|

مطالبه گری از حافظه زنده رود گریخته

فاتیما انصاری . سردبیر

یک سال و نیم است که دولت تدبیر و امید در استان اصفهان به دنبال حل مسایل زیربنایی؛ همچون بزرگان تهران از پرداختن به مسایل سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و حوزه عمومی کمتر پرداخته. مساله آب در اصفهان آن‌چنان غولی از خود برساخته که همه شئون مدیریتی استان را تحت تاثیر مستقیم خود گرفته و حتی بودجه بخش‌های دیگر را می‌بلعد تا حقابه کشاورزان شرق تامین شود و رضایت خاطر مطالبه‌کنندگان آب، آرام بگیرد اما باز این رودخانه خشک دستمایه عکاسان است و سوژه مدام سرمقاله‌هامان و حتی اگر رییس جمهور هم درمصاحبه شبانه پیش از برنامه نود به صراحت بگوید که زاینده رود را خشک نمی‌خواهد و تحمل نمی‌تواند؛ باز آرام نمی‌گیریم. در اصفهان امروز دایره نقد مدیریت حوضه زاینده‌رود به استان های همسایه کشیده شده و از تهران گلایه‌هاست؛ اما نمایندگان اصفهان که برای استیضاح وزیرعلوم امضاها جمع کردند و خوشحال از افتادن فرجی دانا در سرمقاله خود تعبیر سیاسی‌کاری را از دامن خود زدودند؛ یادشان رفت که در مهم‌ترین جلسه با معاون اول روحانی، همانجا که به گفته استاندار مهمترین تصمیمات برای زاینده رود اتخاذ شد فقط دو نفرشان حاضرشدند و بقیه در هیات رییسه مجلس تحصن کردند تا عدم برخورداری اصفهان را که همه می‌دانند اما باور ندارند را به رخ بکشند. آنان اصفهان را وانهادند و تهران را به سبب برد تبلیغاتی بیشتر سفت چسبیدند و این سفر جهانگیری که می‌توانست امتیازات عمرانی، زیست محیطی، فرهنگی و حتی سیاسی داشته باشد به راحتی به هیچ انگاشتند. همچون ما روزنامه نگاران اصفهانی که به دنبال توسعه متوازن، ستون‌های زیادی را انباشته‌ایم. اما در صفحات روزنامه‌های خود از مطالبات مردم کمتر می‌نویسیم وحواسمان به صفحات اقتصادی و سیاسی و فرهنگی کمتر است.
جایی که هم نوشتن سخت است و هم سوژه‌ها دشوارتر از خبرهای ساده خبرگزاری‌های رسمی. و بعد فریادمان از فقر آگاهی مردم و نبود روزنامه مستقل در این دیار زنده رود! بلند است. ما آنچه را که حق خود می‌دانیم مطالبه نمی‌کنیم ولی نمی‌توانیم پنهان کنیم که رسانه باید بگوید و نقد کند، تفسیر وتحلیل بسازد و فرای تمام این حرف‌ها، مطالبه گری کند. این مطالبه‌گری به مثابه یک "حق معلوم" هرچند گاهی دردسرساز بوده، اما رسالت عمده جز این نیست اما امروز، از دولت تدبیر و امید، امید شنیدن دارند و حق دارند که از نمایندگان مجلس بخواهند که برای حل مشکلات اصفهان چه کرده‌اند و از سنگفرش شدن چهارباغ تا تخریب شبانه کف پوش میدان نقش جهان و تا ورزشگاه نیمه کاره نقش جهان و تکلیف نامعلوم بسیاری پروژه‌ها و طرح‌ها بپرسند. به اقتضای رسانه بودن با احزاب مختلف در رابطه مستقیم باشند. شفاف‌سازی کنند و مردم را برای پذیرفتن اندیشه‌های غیر، آموزش دهند. سخت است اما باید که یاد بدهند بر کرسی نشستن یک حزب دلیل بر رد اندیشه‌های حزب دیگر نیست واگر حزب حاکم از جناح تو نیست، لزوما مقابل تو نیست.