یک فنجان قهوه تلخ
کارگاه نقد داستاننویسی شهرکتاب تعطیل شد
«این رمان روز یکشنبه در خیابان چهار باغ عباسی، کوچه سینما سپاهان، شعبه مرکزی شهر کتاب، ساعت: 18 الی 20 نقد میشود و شرکت در این جلسه برای عموم آزاد است.»
دیگر نیست. تعطیل شدهاست. کارگاه نقد داستاننویسی سیاوشی گلشیری تعطیل شد. خبری ساده و ناگهانی.یک فنجان قهوه تلخ برای داستاننویسی اصفهان.
سیاوش گلشیری جایی گفته بود «فضای ادبی اصفهان، فضایی تنگ و تاریک است. اگر بتوانیم این فضا را بشکنیم و محافل ادبی زیادی برگزار کنیم. پویندگی کافی را ایجاد خواهیم کرد». اما حالا دیگر نیست. تعطیل شده است.
از انجمن مشتاق اصفهانی که بعدها توسط شعله و عاشق و سالها بعد، صهبا و لطفعلي بيک و آذر بيگدلي و هاتف اداره میشد تا محفل نشاط اصفهانی که مجمر، فروغي، قاآني و سروش شاعران آن بودند تا انجمن ادبي ابوالفقراء که ساماني، پرتو اصفهاني، عنقا و هماي شيرازي گردهم جمع ميشدهاند و یا حتی انجمن کمال، که صغير اصفهاني آنرا در مدرسه چارباغ تشکیل میداد و مرحوم الفت ادارهکننده آن بود تاریخچه غیر مکتوبی برای محافل ادبی اصفهان، در ذهن آدمهای این شهر باقی ماندهاست اما حداقل فایده این انجمنها و این شاعران این هست که امروز برای خیابانهای شهرمان سرتیتری داریم به نام آن شاعران و نویسندگان و نسلی که از مشتاق، هاتف، صغیر و نشاط و خیلیهای دیگر تنها خاطرهای خاکستری در ذهنش باقی ماندهاست.
اما حالا نیست. دیگر تعطیل شده است. به قول سیاوش گلشیری اگر ادبیات امروز ایران وامدار ادبیات اصفهان است بهخاطر نسلی است که روزی با جنگ اصفهان و نویسندگان و مترجمان بیتکرارش، مثل ابوالحسن نجفی یا محمدحقوقی یا ضیا موحد ، محمد کلباسی، هوشنگ گلشیری، حمید مصدق و بهرام صادقی توی باغ آرامگاه صائب دور هم مینشستند نقد میکردند و به صلابه میکشیدند و بیپروا میتاختند تا چارستون ادبیات مدرن این کشور را پایهریزی کند.
حالا در شهرکتاب اصفهان که چند صباحی کارگاههای نقد داستان ادبیات مدرن را با مدیریت سیاوش گلشیری برگزار میکرد هم تعطیل شد. دلیلش هرچه باشد مهم نیست. لااقل این هست که تمام آن جماعتی که عصر یکشنبهها در سالن شهرکتاب گرد هم میآمدند حالا سرگردان کدام جزیره سرگردانی خواهند شد.
شاید سرگردان جزایر بیفرهنگی. توی فرهنگسرای شهر فرهنگ و ادب. از تالار هنر اصفهان، تا فرهنگسرای رسانه، از فرهنگسرای همت و فرهنگسرای استاد همایی و خانه فرهنگ طوس، خانه فرهنگ اندیشه، خانه فرهنگ دشتستان، خانه فرهنگ عاشق آباد، خانه فرهنگ شهید خرازی، خانه فرهنگ قائمیه، خانه فرهنگ شهید بهشتی، خانه جوان، مجموعه فرهنگی باغ غدیر، هنرسرای خورشید، کانون فرهنگی اجتماع بانوان، خانه کودک و نوجوان، مجموعه امام خمینی، فرهنگسرای اسوه، فرهنگسرای پرسش، فرهنگسرای علامه دهخدا و... راستی سهم ادبیات و کارگاههای نقد داستان در میان اینهمه فرهنگسرا با نامهای رنگارنگ جیست.
