|

يك شاعر مدني

شما بدون ما هم کافی هستید

با شجاعتی برای حرکت چشمانم
بسوی نوک درختانی خشک
من خدا را نمی‌بینم، اما نورش
شدیدن می‌درخشد.
پیر پائولو پازولینی يك شاعر مدني. شاعری است که سرزمین مادری‌اش را به گونه‌اي حس مي‌كرد که قدرتمندان کشورش نمی‌توانند ببینند و نمی‌بینند. فیلم‌ساز نسل دوم سینمای بعد از جنگ ایتالیا، که نه تنها در فیلم‌سازی، كه در نوشتن رمان، شعر و نقدهای سینمایی و فرهنگی نيز تبحري خاصي داشت.
زیباترین و غیر متعارف‌ترین روایتی که تا کنون از زندگی عیسی مسیح در سینما شده‌است را پازوليني به تحرير آورد: «انجيل به روايت متي.» پازوليني آن‌را ساخت. «سوزانا»، مادر پيرپائولو برای ایفای نقش مادر مریم استفاده شد.رعیت بودن مادر پازولینی و ازدواج با یک کنت دلیل انتخاب او برای ایفای اين نقش بود. هنگام تهیه این فیلم که به روایت زندگی مسیح به صورت مستند می‌پردازد، گاه داستان گویی‌های پازولینی حال و هوایی خاص به فیلم می‌بخشد.انجیل به روایت متی در جشنواره ۱۹۶۴ ونیز برنده جایزه ویژه هیات داوران شد.
اما پازوليني شاعر چيز ديگري بود: «من با حرمتی خاص به دنیا می‎نگرم.نگاهم تا حدی خاضعانه و کودکانه است.به همه موجودات عالم(اشیاء و انسان‌ها و طبیعت)احترام می‎گذارم. این دیدگاه به شخصیت من بر‌می‎گرد»
شاعر شهروندان؛ شاعر چپ مدنی؛ پازوليني بي‌هیچ نشانی از لفاظی و پرگويي ، بر ویرانی ایتالیا مویه می‌کرد.در سال‌های جنگ جهانی دوم، پازولینی سرودن اشعارش را با گویش فریولی آغاز کرد. زيرا كه فاشیسم موسولینی، استفاده از هرگونه گویش محلی را غیر قانونی اعلام کرده‌بود، تا فرهنگ دولت ملی را با قرار دادن یک زبان خاص به عنوان هویت ملی محکم کند. پازولینی از نوشتن به زبان ایتالیایی امتناع می‌ورزید. پازولینی از گویش فریولی استفاده كرد تا با هم ذات پنداری با روستاییان کشاورز ، سنت‌های روستایی و فرهنگ محلی در حال غروبشان را حفظ كند ،فرهنگ روستايي در دل فرهنگ ملی‌گرای مدرن و صنعتی ایتالیا در حال محو شدن بود پازولینی بعدها به زبان استاندارد ایتالیایی روی آورد و بیش از ۴۰ جلد شعر، داستان، سفرنامه و مقاله نوشت
شما بدون ما هم کافی هستید.
تولدمان به بند كشيدن ما بود!
پروانه‌ها همه‎ زیبایی‌ها را برچیده اند،
و ما در زمانمندی پیله کرم ابریشم مدفون گشته‌ایم.
ثروتمندان تاوان روزهای ما را نمی دهند:
آن روزهایی که از زیبایی دریغ شده
در اختیار ما و پدران‌مان است
هیچ‌گاه روزگار سیری می‌گیرد؟
پازوليني نویسنده، مخاطبش را با بنیادی‌ترین جنبه‌های زندگی مرتبط می‌کرد. حس او به فقر و خوشی‌های طبقه کارگر و عشقش به آنها. پروتاگونیست‌های شعرها و داستان‌هایش - و البته اغلب فیلم‌هایش- جوانان تحصیل نکرده رم هستند که طبقه بورژوا آنها را رانده و حاشیه نشينشان كرده‌است.
شاعربودن وقت زیادی می‌خواهد
ساعت‌های متمادی تنهایی، تنها راه، این تنهایی است،
تنها چنین است که چیزی شکل می‌گیرد،
که همان نیروست، نیروی به دست باد سپردن، خباثت،
آزادی...،
برای دادن طرحی و نقشی به هرج و مرج.
من دیگر زمان زیادی ندارم
به تقصیر مرگ، مرگی که در غروب شباب پا پیش می‌نهد،
به تقصیر دنیای انسانی‌مان،
که از گرسنگان نان را و از شاعر آرامش را می‌رباید.
