|

دکتر خسروی مدیرعامل DMT:

طبقه متوسط سرمایه و ریسک پذیری ندارد

استان اصفهان پس از آنکه البرز از تهران جدا شد استان اول صنعتی کشور لقب گرفت و به دلیل برخورداری از بیشترین واحدهای صنعتی اما این مساله اگرچه در نگاه اول مثبت است اما به دلیل توسه نامتوازن صنعتی، تحریم های تجاری بین المللی و نبود زیرساخت های لازم، اصفهان را دچار مشکل کرده و مثلا آلودگی های زیست محیطی، بیکاری و ورشکستگی در شهرک های صنعتی رقم زد. با این همه، صنعت می تواند سرمایه و پشتوانه محکم اصفهان علیرغم همه کاستی ها و سوءمدیریت تلقی شود. آیا به سرمایه بودن صنعت برای اصفهان معتقد هستید؟
بله! اصفهان استانی صنعتی است که صنعت، سرمایه مهم آن تلقی می‌شود. این سرمایه در سه حوزه قابل تقسیم بندی است که یکی ازآنها منابع انسانی است. چند دهه پیش که صنعت ذوب آهن در اصفهان پایه‌ریزی شد، مردم اصفهان قادر به بهره‌برداری از آن نبودند و کارشناسان و مهندسان روس برای مدیریت و بهره‌برداری آن فعالیت داشتند؛ اما امروز نه فقط در بهره‌برداری که در تغییرات و نگهداری، بالاتر ازآن در طرح و توسعه و سرانجام در اجرای طرح های توسعه فولاد نیروهای انسانی ورزیده ای داریم و این سرمایه عمدتا در اصفهان متمرکز است ودر کلیه طرح های توسعه فولاد کشور رد پای منابع انسانی اصفهان پیداست. در حوزه های نفتی و پتروشیمی، برق و الکترونیک، نانو، فناوری اطلاعات و بیوتکنولوژی نیز سرمایه های انسانی و دانش و فنی اصفهان روز به روز توسعه پیدا می‌کند.
از سوی دیگرهم‌اکنون در حوزه صنعت اصفهان، دانش فنی قابل توجهی تولید می‌شود و بعضا در حوزه ثبت اختراعات، قابل مقایسه با پنتت های خارجی نیست و حتی بعضا نوآوری‌هایی است که تا پیش از این سابقه نداشته است. اگرچه روند آن بطئی و کند است اما در صنعت ما اتفاقاتی نو در حال رخ دادن است و با شهرک علمی تحقیقاتی اصفهان این روند سرعت گرفته است. مورد سوم زیرساخت‌های موجود در صنعت است. واحدهای صنعتی زیادی را می‌‌توان در اصفهان نمونه آورد که ظرفیت بلا استفاده دارند و همین کار را برای سرمایه‌گذار آسان کرده و او می‌تواند با تولید بدون کارخانه، سرمایه گذاری خود را دنبال کند که شاید در کمتر کشوری چنین فرصتی فراهم باشد. اگرچه ظرفیت های بلا استقاده تهدید و ضعف است اما فرصتی برای جذب سرمایه نیز هست.
به نظرشما رابطه صنعت و سرمایه در اصفهان چگونه است؟روند جذب سرمایه در استانی که به انباشت سرمایه شهره است به درستی انجام می‌گیرد یا روند کندی دارد؟
از دو زاویه می‌توان به بحث پرداخت. یکی بازار سرمایه و بورس است که ارقام بالایی جذب آن شده است که متاسفانه مردم اصفهان با این بورس ناآشنا هستند. تلقی عمومی از بورس خرید و فروش سهام است درحالی که صنایع و مردم از طریق بورس می توانند سرمایه در گردش مورد نیاز صنایع را تامین کنند و یا در فعالیت‌های اقتصادی در شرکت‌های صنایع سرمایه‌گذاری کنند.
شاید در این زمینه رسانه‌ها باید آگاهی لازم را به مردم بدهند و از فرصت‌های بازار سرمایه؛ مردم و مدیران صنایع را مطلع کنند. راه دوم انجام مذاکرات رسمی و ارایه اطلاعات لازم به سرمایه‌گذاران برای جلب نظر آنهاست. در این زمینه وضع بهتر است و بیشتر در حوزه سرمایه‌های عظیم اقتصادی رخ می‌دهد و متاسفانه طبقه متوسط یا از فرصت‌ها اطلاعی ندارد و یا سرمایه خردی دارد و یا ریسک لازم را برای ورود به این حوزه ندارد.
