|

سیزیف‌های دوران ما

میلاد باقری

1) از وقتی فهمیدم می‌تونم برای شرق مطلب بنویسم آنقدر بالا و پایین کاغذ گل کشیدم و امضا کردم که خسته‌شدم.رفتم کنار پنجره... تنها تفریحم شده تماشای مردم از پشت شیشه. حالا سعی می‌کنم این تفریح را به داستان تبدیل کنم ولی بازهم به گل و امضا می‌رسم...
2) این دو سه خط را چند سال پیش وسط یکی از دفتر هایم نوشته بودم. اون روز برای اولین بار می‌خواستم برای یه رسانه رسمی مطلب بنویسم و حالا وسط نمایشگاهی از گل و کلکسیونی از امضا دوباره به اون روز بر می‌گردم...
3) پا رو پا انداخته بودم و پشت پنجره چوبی شکسته و ایوان کاه‌گلی طوری آب جوش نبات سرو می‌کردم که انگار بچه تهرانم و طبقه آخر برج میلاد اسپرسو و چاکلت کیک میل می‌کردم(چای تمام شده بود/شاید برای شما هم اتفاق بیفتد)
4) بخار رو شیشه را با سر آستین پاک کردم .اون طرف خیابون پسری را می‌دیدم که خیلی راحت و بی‌خیال کف پاشو چسبانده بود به دیوار و لباشو غنچه کرده‌بود. (گمون کنم داشت سوت می‌زد.) بعد سوار ماشین شد و به سنت زمان خودش احترام گذاشت و در دور باطل دور دور با ماشین گرفتار آمد.
5) پنجره را بستم و صدای ضبط را زیاد کردم. حسین پناهی تمام تلاشش را می‌کرد تا به معشوقه خیالیش (نازی) بگه ارسطو آدم بوده نه یه قسمت از بدنش.
ارسطو آدم بود دندون داشت تو خونش آهن بود.
مثل یک سنگ که آهن داره وقتی که خواب کم داشت
چشماش قرمز می‌شد
فلسفه یعنی رنج!
افتخاره که بگی رنجورم؟
6) به این قسمت از داستان که می‌رسم دوباره روی حاشیه کاغذم گل پرورش می‌دهم و در افکارم غوطه‌ور می‌شوم. خیال می‌کنم جایزه نوبل ادبیات را با احترام تقدیمم می‌کنند. در آن لحظه به رنگ آب جوش نبات می‌شوم. سعی می‌کنم بهترین امضا را برای هوادارانم انتخاب کنم. به خودم که می‌آیم حاشیه دیگر کاغذ پر از امضاهای جور‌وا‌جور شده.
7 ) بعد از سال‌ها دوباره کنار پنجره می‌شینم. مرد میانسالی با لبان غنچه شده به دیوار تکیه داده و صدای حسین هنوز در مغزم می‌پیچد...
1) از وقتی فهمیدم می‌تونم برای شرق مطلب بنویسم آنقدر بالا و پایین کاغذ گل کشیدم و امضا کردم که خسته‌شدم.رفتم کنار پنجره... تنها تفریحم شده تماشای مردم از پشت شیشه. حالا سعی می‌کنم این تفریح را به داستان تبدیل کنم ولی بازهم به گل و امضا می‌رسم...
2) این دو سه خط را چند سال پیش وسط یکی از دفتر هایم نوشته بودم. اون روز برای اولین بار می‌خواستم برای یه رسانه رسمی مطلب بنویسم و حالا وسط نمایشگاهی از گل و کلکسیونی از امضا دوباره به اون روز بر می‌گردم...
3) پا رو پا انداخته بودم و پشت پنجره چوبی شکسته و ایوان کاه‌گلی طوری آب جوش نبات سرو می‌کردم که انگار بچه تهرانم و طبقه آخر برج میلاد اسپرسو و چاکلت کیک میل می‌کردم(چای تمام شده بود/شاید برای شما هم اتفاق بیفتد)
4) بخار رو شیشه را با سر آستین پاک کردم .اون طرف خیابون پسری را می‌دیدم که خیلی راحت و بی‌خیال کف پاشو چسبانده بود به دیوار و لباشو غنچه کرده‌بود. (گمون کنم داشت سوت می‌زد.) بعد سوار ماشین شد و به سنت زمان خودش احترام گذاشت و در دور باطل دور دور با ماشین گرفتار آمد.
5) پنجره را بستم و صدای ضبط را زیاد کردم. حسین پناهی تمام تلاشش را می‌کرد تا به معشوقه خیالیش (نازی) بگه ارسطو آدم بوده نه یه قسمت از بدنش.
ارسطو آدم بود دندون داشت تو خونش آهن بود.
مثل یک سنگ که آهن داره وقتی که خواب کم داشت
چشماش قرمز می‌شد
فلسفه یعنی رنج!
افتخاره که بگی رنجورم؟
6) به این قسمت از داستان که می‌رسم دوباره روی حاشیه کاغذم گل پرورش می‌دهم و در افکارم غوطه‌ور می‌شوم. خیال می‌کنم جایزه نوبل ادبیات را با احترام تقدیمم می‌کنند. در آن لحظه به رنگ آب جوش نبات می‌شوم. سعی می‌کنم بهترین امضا را برای هوادارانم انتخاب کنم. به خودم که می‌آیم حاشیه دیگر کاغذ پر از امضاهای جور‌وا‌جور شده.
7 ) بعد از سال‌ها دوباره کنار پنجره می‌شینم. مرد میانسالی با لبان غنچه شده به دیوار تکیه داده و صدای حسین هنوز در مغزم می‌پیچد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.