از اندرونی سلطان تا اصطبل همایونی
طبق کشی با بساط آبگوشت
میرزا بابا خان جعفری
ماشالله خان که خیالش از رفتن سر کار راحت شد، به طرف جوان دیلاق رفت و او را با چند لگد حواله پستو کرد که لباسهایش را بپوشد و بیمعطلی از دکان بیرون برود.
من که هنوز پی دود اول، زغال سفید کردهبودم، خواستم از شاگرد سری قلیان را عوض کند و آتشش را سرخ ودوباره بیاورد.
در همین فاصله به طرف پستو رفتم تا با آن جوان چند کلامی صحبت واز حال و روزش پرس وجو کنم.
داشت لباسهای عاریه را داخل بقچه میگذاشت، همان لنگ را به خودش پیچید و بلند شد که از دکان بیرون برود. دستش را گرفتم و به زور، به او فهماندم که ماشاللهخان مرد خوبی است؛ فقط کمی اوضاع تنگش گذاشته وگرنه اینطور داغ نمیکرد، بیشتر نگران خودت بود که اینطور کرد.
اما دل او از جایی دیگر پُر بود و نمیخواست حرفی بزند. بقچه لباسها را همانجا روی تخت گذاشت و خواست که از پستو بیرون بیاید.
ماشالله خان جلو او در آمد.
-میخوای با همین لنگ بری تو خیابون؟!
جواب نداد وسرش را پایین انداخته بود.
-وقته ناهاره، کسی گشنه از این در بیرون نمیره. بشین ناهارتو بخور، بعد.
حرف نمیزد، بُخ شده بود یک گوشه را فقط خیره نگاه میکرد.
ماشالله خان خواست که از پستو بیرون برود، پرده را کنار زد و ایستاد.
-بیرون در، پشت شیشه وایساده بود. اگه نمیزدم توسرت، شک میکرد، برمیگشت. بیا ناهارتو بخور بعد باهات حرف دارم.
انگار من آنجا زیادی بودم، خود را پی قلیان شتابان کرده و از پستو بیرون آمدم.
جوان پرده را کشید وشروع به عوض کردن دوباره لباسهای خود کرد. شاگرد هم با یک سینی روی دست به طرف پستو رفت.
بشقاب ترشی، تنگ دوغ، نان سنگک خشخاشی، یک پیاز چارقاچ کرده، چند حبه سیر، ریحان تازه، گوشکوب و بساط آبگوشت بدجور شکمم را به قار وقور انداخت.
خوش به حال آن جوان، گفته بودند ماشالله خان غریبه و آشنا برایش توفیری ندارد، اما به چشم ندیده بودم. طبق کشی کرده بود با بساط آبگوشت.
همه اهل قهوه خانه، دلشان ضعف رفته بود. هرکدام میخواست یک نانی داخل کاسه تلیت کند اما داخل جیبشان شپش ناقاره میزد، سکه مسی جای سکه طلا را گرفته بود.
یادش بهخیر آن روزها جمعه به جمعه بساط کباب وآبگوشت از هرخانه بیرون میزد. گوشت مثل امروز مثقالی نبود، با یک کیلو میشد یک وعده خورشت پخته، آبگوشتش کنی. سر آخر هم با سیخ ومنقل، کبابش کرده به نیش بکشی.
هرچه انگار جلوتر میروی، وضع واوضاع بهتر میشود. پی همین اعتراضها بود که بنده را پی شکایت نان وخورشت مردم به محکمه خواستند که تو کارت میرزا بنویسی است، تو را چه به حاجت مطبخ!
آخر هم که دیدند کارشان نمیشود، حکم نوشته بودند که؛ چند ماهی در حبس به جای آب ونان. خورشت، مرغ و مسما بدهند تا چشم ودلم سیر شود از این نوبت به بعد، پی نان وخورشت مردم نباشم!
ماشالله خان که دید نمیشود پی شکم گشنه مردم طلب پول کند، به شاگرد گفت: امروز همه به نسیه مهمان جیب خود هستند، اما فردا باید پول آن را پس بدهند.
من که هنوز پی دود اول، زغال سفید کردهبودم، خواستم از شاگرد سری قلیان را عوض کند و آتشش را سرخ ودوباره بیاورد.
در همین فاصله به طرف پستو رفتم تا با آن جوان چند کلامی صحبت واز حال و روزش پرس وجو کنم.
داشت لباسهای عاریه را داخل بقچه میگذاشت، همان لنگ را به خودش پیچید و بلند شد که از دکان بیرون برود. دستش را گرفتم و به زور، به او فهماندم که ماشاللهخان مرد خوبی است؛ فقط کمی اوضاع تنگش گذاشته وگرنه اینطور داغ نمیکرد، بیشتر نگران خودت بود که اینطور کرد.
اما دل او از جایی دیگر پُر بود و نمیخواست حرفی بزند. بقچه لباسها را همانجا روی تخت گذاشت و خواست که از پستو بیرون بیاید.
ماشالله خان جلو او در آمد.
-میخوای با همین لنگ بری تو خیابون؟!
جواب نداد وسرش را پایین انداخته بود.