آنها نه مخالف که فقط متفاوت هستند. باید دل سوزاند تا جامعه از رکود و خمودگی خارج شود و هویت سیاسی اجتماعی و فرهنگی و آداب مناسب اقتصادی بنا به مطالبات مشخص شکل بگیرد. در شرایطی که اوضاع اقتصادی استان در حالت رکود است وسرمایه های استان همچنان خزان خود را می گذرانند، نیاز به حرکت بنیادین و بر اساس مطالبات عمومی و تخصصی طبقه متوسط حس می شود. چه مهم است که رسانه‌ها از حالت رکود خارج شوند و در حوزه‌های عمومی ایفای نقش کنند. اما جای خرده گرفتن دارد که بر خلاف تلاش در راستای عمومی شدن سیاست، روابط عمومی‌ها همچنان بدون تغییر به کار خود ادامه می‌دهند و هنوز پیام های لازم را منتقل نمی‌کنند؛ بر مسوولان فشاری وارد نمی‌آورند و مطالبه حقوق مردم اولویت آنها نیست. درست از همین نقطه است که لزوم یک تغییر اساسی در نقطه ارتباط میان رسانه ها مردم و روابط عمومی ها دیده می‌شود تا رسانه عادت نکند که فقط اخبار روزمره و حسب وظیفه ادارات را که از کانال همان روابط عمومی ها گذشته اند، نقل کند و تبدیل شود به تریبون اعلام انجام وظیفه و جامعه نیز بی تفاوتی و بی اعتنایی به آمارها را دلیل موجه بیاورد. عمل به وظیفه را می شود تشویق کرد، بزرگنمایی اما نه. لزومی ندارد مدیران عادت کنند که کارهای کرده و نکرده را از طریق رسانه پررنگ کنند و برای خود رزومه بسازند. رسانه را باید زیرو رو کنند، مطالبات مردم را ببینند و پاسخگو باشند، و همچنانکه بارها اصرار کرده ایم نقد به معنای تخریب نیست وبه نوعی بازسازی است.از زاویه همین مطالبه گری است که می توان گفت پذیرش مسوولیت در هر سطح از استان آنچنان سنگین شده که اگر همه توان مدیریتی هم به میدان کارزار درافتد؛ معلومش نیست که چگونه باید حق عمومی و مطالبه های همه جانبه و روزافزون را نمایندگی کند. سخت است ... خیلی سخت.
یک سال و نیم است که دولت تدبیر و امید در استان اصفهان به دنبال حل مسایل زیربنایی؛ همچون بزرگان تهران از پرداختن به مسایل سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و حوزه عمومی کمتر پرداخته. مساله آب در اصفهان آن‌چنان غولی از خود برساخته که همه شئون مدیریتی استان را تحت تاثیر مستقیم خود گرفته و حتی بودجه بخش‌های دیگر را می‌بلعد تا حقابه کشاورزان شرق تامین شود و رضایت خاطر مطالبه‌کنندگان آب، آرام بگیرد اما باز این رودخانه خشک دستمایه عکاسان است و سوژه مدام سرمقاله‌هامان و حتی اگر رییس جمهور هم درمصاحبه شبانه پیش از برنامه نود به صراحت بگوید که زاینده رود را خشک نمی‌خواهد و تحمل نمی‌تواند؛ باز آرام نمی‌گیریم. در اصفهان امروز دایره نقد مدیریت حوضه زاینده‌رود به استان های همسایه کشیده شده و از تهران گلایه‌هاست؛ اما نمایندگان اصفهان که برای استیضاح وزیرعلوم امضاها جمع کردند و خوشحال از افتادن فرجی دانا در سرمقاله خود تعبیر سیاسی‌کاری را از دامن خود زدودند؛ یادشان رفت که در مهم‌ترین جلسه با معاون اول روحانی، همانجا که به گفته استاندار مهمترین تصمیمات برای زاینده رود اتخاذ شد فقط دو نفرشان حاضرشدند و بقیه در هیات رییسه مجلس تحصن کردند تا عدم برخورداری اصفهان را که همه می‌دانند اما باور ندارند را به رخ بکشند. آنان اصفهان را وانهادند و تهران را به سبب برد تبلیغاتی بیشتر سفت چسبیدند و این سفر جهانگیری که می‌توانست امتیازات عمرانی، زیست محیطی، فرهنگی و حتی سیاسی داشته باشد به راحتی به هیچ انگاشتند. همچون ما روزنامه نگاران اصفهانی که به دنبال توسعه متوازن، ستون‌های زیادی را انباشته‌ایم. اما در صفحات روزنامه‌های خود از مطالبات مردم کمتر می‌نویسیم وحواسمان به صفحات اقتصادی و سیاسی و فرهنگی کمتر است.