دیگر نیست. تعطیل شدهاست. کارگاه نقد داستاننویسی سیاوشی گلشیری تعطیل شد. خبری ساده و ناگهانی.یک فنجان قهوه تلخ برای داستاننویسی اصفهان.
سیاوش گلشیری جایی گفته بود «فضای ادبی اصفهان، فضایی تنگ و تاریک است. اگر بتوانیم این فضا را بشکنیم و محافل ادبی زیادی برگزار کنیم. پویندگی کافی را ایجاد خواهیم کرد». اما حالا دیگر نیست. تعطیل شده است.
از انجمن مشتاق اصفهانی که بعدها توسط شعله و عاشق و سالها بعد، صهبا و لطفعلي بيک و آذر بيگدلي و هاتف اداره میشد تا محفل نشاط اصفهانی که مجمر، فروغي، قاآني و سروش شاعران آن بودند تا انجمن ادبي ابوالفقراء که ساماني، پرتو اصفهاني، عنقا و هماي شيرازي گردهم جمع ميشدهاند و یا حتی انجمن کمال، که صغير اصفهاني آنرا در مدرسه چارباغ تشکیل میداد و مرحوم الفت ادارهکننده آن بود تاریخچه غیر مکتوبی برای محافل ادبی اصفهان، در ذهن آدمهای این شهر باقی ماندهاست اما حداقل فایده این انجمنها و این شاعران این هست که امروز برای خیابانهای شهرمان سرتیتری داریم به نام آن شاعران و نویسندگان و نسلی که از مشتاق، هاتف، صغیر و نشاط و خیلیهای دیگر تنها خاطرهای خاکستری در ذهنش باقی ماندهاست.
اما حالا نیست. دیگر تعطیل شده است. به قول سیاوش گلشیری اگر ادبیات امروز ایران وامدار ادبیات اصفهان است بهخاطر نسلی است که روزی با جنگ اصفهان و نویسندگان و مترجمان بیتکرارش، مثل ابوالحسن نجفی یا محمدحقوقی یا ضیا موحد ، محمد کلباسی، هوشنگ گلشیری، حمید مصدق و بهرام صادقی توی باغ آرامگاه صائب دور هم مینشستند نقد میکردند و به صلابه میکشیدند و بیپروا میتاختند تا چارستون ادبیات مدرن این کشور را پایهریزی کند.
حالا در شهرکتاب اصفهان که چند صباحی کارگاههای نقد داستان ادبیات مدرن را با مدیریت سیاوش گلشیری برگزار میکرد هم تعطیل شد. دلیلش هرچه باشد مهم نیست. لااقل این هست که تمام آن جماعتی که عصر یکشنبهها در سالن شهرکتاب گرد هم میآمدند حالا سرگردان کدام جزیره سرگردانی خواهند شد.
شاید سرگردان جزایر بیفرهنگی. توی فرهنگسرای شهر فرهنگ و ادب. از تالار هنر اصفهان، تا فرهنگسرای رسانه، از فرهنگسرای همت و فرهنگسرای استاد همایی و خانه فرهنگ طوس، خانه فرهنگ اندیشه، خانه فرهنگ دشتستان، خانه فرهنگ عاشق آباد، خانه فرهنگ شهید خرازی، خانه فرهنگ قائمیه، خانه فرهنگ شهید بهشتی، خانه جوان، مجموعه فرهنگی باغ غدیر، هنرسرای خورشید، کانون فرهنگی اجتماع بانوان، خانه کودک و نوجوان، مجموعه امام خمینی، فرهنگسرای اسوه، فرهنگسرای پرسش، فرهنگسرای علامه دهخدا و... راستی سهم ادبیات و کارگاههای نقد داستان در میان اینهمه فرهنگسرا با نامهای رنگارنگ جیست.
