جنبش دانشجویی به فضای انتزاعی رفت
احسان طاهری: فضاي سرشار از انرژي و آماده دانشگاه همه گروه هاي اقتصادي، فرهنگي، اجتماعي و ... را به خود جذب مي كند و گروه هاي سياسي نيز در اين بين مستثني نيستند. دوران جديد فعاليت هاي دانشجويي در اواسط دهه 70 با رونق جريان روشنفكري ديني و دوقطبي انجمن اسلامی و جامعه اسلامي جان تازه اي گرفت و پس از دوم خرداد به اوج رسيد. 2 خردادي كه شايد بتوان گفت موثرترين طيف در پيروزي آن؛ جوانان و در پيشاني آن دانشجويان بودند. اصفهان نيز از اين هماهنگي سراسري برنامه ريزي نشده جدا نبود و بار اصلي فعاليت هاي سياسي در غياب احزاب فراگير بر دوش هيات هاي مذهبي و دانشگاه ها بود. از اواخر دهه 70 و با باز شدن فضاي سياسي جامعه و گسترش فعاليتهاي حزبي رابطه بين احزاب و فعالان دانشجویی وارد فاز جديدي شد. جناح راست يا اصولگرا با تاخيري چند ساله نسبت به چپ يا اصلاح طلبان و از اوايل دهه 80 آرام آرام با تشكل هايي كم فروغ پا به ميدان گذاشتند، هرچند در تمام اين مدت از ظرفيت بسيج دانشجويي استفاده ميبردند. دانشجويان چپ يا اصلاح طلب اصفهان نيز تحت تاثير فضاي فكري روشنفكري، سنت نقادي خود را حفظ نموده و علاوه بر نقد قدرت، در
نقد سياسيون تا جايي پيش رفتند كه پا به عرضه عمل گذاشته و اقدام به تاسيس حزب و كانون هاي سياسي- فرهنگي نمودند و در انتخابات مجلس و شوراي شهر در كنار اصلاح طلبان حاضر شدند؛ به عبارت ديگر احزاب سياسي از فعاليت هاي دانشجويي بيشتر بهره بردند و به علت فضاي حساس سياسي كشور جنبش هاي دانشجويي كمتر توانسته اند از ظرفيت هاي سياسي براي بهبود فضاي صنفي و دانشگاهي خود استفاده کنند. به هر شكل جنبش هاي دانشجويي در اصفهان و ايران برخلاف اسلاف جهاني خود در ميان مثلث خواسته هاي نظام، فضاي سياسي جامعه و احزاب به فضايي انتزاعي هدايت شدند هر چند كه در مقاطعي پا را از نقد صرف فراتر گذاشته و به سمت فعاليت هاي اجرايي آمدند كه در فضاي سياسي ظرفيت پذيرش آن وجود نداشت و ندارد. به هر صورت وظيفه دانشگاه تعليم و تربيت است، نه صرفا ایجاد فضاي تخصصي و آكادميك، وگرنه هر علمي بدون عمل و تجربه در فضاي واقعي توفيق نخواهد يافت.
احسان طاهری: فضاي سرشار از انرژي و آماده دانشگاه همه گروه هاي اقتصادي، فرهنگي، اجتماعي و ... را به خود جذب مي كند و گروه هاي سياسي نيز در اين بين مستثني نيستند. دوران جديد فعاليت هاي دانشجويي در اواسط دهه 70 با رونق جريان روشنفكري ديني و دوقطبي انجمن اسلامی و جامعه اسلامي جان تازه اي گرفت و پس از دوم خرداد به اوج رسيد. 2 خردادي كه شايد بتوان گفت موثرترين طيف در پيروزي آن؛ جوانان و در پيشاني آن دانشجويان بودند. اصفهان نيز از اين هماهنگي سراسري برنامه ريزي نشده جدا نبود و بار اصلي فعاليت هاي سياسي در غياب احزاب فراگير بر دوش هيات هاي مذهبي و دانشگاه ها بود. از اواخر دهه 70 و با باز شدن فضاي سياسي جامعه و گسترش فعاليتهاي حزبي رابطه بين احزاب و فعالان دانشجویی وارد فاز جديدي شد. جناح راست يا اصولگرا با تاخيري چند ساله نسبت به چپ يا اصلاح طلبان و از اوايل دهه 80 آرام آرام با تشكل هايي كم فروغ پا به ميدان گذاشتند، هرچند در تمام اين مدت از ظرفيت بسيج دانشجويي استفاده ميبردند. دانشجويان چپ يا اصلاح طلب اصفهان نيز تحت تاثير فضاي فكري روشنفكري، سنت نقادي خود را حفظ نموده و علاوه بر نقد قدرت، در
نقد سياسيون تا جايي پيش رفتند كه پا به عرضه عمل گذاشته و اقدام به تاسيس حزب و كانون هاي سياسي- فرهنگي نمودند و در انتخابات مجلس و شوراي شهر در كنار اصلاح طلبان حاضر شدند؛ به عبارت ديگر احزاب سياسي از فعاليت هاي دانشجويي بيشتر بهره بردند و به علت فضاي حساس سياسي كشور جنبش هاي دانشجويي كمتر توانسته اند از ظرفيت هاي سياسي براي بهبود فضاي صنفي و دانشگاهي خود استفاده کنند. به هر شكل جنبش هاي دانشجويي در اصفهان و ايران برخلاف اسلاف جهاني خود در ميان مثلث خواسته هاي نظام، فضاي سياسي جامعه و احزاب به فضايي انتزاعي هدايت شدند هر چند كه در مقاطعي پا را از نقد صرف فراتر گذاشته و به سمت فعاليت هاي اجرايي آمدند كه در فضاي سياسي ظرفيت پذيرش آن وجود نداشت و ندارد. به هر صورت وظيفه دانشگاه تعليم و تربيت است، نه صرفا ایجاد فضاي تخصصي و آكادميك، وگرنه هر علمي بدون عمل و تجربه در فضاي واقعي توفيق نخواهد يافت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.