جایی که هم نوشتن سخت است و هم سوژه‌ها دشوارتر از خبرهای ساده خبرگزاری‌های رسمی. و بعد فریادمان از فقر آگاهی مردم و نبود روزنامه مستقل در این دیار زنده رود! بلند است. ما آنچه را که حق خود می‌دانیم مطالبه نمی‌کنیم ولی نمی‌توانیم پنهان کنیم که رسانه باید بگوید و نقد کند، تفسیر وتحلیل بسازد و فرای تمام این حرف‌ها، مطالبه گری کند. این مطالبه‌گری به مثابه یک "حق معلوم" هرچند گاهی دردسرساز بوده، اما رسالت عمده جز این نیست اما امروز، از دولت تدبیر و امید، امید شنیدن دارند و حق دارند که از نمایندگان مجلس بخواهند که برای حل مشکلات اصفهان چه کرده‌اند و از سنگفرش شدن چهارباغ تا تخریب شبانه کف پوش میدان نقش جهان و تا ورزشگاه نیمه کاره نقش جهان و تکلیف نامعلوم بسیاری پروژه‌ها و طرح‌ها بپرسند. به اقتضای رسانه بودن با احزاب مختلف در رابطه مستقیم باشند. شفاف‌سازی کنند و مردم را برای پذیرفتن اندیشه‌های غیر، آموزش دهند. سخت است اما باید که یاد بدهند بر کرسی نشستن یک حزب دلیل بر رد اندیشه‌های حزب دیگر نیست واگر حزب حاکم از جناح تو نیست، لزوما مقابل تو نیست.آنها نه مخالف که فقط متفاوت هستند. باید دل سوزاند تا جامعه از رکود و خمودگی خارج شود و هویت سیاسی اجتماعی و فرهنگی و آداب مناسب اقتصادی بنا به مطالبات مشخص شکل بگیرد. در شرایطی که اوضاع اقتصادی استان در حالت رکود است وسرمایه های استان همچنان خزان خود را می گذرانند، نیاز به حرکت بنیادین و بر اساس مطالبات عمومی و تخصصی طبقه متوسط حس می شود. چه مهم است که رسانه‌ها از حالت رکود خارج شوند و در حوزه‌های عمومی ایفای نقش کنند. اما جای خرده گرفتن دارد که بر خلاف تلاش در راستای عمومی شدن سیاست، روابط عمومی‌ها همچنان بدون تغییر به کار خود ادامه می‌دهند و هنوز پیام های لازم را منتقل نمی‌کنند؛ بر مسوولان فشاری وارد نمی‌آورند و مطالبه حقوق مردم اولویت آنها نیست. درست از همین نقطه است که لزوم یک تغییر اساسی در نقطه ارتباط میان رسانه ها مردم و روابط عمومی ها دیده می‌شود تا رسانه عادت نکند که فقط اخبار روزمره و حسب وظیفه ادارات را که از کانال همان روابط عمومی ها گذشته اند، نقل کند و تبدیل شود به تریبون اعلام انجام وظیفه و جامعه نیز بی تفاوتی و بی اعتنایی به آمارها را دلیل موجه بیاورد. عمل به وظیفه را می شود تشویق کرد، بزرگنمایی اما نه. لزومی ندارد مدیران عادت کنند که کارهای کرده و نکرده را از طریق رسانه پررنگ کنند و برای خود رزومه بسازند. رسانه را باید زیرو رو کنند، مطالبات مردم را ببینند و پاسخگو باشند، و همچنانکه بارها اصرار کرده ایم نقد به معنای تخریب نیست وبه نوعی بازسازی است.از زاویه همین مطالبه گری است که می توان گفت پذیرش مسوولیت در هر سطح از استان آنچنان سنگین شده که اگر همه توان مدیریتی هم به میدان کارزار درافتد؛ معلومش نیست که چگونه باید حق عمومی و مطالبه های همه جانبه و روزافزون را نمایندگی کند. سخت است ... خیلی سخت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.