«این رمان روز یکشنبه در خیابان چهار باغ عباسی، کوچه سینما سپاهان، شعبه مرکزی شهر کتاب، ساعت: 18 الی 20 نقد میشود و شرکت در این جلسه برای عموم آزاد است.»
دیگر نیست. تعطیل شدهاست. کارگاه نقد داستاننویسی سیاوشی گلشیری تعطیل شد. خبری ساده و ناگهانی.یک فنجان قهوه تلخ برای داستاننویسی اصفهان.
سیاوش گلشیری جایی گفته بود «فضای ادبی اصفهان، فضایی تنگ و تاریک است. اگر بتوانیم این فضا را بشکنیم و محافل ادبی زیادی برگزار کنیم. پویندگی کافی را ایجاد خواهیم کرد». اما حالا دیگر نیست. تعطیل شده است.
از انجمن مشتاق اصفهانی که بعدها توسط شعله و عاشق و سالها بعد، صهبا و لطفعلي بيک و آذر بيگدلي و هاتف اداره میشد تا محفل نشاط اصفهانی که مجمر، فروغي، قاآني و سروش شاعران آن بودند تا انجمن ادبي ابوالفقراء که ساماني، پرتو اصفهاني، عنقا و هماي شيرازي گردهم جمع ميشدهاند و یا حتی انجمن کمال، که صغير اصفهاني آنرا در مدرسه چارباغ تشکیل میداد و مرحوم الفت ادارهکننده آن بود تاریخچه غیر مکتوبی برای محافل ادبی اصفهان، در ذهن آدمهای این شهر باقی ماندهاست اما حداقل فایده این انجمنها و این شاعران این هست که امروز برای خیابانهای شهرمان سرتیتری داریم به نام آن شاعران و نویسندگان و نسلی که از مشتاق، هاتف، صغیر و نشاط و خیلیهای دیگر تنها خاطرهای خاکستری در ذهنش باقی ماندهاست.
اما حالا نیست. دیگر تعطیل شده است. به قول سیاوش گلشیری اگر ادبیات امروز ایران وامدار ادبیات اصفهان است بهخاطر نسلی است که روزی با جنگ اصفهان و نویسندگان و مترجمان بیتکرارش، مثل ابوالحسن نجفی یا محمدحقوقی یا ضیا موحد ، محمد کلباسی، هوشنگ گلشیری، حمید مصدق و بهرام صادقی توی باغ آرامگاه صائب دور هم مینشستند نقد میکردند و به صلابه میکشیدند و بیپروا میتاختند تا چارستون ادبیات مدرن این کشور را پایهریزی کند.
حالا در شهرکتاب اصفهان که چند صباحی کارگاههای نقد داستان ادبیات مدرن را با مدیریت سیاوش گلشیری برگزار میکرد هم تعطیل شد. دلیلش هرچه باشد مهم نیست. لااقل این هست که تمام آن جماعتی که عصر یکشنبهها در سالن شهرکتاب گرد هم میآمدند حالا سرگردان کدام جزیره سرگردانی خواهند شد.
شاید سرگردان جزایر بیفرهنگی. توی فرهنگسرای شهر فرهنگ و ادب. از تالار هنر اصفهان، تا فرهنگسرای رسانه، از فرهنگسرای همت و فرهنگسرای استاد همایی و خانه فرهنگ طوس، خانه فرهنگ اندیشه، خانه فرهنگ دشتستان، خانه فرهنگ عاشق آباد، خانه فرهنگ شهید خرازی، خانه فرهنگ قائمیه، خانه فرهنگ شهید بهشتی، خانه جوان، مجموعه فرهنگی باغ غدیر، هنرسرای خورشید، کانون فرهنگی اجتماع بانوان، خانه کودک و نوجوان، مجموعه امام خمینی، فرهنگسرای اسوه، فرهنگسرای پرسش، فرهنگسرای علامه دهخدا و... راستی سهم ادبیات و کارگاههای نقد داستان در میان اینهمه فرهنگسرا با نامهای رنگارنگ جیست.