-وقته ناهاره، کسی گشنه از این در بیرون نمیره. بشین ناهارتو بخور، بعد.
حرف نمیزد، بُخ شده بود یک گوشه را فقط خیره نگاه میکرد.
ماشالله خان خواست که از پستو بیرون برود، پرده را کنار زد و ایستاد.
-بیرون در، پشت شیشه وایساده بود. اگه نمیزدم توسرت، شک میکرد، برمیگشت. بیا ناهارتو بخور بعد باهات حرف دارم.
انگار من آنجا زیادی بودم، خود را پی قلیان شتابان کرده و از پستو بیرون آمدم.
جوان پرده را کشید وشروع به عوض کردن دوباره لباسهای خود کرد. شاگرد هم با یک سینی روی دست به طرف پستو رفت.
بشقاب ترشی، تنگ دوغ، نان سنگک خشخاشی، یک پیاز چارقاچ کرده، چند حبه سیر، ریحان تازه، گوشکوب و بساط آبگوشت بدجور شکمم را به قار وقور انداخت.
خوش به حال آن جوان، گفته بودند ماشالله خان غریبه و آشنا برایش توفیری ندارد، اما به چشم ندیده بودم. طبق کشی کرده بود با بساط آبگوشت.
همه اهل قهوه خانه، دلشان ضعف رفته بود. هرکدام میخواست یک نانی داخل کاسه تلیت کند اما داخل جیبشان شپش ناقاره میزد، سکه مسی جای سکه طلا را گرفته بود.
یادش بهخیر آن روزها جمعه به جمعه بساط کباب وآبگوشت از هرخانه بیرون میزد. گوشت مثل امروز مثقالی نبود، با یک کیلو میشد یک وعده خورشت پخته، آبگوشتش کنی. سر آخر هم با سیخ ومنقل، کبابش کرده به نیش بکشی.
هرچه انگار جلوتر میروی، وضع واوضاع بهتر میشود. پی همین اعتراضها بود که بنده را پی شکایت نان وخورشت مردم به محکمه خواستند که تو کارت میرزا بنویسی است، تو را چه به حاجت مطبخ!
آخر هم که دیدند کارشان نمیشود، حکم نوشته بودند که؛ چند ماهی در حبس به جای آب ونان. خورشت، مرغ و مسما بدهند تا چشم ودلم سیر شود از این نوبت به بعد، پی نان وخورشت مردم نباشم!
ماشالله خان که دید نمیشود پی شکم گشنه مردم طلب پول کند، به شاگرد گفت: امروز همه به نسیه مهمان جیب خود هستند، اما فردا باید پول آن را پس بدهند.
ماشالله خان که خیالش از رفتن سر کار راحت شد، به طرف جوان دیلاق رفت و او را با چند لگد حواله پستو کرد که لباسهایش را بپوشد و بیمعطلی از دکان بیرون برود.
من که هنوز پی دود اول، زغال سفید کردهبودم، خواستم از شاگرد سری قلیان را عوض کند و آتشش را سرخ ودوباره بیاورد.
در همین فاصله به طرف پستو رفتم تا با آن جوان چند کلامی صحبت واز حال و روزش پرس وجو کنم.
داشت لباسهای عاریه را داخل بقچه میگذاشت، همان لنگ را به خودش پیچید و بلند شد که از دکان بیرون برود. دستش را گرفتم و به زور، به او فهماندم که ماشاللهخان مرد خوبی است؛ فقط کمی اوضاع تنگش گذاشته وگرنه اینطور داغ نمیکرد، بیشتر نگران خودت بود که اینطور کرد.
اما دل او از جایی دیگر پُر بود و نمیخواست حرفی بزند. بقچه لباسها را همانجا روی تخت گذاشت و خواست که از پستو بیرون بیاید.
ماشالله خان جلو او در آمد.
-میخوای با همین لنگ بری تو خیابون؟!
جواب نداد وسرش را پایین انداخته بود.
-وقته ناهاره، کسی گشنه از این در بیرون نمیره. بشین ناهارتو بخور، بعد.
حرف نمیزد، بُخ شده بود یک گوشه را فقط خیره نگاه میکرد.
ماشالله خان خواست که از پستو بیرون برود، پرده را کنار زد و ایستاد.
-بیرون در، پشت شیشه وایساده بود. اگه نمیزدم توسرت، شک میکرد، برمیگشت. بیا ناهارتو بخور بعد باهات حرف دارم.
انگار من آنجا زیادی بودم، خود را پی قلیان شتابان کرده و از پستو بیرون آمدم.
جوان پرده را کشید وشروع به عوض کردن دوباره لباسهای خود کرد. شاگرد هم با یک سینی روی دست به طرف پستو رفت.
بشقاب ترشی، تنگ دوغ، نان سنگک خشخاشی، یک پیاز چارقاچ کرده، چند حبه سیر، ریحان تازه، گوشکوب و بساط آبگوشت بدجور شکمم را به قار وقور انداخت.
خوش به حال آن جوان، گفته بودند ماشالله خان غریبه و آشنا برایش توفیری ندارد، اما به چشم ندیده بودم. طبق کشی کرده بود با بساط آبگوشت.