چگونه می‌توان سرمایه‌های سرگردان و راکد اصفهان را به حوزه صنعتی و تولید به ویژه در بخش‌های بلااستفاده فرستاد؟ مردم چگونه می‌توانند وارد این عرصه شوند؟
مردم به طرق مختلف می‌توانند سرمایه گذاری کنند. اما این نگرش غالب مردم اصفهان نیست و باید ساختار لازم را برای آن تعریف کرد. امروزه مردم برای تامین سرمایه‌ها و نیازهای خود دست به تشکیل صندوق‌های قرض‌الحسنه محلی زده‌اند و سرمایه های بزرگی را در آن وارد کرده‌اند. این یک فرصت مناسب است که از آن سرمایه‌ها بتوان صنعت و بخش‌های تولیدی اصفهان را رونق بخشید . بدین شکل، سرمایه گذاری هم در توسعه اقتصادی و هم در توسعه سیاسی اجتماعی موثر است چون این کار موجب توانمندی طبقه متوسط خواهدشد.
مردم اصفهان در قرض‌الحسنه و برخی شرکت‌های جذب سرمایه مبالغ بالای سرمایه‌گذاری کردند و شکست خوردند و امروز لازم است اعتماد مردم اصفهان برای سرمایه‌گذاری در صنعت جلب شود.
حرف شما را قبل دارم. در زمینه مالی راهکار‌هایی وجود دارد که ز جمله آنها تامین سرمایه در گردش برای صنعت از طریق مردم است که این تداعی‌کننده خاطرات تلخ آنهاست. حالت دوم آن است که ما محصولات خود را به مردم بدهیم تا آن‌ها بفروشند و تجارت کنند و ما نیز به آنان کمک می‌کنیم. در این شوه پول مردم در اختیار خودشان است و به عنوان یک تاجر یا کارگزار یا مدیر زنجیره تامین و تولید عمل می کنند تا تولید بدون کارخانه انجام شود. یعنی مردم محصولات را خریداری کنند و در یک کارخانه واحد صنعتی دیگر به محصول دیگر تبدیل کنند و ارزش افزوده ایجادکنند.
فکر می‌کنید مردم می توانند این کار را انجام دهند؟
صنایع خود باید حمایت کنند متعهد شوند که برای مردم آموزش‌های لازم را ارایه کنند.
از دیگر موانع در توسعه صنعتی استان چه مسایلی را مهم می دانید؟
ما در اصفهان و ایران ساز و کاری برای قیمت‌گذاری تکنولوِژی نداریم و برای این امر حتی در دادگستری کارشناس رسمی نداریم. این کار با سعی و خطا انجام می‌شود وافرادی که موفق به اختراع می شوند یا دانش فنی خاصی کسب می‌کنند نمی‌توانند سرمایه لازم را تامین کنند. بازار بورس مالکیت فکری نیز اگرچه تاسیس شده اما هنوز در ابتدای راه است و فراگیر نیست. از آن بدتر دلال تکنولوِژی و واسطه دانش فنی نداریم. شهری را فرض کنید که خرید و فروش منزل در آن بدون حضور واسطه‌ها انجام شود. این کارغیرممکن است. وجود واسطه‌ها و بروکرها برای هر صنعتی لازم است. به ویِژه در زمینه دانش فنی این آسیب از همه جدی تر است.
توسعه سرمایه‌گذاری نیازمند فرهنگ است تا با تصحیح آن سرمایه‌گذاری راکد در منازل و بانک‌ها به جریان بیفتد، برای تصحیح این فرهنگ چه باید کرد؟
اولین مانع شرایط اقتصادی کشور است که می بایست خرید طلا و ارز مطابق سال‌های گذشته آنچنان سودآور نباشد که سرمایه‌ها را به سمت خود بکشاند. خوشبختانه دولت دکتر روحانی این قضیه را مهار کرده و برای بسیاری مطرح است که چنانچه دولت روحانی با همین سیاست ادامه بدهد سرمایه‌ها بی ارزش شده و ناچار به ورود به حوزه سرمایه جدید خواهندشد. در دنیا نرخ بهره و سود بانکی که حدود 2 تا4 درصد است تا راه برای ورود سرمایه‌های مردم به بازار و جذب در زیربنای اقتصادی هموارشود. این نکته را نیز اشاره کنم که مردم اصفهان باهوش هستند و بیش از همه نگران سرمایه خود هستند و در صورت ادامه این روند وارد حوزه‌های جدید سرمایه‌گذاری می‌شوند اما مادامی که این مشکلات رفع شوند رفتارها ادامه خواهد یافت. البته رسانه‌ها می‌توانند در حوزه سرمایه‌گذاری برای مردم و مدیران بنگاه‌های کوچک که فقط برای تامین سرمایه، راه بانک را بلدند آگاهی رسانی کنند.