دیگر نیست. تعطیل شدهاست. کارگاه نقد داستاننویسی سیاوشی گلشیری تعطیل شد. خبری ساده و ناگهانی.یک فنجان قهوه تلخ برای داستاننویسی اصفهان.
سیاوش گلشیری جایی گفته بود «فضای ادبی اصفهان، فضایی تنگ و تاریک است. اگر بتوانیم این فضا را بشکنیم و محافل ادبی زیادی برگزار کنیم. پویندگی کافی را ایجاد خواهیم کرد». اما حالا دیگر نیست. تعطیل شده است.
از انجمن مشتاق اصفهانی که بعدها توسط شعله و عاشق و سالها بعد، صهبا و لطفعلي بيک و آذر بيگدلي و هاتف اداره میشد تا محفل نشاط اصفهانی که مجمر، فروغي، قاآني و سروش شاعران آن بودند تا انجمن ادبي ابوالفقراء که ساماني، پرتو اصفهاني، عنقا و هماي شيرازي گردهم جمع ميشدهاند و یا حتی انجمن کمال، که صغير اصفهاني آنرا در مدرسه چارباغ تشکیل میداد و مرحوم الفت ادارهکننده آن بود تاریخچه غیر مکتوبی برای محافل ادبی اصفهان، در ذهن آدمهای این شهر باقی ماندهاست اما حداقل فایده این انجمنها و این شاعران این هست که امروز برای خیابانهای شهرمان سرتیتری داریم به نام آن شاعران و نویسندگان و نسلی که از مشتاق، هاتف، صغیر و نشاط و خیلیهای دیگر تنها خاطرهای خاکستری در ذهنش باقی ماندهاست.
اما حالا نیست. دیگر تعطیل شده است. به قول سیاوش گلشیری اگر ادبیات امروز ایران وامدار ادبیات اصفهان است بهخاطر نسلی است که روزی با جنگ اصفهان و نویسندگان و مترجمان بیتکرارش، مثل ابوالحسن نجفی یا محمدحقوقی یا ضیا موحد ، محمد کلباسی، هوشنگ گلشیری، حمید مصدق و بهرام صادقی توی باغ آرامگاه صائب دور هم مینشستند نقد میکردند و به صلابه میکشیدند و بیپروا میتاختند تا چارستون ادبیات مدرن این کشور را پایهریزی کند.
حالا در شهرکتاب اصفهان که چند صباحی کارگاههای نقد داستان ادبیات مدرن را با مدیریت سیاوش گلشیری برگزار میکرد هم تعطیل شد. دلیلش هرچه باشد مهم نیست. لااقل این هست که تمام آن جماعتی که عصر یکشنبهها در سالن شهرکتاب گرد هم میآمدند حالا سرگردان کدام جزیره سرگردانی خواهند شد.
شاید سرگردان جزایر بیفرهنگی. توی فرهنگسرای شهر فرهنگ و ادب. از تالار هنر اصفهان، تا فرهنگسرای رسانه، از فرهنگسرای همت و فرهنگسرای استاد همایی و خانه فرهنگ طوس، خانه فرهنگ اندیشه، خانه فرهنگ دشتستان، خانه فرهنگ عاشق آباد، خانه فرهنگ شهید خرازی، خانه فرهنگ قائمیه، خانه فرهنگ شهید بهشتی، خانه جوان، مجموعه فرهنگی باغ غدیر، هنرسرای خورشید، کانون فرهنگی اجتماع بانوان، خانه کودک و نوجوان، مجموعه امام خمینی، فرهنگسرای اسوه، فرهنگسرای پرسش، فرهنگسرای علامه دهخدا و... راستی سهم ادبیات و کارگاههای نقد داستان در میان اینهمه فرهنگسرا با نامهای رنگارنگ جیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.