با شجاعتی برای حرکت چشمانم
بسوی نوک درختانی خشک
من خدا را نمی‌بینم، اما نورش
شدیدن می‌درخشد.
پیر پائولو پازولینی يك شاعر مدني. شاعری است که سرزمین مادری‌اش را به گونه‌اي حس مي‌كرد که قدرتمندان کشورش نمی‌توانند ببینند و نمی‌بینند. فیلم‌ساز نسل دوم سینمای بعد از جنگ ایتالیا، که نه تنها در فیلم‌سازی، كه در نوشتن رمان، شعر و نقدهای سینمایی و فرهنگی نيز تبحري خاصي داشت.
زیباترین و غیر متعارف‌ترین روایتی که تا کنون از زندگی عیسی مسیح در سینما شده‌است را پازوليني به تحرير آورد: «انجيل به روايت متي.» پازوليني آن‌را ساخت. «سوزانا»، مادر پيرپائولو برای ایفای نقش مادر مریم استفاده شد.رعیت بودن مادر پازولینی و ازدواج با یک کنت دلیل انتخاب او برای ایفای اين نقش بود. هنگام تهیه این فیلم که به روایت زندگی مسیح به صورت مستند می‌پردازد، گاه داستان گویی‌های پازولینی حال و هوایی خاص به فیلم می‌بخشد.انجیل به روایت متی در جشنواره ۱۹۶۴ ونیز برنده جایزه ویژه هیات داوران شد.
اما پازوليني شاعر چيز ديگري بود: «من با حرمتی خاص به دنیا می‎نگرم.نگاهم تا حدی خاضعانه و کودکانه است.به همه موجودات عالم(اشیاء و انسان‌ها و طبیعت)احترام می‎گذارم. این دیدگاه به شخصیت من بر‌می‎گرد»
شاعر شهروندان؛ شاعر چپ مدنی؛ پازوليني بي‌هیچ نشانی از لفاظی و پرگويي ، بر ویرانی ایتالیا مویه می‌کرد.در سال‌های جنگ جهانی دوم، پازولینی سرودن اشعارش را با گویش فریولی آغاز کرد. زيرا كه فاشیسم موسولینی، استفاده از هرگونه گویش محلی را غیر قانونی اعلام کرده‌بود، تا فرهنگ دولت ملی را با قرار دادن یک زبان خاص به عنوان هویت ملی محکم کند. پازولینی از نوشتن به زبان ایتالیایی امتناع می‌ورزید. پازولینی از گویش فریولی استفاده كرد تا با هم ذات پنداری با روستاییان کشاورز ، سنت‌های روستایی و فرهنگ محلی در حال غروبشان را حفظ كند ،فرهنگ روستايي در دل فرهنگ ملی‌گرای مدرن و صنعتی ایتالیا در حال محو شدن بود پازولینی بعدها به زبان استاندارد ایتالیایی روی آورد و بیش از ۴۰ جلد شعر، داستان، سفرنامه و مقاله نوشت
شما بدون ما هم کافی هستید.
تولدمان به بند كشيدن ما بود!
پروانه‌ها همه‎ زیبایی‌ها را برچیده اند،
و ما در زمانمندی پیله کرم ابریشم مدفون گشته‌ایم.
ثروتمندان تاوان روزهای ما را نمی دهند:
آن روزهایی که از زیبایی دریغ شده
در اختیار ما و پدران‌مان است
هیچ‌گاه روزگار سیری می‌گیرد؟
پازوليني نویسنده، مخاطبش را با بنیادی‌ترین جنبه‌های زندگی مرتبط می‌کرد. حس او به فقر و خوشی‌های طبقه کارگر و عشقش به آنها. پروتاگونیست‌های شعرها و داستان‌هایش - و البته اغلب فیلم‌هایش- جوانان تحصیل نکرده رم هستند که طبقه بورژوا آنها را رانده و حاشیه نشينشان كرده‌است.
شاعربودن وقت زیادی می‌خواهد
ساعت‌های متمادی تنهایی، تنها راه، این تنهایی است،
تنها چنین است که چیزی شکل می‌گیرد،
که همان نیروست، نیروی به دست باد سپردن، خباثت،
آزادی...،
برای دادن طرحی و نقشی به هرج و مرج.
من دیگر زمان زیادی ندارم
به تقصیر مرگ، مرگی که در غروب شباب پا پیش می‌نهد،
به تقصیر دنیای انسانی‌مان،
که از گرسنگان نان را و از شاعر آرامش را می‌رباید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.