|

النگوهای منقلی

منصور شفاعت: چهل و ششمین فصل برگریزان زندگی‌ام از راه رسید...
و هنوز شهرم را پیدا نکرده‌ام، غروب شد و کاری از ماه برنیامد، بامداد هم شد و همه جا روشن است، اما خورشید هم گره‌گشا نشد و هنوز گریبانم درد می‌کند، اگر بازیچه این روزگار نشده بودم، گم نمی‌شدم،سرم را در لاک زندگی خودم می‌کردم و آهسته با خودم در گوشی حرف می‌زدم و یا حتی روی کاغذ.
اما حالا آن‌قدر از خودم دور شده‌ام که فاصله با دیگران، نهایت نمی‌شناسد.
از دیروز یاد گرفته‌ام آفتاب همیشه دلیل خورشید نیست و می‌شود انکارش کرد،چون سایه‌ها آن‌قدر وسیع شده‌‌اند که به‌روی آفتاب جا خوش‌کرده‌اند.
چقدر خوب می‌شد اگر دوباره به لاکم بازمی‌گشتم، می‌دانم شدنی نیست،‌چون با شهر یک فاصله مکانی بی‌زمان را حس می‌کنم.
داشتم در بی‌زمانی زندگی‌ام را می‌کردم و دیگر نفس‌هایم را شمارش نمی‌کردم، اما روزگار، بازیچه را در گردونه زندگی‌ام انداخت و سرم را گیر در گریبانم کرد، حالا دارم سعی می‌کنم از این گیر نجاتش دهم، به یقین می‌دانم زخمی خواهد شد و زخم سر باز خواهد کرد و از پا درم می‌آورد.
حالا، غروب شود، ابر شود،‌آسمان اخرایی، ‌باد بیاید، پاییز شود، ماه پنهان، زمستان شود، برف ببارد، باران نبارد، پاسبان‌ها سر چهارراه چیپس بخورند، نخورند، معجزه شود، مردمک‌ها باردار، باز سر درگریبانم.
من در شهر به دنیا آمده‌ام، شهری که گریبانم را رها نمی‌کند، شهری که رودش انعکاس ندارد؛ ماه و آدمک‌هایش انعکاس ندارند شرف را.
شهری که دست هر نوجوانی را می‌گیرند والنگوی منقلی میهمانش می‌کنند تا معتاد النگویش کنند تا دایم تیک بزند دستش برای النگوو بعد خالی کنند چهار ستون بدنشان را روی او.
در شهر گم شده‌ام، این غریبه‌ها کیستند که برای یک لحظه‌شان،یک عمر زندگی کودک را سیاه می‌کنند و بعد لحظه به لحظه را فراموش و باز با یک لحظه دیگر دوست می‌شوند و...
آه، در شهر گم شده‌ام
این غریبه‌ها کیستند که دست بردار لحظه‌های باشرف‌ها نیستند.
منصور شفاعت: چهل و ششمین فصل برگریزان زندگی‌ام از راه رسید...
و هنوز شهرم را پیدا نکرده‌ام، غروب شد و کاری از ماه برنیامد، بامداد هم شد و همه جا روشن است، اما خورشید هم گره‌گشا نشد و هنوز گریبانم درد می‌کند، اگر بازیچه این روزگار نشده بودم، گم نمی‌شدم،سرم را در لاک زندگی خودم می‌کردم و آهسته با خودم در گوشی حرف می‌زدم و یا حتی روی کاغذ.
اما حالا آن‌قدر از خودم دور شده‌ام که فاصله با دیگران، نهایت نمی‌شناسد.
از دیروز یاد گرفته‌ام آفتاب همیشه دلیل خورشید نیست و می‌شود انکارش کرد،چون سایه‌ها آن‌قدر وسیع شده‌‌اند که به‌روی آفتاب جا خوش‌کرده‌اند.
چقدر خوب می‌شد اگر دوباره به لاکم بازمی‌گشتم، می‌دانم شدنی نیست،‌چون با شهر یک فاصله مکانی بی‌زمان را حس می‌کنم.
داشتم در بی‌زمانی زندگی‌ام را می‌کردم و دیگر نفس‌هایم را شمارش نمی‌کردم، اما روزگار، بازیچه را در گردونه زندگی‌ام انداخت و سرم را گیر در گریبانم کرد، حالا دارم سعی می‌کنم از این گیر نجاتش دهم، به یقین می‌دانم زخمی خواهد شد و زخم سر باز خواهد کرد و از پا درم می‌آورد.
حالا، غروب شود، ابر شود،‌آسمان اخرایی، ‌باد بیاید، پاییز شود، ماه پنهان، زمستان شود، برف ببارد، باران نبارد، پاسبان‌ها سر چهارراه چیپس بخورند، نخورند، معجزه شود، مردمک‌ها باردار، باز سر درگریبانم.
من در شهر به دنیا آمده‌ام، شهری که گریبانم را رها نمی‌کند، شهری که رودش انعکاس ندارد؛ ماه و آدمک‌هایش انعکاس ندارند شرف را.
شهری که دست هر نوجوانی را می‌گیرند والنگوی منقلی میهمانش می‌کنند تا معتاد النگویش کنند تا دایم تیک بزند دستش برای النگوو بعد خالی کنند چهار ستون بدنشان را روی او.
در شهر گم شده‌ام، این غریبه‌ها کیستند که برای یک لحظه‌شان،یک عمر زندگی کودک را سیاه می‌کنند و بعد لحظه به لحظه را فراموش و باز با یک لحظه دیگر دوست می‌شوند و...
آه، در شهر گم شده‌ام
این غریبه‌ها کیستند که دست بردار لحظه‌های باشرف‌ها نیستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.