استان اصفهان پس از آنکه البرز از تهران جدا شد استان اول صنعتی کشور لقب گرفت و به دلیل برخورداری از بیشترین واحدهای صنعتی اما این مساله اگرچه در نگاه اول مثبت است اما به دلیل توسه نامتوازن صنعتی، تحریم های تجاری بین المللی و نبود زیرساخت های لازم، اصفهان را دچار مشکل کرده و مثلا آلودگی های زیست محیطی، بیکاری و ورشکستگی در شهرک های صنعتی رقم زد. با این همه، صنعت می تواند سرمایه و پشتوانه محکم اصفهان علیرغم همه کاستی ها و سوءمدیریت تلقی شود. آیا به سرمایه بودن صنعت برای اصفهان معتقد هستید؟
بله! اصفهان استانی صنعتی است که صنعت، سرمایه مهم آن تلقی می‌شود. این سرمایه در سه حوزه قابل تقسیم بندی است که یکی ازآنها منابع انسانی است. چند دهه پیش که صنعت ذوب آهن در اصفهان پایه‌ریزی شد، مردم اصفهان قادر به بهره‌برداری از آن نبودند و کارشناسان و مهندسان روس برای مدیریت و بهره‌برداری آن فعالیت داشتند؛ اما امروز نه فقط در بهره‌برداری که در تغییرات و نگهداری، بالاتر ازآن در طرح و توسعه و سرانجام در اجرای طرح های توسعه فولاد نیروهای انسانی ورزیده ای داریم و این سرمایه عمدتا در اصفهان متمرکز است ودر کلیه طرح های توسعه فولاد کشور رد پای منابع انسانی اصفهان پیداست. در حوزه های نفتی و پتروشیمی، برق و الکترونیک، نانو، فناوری اطلاعات و بیوتکنولوژی نیز سرمایه های انسانی و دانش و فنی اصفهان روز به روز توسعه پیدا می‌کند.
از سوی دیگرهم‌اکنون در حوزه صنعت اصفهان، دانش فنی قابل توجهی تولید می‌شود و بعضا در حوزه ثبت اختراعات، قابل مقایسه با پنتت های خارجی نیست و حتی بعضا نوآوری‌هایی است که تا پیش از این سابقه نداشته است. اگرچه روند آن بطئی و کند است اما در صنعت ما اتفاقاتی نو در حال رخ دادن است و با شهرک علمی تحقیقاتی اصفهان این روند سرعت گرفته است. مورد سوم زیرساخت‌های موجود در صنعت است. واحدهای صنعتی زیادی را می‌‌توان در اصفهان نمونه آورد که ظرفیت بلا استفاده دارند و همین کار را برای سرمایه‌گذار آسان کرده و او می‌تواند با تولید بدون کارخانه، سرمایه گذاری خود را دنبال کند که شاید در کمتر کشوری چنین فرصتی فراهم باشد. اگرچه ظرفیت های بلا استقاده تهدید و ضعف است اما فرصتی برای جذب سرمایه نیز هست.
به نظرشما رابطه صنعت و سرمایه در اصفهان چگونه است؟روند جذب سرمایه در استانی که به انباشت سرمایه شهره است به درستی انجام می‌گیرد یا روند کندی دارد؟
از دو زاویه می‌توان به بحث پرداخت. یکی بازار سرمایه و بورس است که ارقام بالایی جذب آن شده است که متاسفانه مردم اصفهان با این بورس ناآشنا هستند. تلقی عمومی از بورس خرید و فروش سهام است درحالی که صنایع و مردم از طریق بورس می توانند سرمایه در گردش مورد نیاز صنایع را تامین کنند و یا در فعالیت‌های اقتصادی در شرکت‌های صنایع سرمایه‌گذاری کنند.
شاید در این زمینه رسانه‌ها باید آگاهی لازم را به مردم بدهند و از فرصت‌های بازار سرمایه؛ مردم و مدیران صنایع را مطلع کنند. راه دوم انجام مذاکرات رسمی و ارایه اطلاعات لازم به سرمایه‌گذاران برای جلب نظر آنهاست. در این زمینه وضع بهتر است و بیشتر در حوزه سرمایه‌های عظیم اقتصادی رخ می‌دهد و متاسفانه طبقه متوسط یا از فرصت‌ها اطلاعی ندارد و یا سرمایه خردی دارد و یا ریسک لازم را برای ورود به این حوزه ندارد.
