|

سرمایه‌گذاری و سرمایه‌پذیری در اصفهان

مهدی محمدی: هر روز که می‌گذرد کلماتی همچون سرمایه یا سرمایه دار و سرمایه گذار بیشتر به گوشمان میخورد.در تاکسی نشسته باشی و یا همین که تلویزیون را روشن کنی بحث از سرمایه است؛اگر از سرمایه گذاری خارجی و داخلی و اینکه بورس چه کرده بگذریم؛ سرمایه کلمه ای کلیدی شده و همه گوشها را این روزها می نوازد.اما سرمایه چیست و سرمایه دار کیست؟چه کسی یا چه عملی سرمایه گذار و سرمایه گذاری است و سرمایه پذیرکیست و سرمایه پذیری چیست؟آن هم در شهری مثل اصفهان!بسیار شنیده ایم فلانی سرمایه دار است و معیارسنجش هم میزان ریالی دارایی اوست در معنای عام.اما آنچه نادیده گرفته می‌شود معمولا همین تعریف سرمایه است که اتفاقا ارزش ریالی دارایی، یکی از شکل های آنست و سرمایه دار لزوما همان پولدار نیست!هر چند پولدار به نوعی یک سرمایه دار است.در شهر ما کمتر پبش می آید کسی به صورت های دیگر سرمایه توجه کند.به طور مثال کسی آثار تاریخی را سرمایه نمی داند یا کارآفرین را و یا تخصص و تبحر در یک امررا! سرمایه صورت های مختلف دارد و گردش آن هم روش های گوناگون.گاهدارایی واقعی همان سرمایه انگاشته شده و خرید و انباشت آن به مثابه سرمایه گذاری.بدون آنکه به این نکته توجه شود که خرید و انباشت دارایی‌های واقعی اعم از خانه و ماشین و جواهرات سبب انباشت آن و عدم حرکت مولد آن در اقتصاد جامعه است.در صورتی که خرید دارایی‌های مالی مانند سهام و اوراق قرضه که ارزش آن به واسطه خدمات و تولیدات شرکت‌های ارایه دهنده است،می تواند با تامین سرمایه برای بخش تولید،اسباب گردش سرمایه در اقتصاد شهر و کشور را فراهم کند.همان‌طور که گفته شد مردم ما بیشتر علاقه‌مندند که با خرید دارایی‌های واقعی و پیروی از جو روانی بازار نقدینگی مازاد خود را با خرید دارایی‌های واقعی که به زعم آنها ریسک کم و بازده بالا دارد و یا خطر کاهش ارزش آن با بالا رفتن تورم بسیار کم است، وارد سرمایه گذاری بکنند.این تفکر البته محمل‌های بسیاری دارد و همه آن به کم اطلاعی بازنمی‌گردد.
یک اقتصاد سالم است که می‌تواند مردم را با یک مشارکت عقلانی به حرکت در جهت درست وادار کند.اقتصادی که رابطه‌اش با اقتصاد جهان دارای معضلات بسیار است و رانت و انحصار در آن سبب ثروت‌مند شدن عجیب و غریب عده‌ای می شود و به دلیل ناکارآمدی سیستم‌های نظارتی بخش بزرگی از آن مالیات نمی‌دهد و عدم ثبات تصمیم‌گیری ها باعث نوسان‌های شدید بازارهای مالی و قیمت کالا و خدمات می شود و در حالی که اطلاعات اقتصادی به درستی و در زمان مناسب در اختیار مردم قرار نمی‌گیرد نمی‌توان انتظار زیادی از مردم داشت.در سالهای گذشته عده زیادی علاقه‌مند به پس انداز دارایی پولی خود در بانک ها که شکل ناقصی از بازار جذب سرمایه در کشورمان هست را به خاطردارند.در حالی که بانک با عقد یک قرارداد غیرشفاف در نقش یک بنگاه‌دار ظاهر شده و عموما با پرداخت سودی که هیچ اطلاعی از نحوه و میزان کسب آن وجود ندارد، به سرمایه گذار القا می‌کند که با ریسک حداقلی توانسته از کاهش ارزش دارایی خود جلوگیری کرده و این‌طور می‌نماید که بانک برای بازارهای سهام و شرکت‌های سرمایه پذیر سرمایه فراهم نموده است و با این کار خود و تزریق سرمایه های خرد هزینه سرمایه را برای بازار سهام و شرکت‌ها و پذیرندگان سرمایه افزایش می‌دهند که در درازمدت سبب افزایش تورم و کاهش ارزش دارایی‌های مالی مردم و سپرده‌های آنان می شود.این تورم در حالی است که تولید بسیاری از خدمات و کالاها در کشور به واسطه صنعتی نبودن متمرکز بر بخش تولید مسکن است. همین امر یکی از علل افزایش قیمت مسکن می‌شود.این‌جاست که مردم به جهت حفظ و کسب سود از دارایی‌های واقعی خود به بازار هجوم می برند و همان دارندگان رانت‌های خبری موجب دامن زدن به این چرخه تورم می‌شوند و همه جا را رکود تورمی فرا می‌گیرد.