همه اهل قهوه خانه، دلشان ضعف رفته بود. هرکدام میخواست یک نانی داخل کاسه تلیت کند اما داخل جیبشان شپش ناقاره میزد، سکه مسی جای سکه طلا را گرفته بود.
یادش بهخیر آن روزها جمعه به جمعه بساط کباب وآبگوشت از هرخانه بیرون میزد. گوشت مثل امروز مثقالی نبود، با یک کیلو میشد یک وعده خورشت پخته، آبگوشتش کنی. سر آخر هم با سیخ ومنقل، کبابش کرده به نیش بکشی.
هرچه انگار جلوتر میروی، وضع واوضاع بهتر میشود. پی همین اعتراضها بود که بنده را پی شکایت نان وخورشت مردم به محکمه خواستند که تو کارت میرزا بنویسی است، تو را چه به حاجت مطبخ!
آخر هم که دیدند کارشان نمیشود، حکم نوشته بودند که؛ چند ماهی در حبس به جای آب ونان. خورشت، مرغ و مسما بدهند تا چشم ودلم سیر شود از این نوبت به بعد، پی نان وخورشت مردم نباشم!
ماشالله خان که دید نمیشود پی شکم گشنه مردم طلب پول کند، به شاگرد گفت: امروز همه به نسیه مهمان جیب خود هستند، اما فردا باید پول آن را پس بدهند.
من که هنوز پی دود اول، زغال سفید کردهبودم، خواستم از شاگرد سری قلیان را عوض کند و آتشش را سرخ ودوباره بیاورد.
در همین فاصله به طرف پستو رفتم تا با آن جوان چند کلامی صحبت واز حال و روزش پرس وجو کنم.
داشت لباسهای عاریه را داخل بقچه میگذاشت، همان لنگ را به خودش پیچید و بلند شد که از دکان بیرون برود. دستش را گرفتم و به زور، به او فهماندم که ماشاللهخان مرد خوبی است؛ فقط کمی اوضاع تنگش گذاشته وگرنه اینطور داغ نمیکرد، بیشتر نگران خودت بود که اینطور کرد.
اما دل او از جایی دیگر پُر بود و نمیخواست حرفی بزند. بقچه لباسها را همانجا روی تخت گذاشت و خواست که از پستو بیرون بیاید.
ماشالله خان جلو او در آمد.
-میخوای با همین لنگ بری تو خیابون؟!
جواب نداد وسرش را پایین انداخته بود.
-وقته ناهاره، کسی گشنه از این در بیرون نمیره. بشین ناهارتو بخور، بعد.
حرف نمیزد، بُخ شده بود یک گوشه را فقط خیره نگاه میکرد.
ماشالله خان خواست که از پستو بیرون برود، پرده را کنار زد و ایستاد.
-بیرون در، پشت شیشه وایساده بود. اگه نمیزدم توسرت، شک میکرد، برمیگشت. بیا ناهارتو بخور بعد باهات حرف دارم.
انگار من آنجا زیادی بودم، خود را پی قلیان شتابان کرده و از پستو بیرون آمدم.
جوان پرده را کشید وشروع به عوض کردن دوباره لباسهای خود کرد. شاگرد هم با یک سینی روی دست به طرف پستو رفت.
بشقاب ترشی، تنگ دوغ، نان سنگک خشخاشی، یک پیاز چارقاچ کرده، چند حبه سیر، ریحان تازه، گوشکوب و بساط آبگوشت بدجور شکمم را به قار وقور انداخت.
خوش به حال آن جوان، گفته بودند ماشالله خان غریبه و آشنا برایش توفیری ندارد، اما به چشم ندیده بودم. طبق کشی کرده بود با بساط آبگوشت.
همه اهل قهوه خانه، دلشان ضعف رفته بود. هرکدام میخواست یک نانی داخل کاسه تلیت کند اما داخل جیبشان شپش ناقاره میزد، سکه مسی جای سکه طلا را گرفته بود.
یادش بهخیر آن روزها جمعه به جمعه بساط کباب وآبگوشت از هرخانه بیرون میزد. گوشت مثل امروز مثقالی نبود، با یک کیلو میشد یک وعده خورشت پخته، آبگوشتش کنی. سر آخر هم با سیخ ومنقل، کبابش کرده به نیش بکشی.
هرچه انگار جلوتر میروی، وضع واوضاع بهتر میشود. پی همین اعتراضها بود که بنده را پی شکایت نان وخورشت مردم به محکمه خواستند که تو کارت میرزا بنویسی است، تو را چه به حاجت مطبخ!
آخر هم که دیدند کارشان نمیشود، حکم نوشته بودند که؛ چند ماهی در حبس به جای آب ونان. خورشت، مرغ و مسما بدهند تا چشم ودلم سیر شود از این نوبت به بعد، پی نان وخورشت مردم نباشم!
ماشالله خان که دید نمیشود پی شکم گشنه مردم طلب پول کند، به شاگرد گفت: امروز همه به نسیه مهمان جیب خود هستند، اما فردا باید پول آن را پس بدهند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.