چگونه می‌توان سرمایه‌های سرگردان و راکد اصفهان را به حوزه صنعتی و تولید به ویژه در بخش‌های بلااستفاده فرستاد؟ مردم چگونه می‌توانند وارد این عرصه شوند؟
مردم به طرق مختلف می‌توانند سرمایه گذاری کنند. اما این نگرش غالب مردم اصفهان نیست و باید ساختار لازم را برای آن تعریف کرد. امروزه مردم برای تامین سرمایه‌ها و نیازهای خود دست به تشکیل صندوق‌های قرض‌الحسنه محلی زده‌اند و سرمایه های بزرگی را در آن وارد کرده‌اند. این یک فرصت مناسب است که از آن سرمایه‌ها بتوان صنعت و بخش‌های تولیدی اصفهان را رونق بخشید . بدین شکل، سرمایه گذاری هم در توسعه اقتصادی و هم در توسعه سیاسی اجتماعی موثر است چون این کار موجب توانمندی طبقه متوسط خواهدشد.
مردم اصفهان در قرض‌الحسنه و برخی شرکت‌های جذب سرمایه مبالغ بالای سرمایه‌گذاری کردند و شکست خوردند و امروز لازم است اعتماد مردم اصفهان برای سرمایه‌گذاری در صنعت جلب شود.
حرف شما را قبل دارم. در زمینه مالی راهکار‌هایی وجود دارد که ز جمله آنها تامین سرمایه در گردش برای صنعت از طریق مردم است که این تداعی‌کننده خاطرات تلخ آنهاست. حالت دوم آن است که ما محصولات خود را به مردم بدهیم تا آن‌ها بفروشند و تجارت کنند و ما نیز به آنان کمک می‌کنیم. در این شوه پول مردم در اختیار خودشان است و به عنوان یک تاجر یا کارگزار یا مدیر زنجیره تامین و تولید عمل می کنند تا تولید بدون کارخانه انجام شود. یعنی مردم محصولات را خریداری کنند و در یک کارخانه واحد صنعتی دیگر به محصول دیگر تبدیل کنند و ارزش افزوده ایجادکنند.
فکر می‌کنید مردم می توانند این کار را انجام دهند؟
صنایع خود باید حمایت کنند متعهد شوند که برای مردم آموزش‌های لازم را ارایه کنند.
از دیگر موانع در توسعه صنعتی استان چه مسایلی را مهم می دانید؟
ما در اصفهان و ایران ساز و کاری برای قیمت‌گذاری تکنولوِژی نداریم و برای این امر حتی در دادگستری کارشناس رسمی نداریم. این کار با سعی و خطا انجام می‌شود وافرادی که موفق به اختراع می شوند یا دانش فنی خاصی کسب می‌کنند نمی‌توانند سرمایه لازم را تامین کنند. بازار بورس مالکیت فکری نیز اگرچه تاسیس شده اما هنوز در ابتدای راه است و فراگیر نیست. از آن بدتر دلال تکنولوِژی و واسطه دانش فنی نداریم. شهری را فرض کنید که خرید و فروش منزل در آن بدون حضور واسطه‌ها انجام شود. این کارغیرممکن است. وجود واسطه‌ها و بروکرها برای هر صنعتی لازم است. به ویِژه در زمینه دانش فنی این آسیب از همه جدی تر است.
توسعه سرمایه‌گذاری نیازمند فرهنگ است تا با تصحیح آن سرمایه‌گذاری راکد در منازل و بانک‌ها به جریان بیفتد، برای تصحیح این فرهنگ چه باید کرد؟
اولین مانع شرایط اقتصادی کشور است که می بایست خرید طلا و ارز مطابق سال‌های گذشته آنچنان سودآور نباشد که سرمایه‌ها را به سمت خود بکشاند. خوشبختانه دولت دکتر روحانی این قضیه را مهار کرده و برای بسیاری مطرح است که چنانچه دولت روحانی با همین سیاست ادامه بدهد سرمایه‌ها بی ارزش شده و ناچار به ورود به حوزه سرمایه جدید خواهندشد. در دنیا نرخ بهره و سود بانکی که حدود 2 تا4 درصد است تا راه برای ورود سرمایه‌های مردم به بازار و جذب در زیربنای اقتصادی هموارشود. این نکته را نیز اشاره کنم که مردم اصفهان باهوش هستند و بیش از همه نگران سرمایه خود هستند و در صورت ادامه این روند وارد حوزه‌های جدید سرمایه‌گذاری می‌شوند اما مادامی که این مشکلات رفع شوند رفتارها ادامه خواهد یافت. البته رسانه‌ها می‌توانند در حوزه سرمایه‌گذاری برای مردم و مدیران بنگاه‌های کوچک که فقط برای تامین سرمایه، راه بانک را بلدند آگاهی رسانی کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.