در کنار این‌هاست که مردم شهر ما علاقه دارند تا به انباشت غیرواقعی سرمایه و راکد کردن آن بپردازند و یا در بانک‌ها به صفرهای حساب بانکی دلخوش کنند.همین گونه است که ما هر روز می‌شنویم فلان جا گران شده و فلانی به لحاظ افزایش قیمت املاک بدون هیچ زحمتی ره صدساله را یک ساله رفته است.همین جاست که هزینه افزایش ارزش دارایی‌های عده‌ کمی بر دوش بخش عظیمی از جامعه سنگین می‌شود و کمر بسیاری را خم و شکسته می‌کند.این چرخه ناسالم جایی شدت می‌گیرد که به موازات نبود سرمایه گذاری صحیح، فرهنگ سرمایه‌ پذیری هم رشد نکرده و گاه تقلب‌ها و سو استفاده‌ها از سرمایه گذاران صورت می‌گیرد که با یک مراجعه به دادگستری با خیل عظیمی از آن مواجه می شویم.این هم یکی از عوامل بی‌ اعتمادی در بازار سرمایه است که خود گاه معلول عدم توانایی سرمایه پذیر در عمل به تعهدات خود در قبال سرمایه گذار به علت نوسانات و عملکرد ناسالم اقتصاد است.در جنبه‌هایدیگر سرمایه‌گذاری مثل گردشگری هم با ضعف جدی چه در قوانین چه در اجرای آن ، فضای ناامن و نبود یک سیاست مبتنی بر ضرورت گسترش گردشگری ورود نوآوران را با ریسک قابل توجهی مواجه نموده و توانایی سرمایه‌گذاران جهت ورود به این حوزه هم را کاهش داده است.همه این عوامل دست به دست هم داده و اصفهان به محلی برای انباشت بی دلیل ثروت تبدیل شود و نه منبعی برای تامین سرمایه و گردش آن.ما اصفهانی‌ها که روزگاری منبع خلق سرمایه و سرمایه‌گذاری بوده‌ایم تبدیل به گروهی سرمایه‌بان شده‌ایم و تا سرمایه‌گذار و سرمایه‌پذیرانی مولد.تا زمانی که روابط اقتصادی انحصارآور اصلاح نشود و راه برای کاهش هزینه سرمایه‌گذاری تسهیل نشود ما به همین چرخه ناسالم ادامه خواهیم داد و هر روز شاهد افزایش شکاف طبقاتی و هرز رفتن نیروی جوان و کارآمد خویش خواهیم بود.نیروی انسانی که خود بزرگترین و واقعی‌ترین سرمایه ماست.
مهدی محمدی: هر روز که می‌گذرد کلماتی همچون سرمایه یا سرمایه دار و سرمایه گذار بیشتر به گوشمان میخورد.در تاکسی نشسته باشی و یا همین که تلویزیون را روشن کنی بحث از سرمایه است؛اگر از سرمایه گذاری خارجی و داخلی و اینکه بورس چه کرده بگذریم؛ سرمایه کلمه ای کلیدی شده و همه گوشها را این روزها می نوازد.اما سرمایه چیست و سرمایه دار کیست؟چه کسی یا چه عملی سرمایه گذار و سرمایه گذاری است و سرمایه پذیرکیست و سرمایه پذیری چیست؟آن هم در شهری مثل اصفهان!بسیار شنیده ایم فلانی سرمایه دار است و معیارسنجش هم میزان ریالی دارایی اوست در معنای عام.اما آنچه نادیده گرفته می‌شود معمولا همین تعریف سرمایه است که اتفاقا ارزش ریالی دارایی، یکی از شکل های آنست و سرمایه دار لزوما همان پولدار نیست!هر چند پولدار به نوعی یک سرمایه دار است.در شهر ما کمتر پبش می آید کسی به صورت های دیگر سرمایه توجه کند.به طور مثال کسی آثار تاریخی را سرمایه نمی داند یا کارآفرین را و یا تخصص و تبحر در یک امررا! سرمایه صورت های مختلف دارد و گردش آن هم روش های گوناگون.گاهدارایی واقعی همان سرمایه انگاشته شده و خرید و انباشت آن به مثابه سرمایه گذاری.بدون آنکه به این نکته توجه شود که خرید و انباشت دارایی‌های واقعی اعم از خانه و ماشین و جواهرات سبب انباشت آن و عدم حرکت مولد آن در اقتصاد جامعه است.در صورتی که خرید دارایی‌های مالی مانند سهام و اوراق قرضه که ارزش آن به واسطه خدمات و تولیدات شرکت‌های ارایه دهنده است،می تواند با تامین سرمایه برای بخش تولید،اسباب گردش سرمایه در اقتصاد شهر و کشور را فراهم کند.همان‌طور که گفته شد مردم ما بیشتر علاقه‌مندند که با خرید دارایی‌های واقعی و پیروی از جو روانی بازار نقدینگی مازاد خود را با خرید دارایی‌های واقعی که به زعم آنها ریسک کم و بازده بالا دارد و یا خطر کاهش ارزش آن با بالا رفتن تورم بسیار کم است، وارد سرمایه گذاری بکنند.این تفکر البته محمل‌های بسیاری دارد و همه آن به کم اطلاعی بازنمی‌گردد.
یک اقتصاد سالم است که می‌تواند مردم را با یک مشارکت عقلانی به حرکت در جهت درست وادار کند.اقتصادی که رابطه‌اش با اقتصاد جهان دارای معضلات بسیار است و رانت و انحصار در آن سبب ثروت‌مند شدن عجیب و غریب عده‌ای می شود و به دلیل ناکارآمدی سیستم‌های نظارتی بخش بزرگی از آن مالیات نمی‌دهد و عدم ثبات تصمیم‌گیری ها باعث نوسان‌های شدید بازارهای مالی و قیمت کالا و خدمات می شود و در حالی که اطلاعات اقتصادی به درستی و در زمان مناسب در اختیار مردم قرار نمی‌گیرد نمی‌توان انتظار زیادی از مردم داشت.در سالهای گذشته عده زیادی علاقه‌مند به پس انداز دارایی پولی خود در بانک ها که شکل ناقصی از بازار جذب سرمایه در کشورمان هست را به خاطردارند.در حالی که بانک با عقد یک قرارداد غیرشفاف در نقش یک بنگاه‌دار ظاهر شده و عموما با پرداخت سودی که هیچ اطلاعی از نحوه و میزان کسب آن وجود ندارد، به سرمایه گذار القا می‌کند که با ریسک حداقلی توانسته از کاهش ارزش دارایی خود جلوگیری کرده و این‌طور می‌نماید که بانک برای بازارهای سهام و شرکت‌های سرمایه پذیر سرمایه فراهم نموده است و با این کار خود و تزریق سرمایه های خرد هزینه سرمایه را برای بازار سهام و شرکت‌ها و پذیرندگان سرمایه افزایش می‌دهند که در درازمدت سبب افزایش تورم و کاهش ارزش دارایی‌های مالی مردم و سپرده‌های آنان می شود.این تورم در حالی است که تولید بسیاری از خدمات و کالاها در کشور به واسطه صنعتی نبودن متمرکز بر بخش تولید مسکن است. همین امر یکی از علل افزایش قیمت مسکن می‌شود.این‌جاست که مردم به جهت حفظ و کسب سود از دارایی‌های واقعی خود به بازار هجوم می برند و همان دارندگان رانت‌های خبری موجب دامن زدن به این چرخه تورم می‌شوند و همه جا را رکود تورمی فرا می‌گیرد.در کنار این‌هاست که مردم شهر ما علاقه دارند تا به انباشت غیرواقعی سرمایه و راکد کردن آن بپردازند و یا در بانک‌ها به صفرهای حساب بانکی دلخوش کنند.همین گونه است که ما هر روز می‌شنویم فلان جا گران شده و فلانی به لحاظ افزایش قیمت املاک بدون هیچ زحمتی ره صدساله را یک ساله رفته است.همین جاست که هزینه افزایش ارزش دارایی‌های عده‌ کمی بر دوش بخش عظیمی از جامعه سنگین می‌شود و کمر بسیاری را خم و شکسته می‌کند.این چرخه ناسالم جایی شدت می‌گیرد که به موازات نبود سرمایه گذاری صحیح، فرهنگ سرمایه‌ پذیری هم رشد نکرده و گاه تقلب‌ها و سو استفاده‌ها از سرمایه گذاران صورت می‌گیرد که با یک مراجعه به دادگستری با خیل عظیمی از آن مواجه می شویم.این هم یکی از عوامل بی‌ اعتمادی در بازار سرمایه است که خود گاه معلول عدم توانایی سرمایه پذیر در عمل به تعهدات خود در قبال سرمایه گذار به علت نوسانات و عملکرد ناسالم اقتصاد است.در جنبه‌هایدیگر سرمایه‌گذاری مثل گردشگری هم با ضعف جدی چه در قوانین چه در اجرای آن ، فضای ناامن و نبود یک سیاست مبتنی بر ضرورت گسترش گردشگری ورود نوآوران را با ریسک قابل توجهی مواجه نموده و توانایی سرمایه‌گذاران جهت ورود به این حوزه هم را کاهش داده است.همه این عوامل دست به دست هم داده و اصفهان به محلی برای انباشت بی دلیل ثروت تبدیل شود و نه منبعی برای تامین سرمایه و گردش آن.ما اصفهانی‌ها که روزگاری منبع خلق سرمایه و سرمایه‌گذاری بوده‌ایم تبدیل به گروهی سرمایه‌بان شده‌ایم و تا سرمایه‌گذار و سرمایه‌پذیرانی مولد.تا زمانی که روابط اقتصادی انحصارآور اصلاح نشود و راه برای کاهش هزینه سرمایه‌گذاری تسهیل نشود ما به همین چرخه ناسالم ادامه خواهیم داد و هر روز شاهد افزایش شکاف طبقاتی و هرز رفتن نیروی جوان و کارآمد خویش خواهیم بود.نیروی انسانی که خود بزرگترین و واقعی‌ترین سرمایه ماست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.