قراراست اتفاقي رخ بدهد
فاتیما انصاری . سردبیر
مهر ماه امسال، سالي از تولد دولت جديد در اصفهان ميگذرد وميشود همين يك سال را به نقد كشيد و ديد كه چه اتفاقاتي در اصفهان رخ داد اما سال آينده به نظر مهمتر است. سالي كه تركيب و توازن قدرت در اصفهان جابهجا ميشود و اقتصاد سياسي و بنيانهاي اجتماعي به محاق انتخابات ميرود. رفتارها پيچيدهتر و ائتلافهاي عجيب و غريب سر برميآورند. چانهزني؛ شرايط سياسي و اجتماعي را دچار تحول ميكند. حساسيت گاه تاحدي بالا ميرود كه راي يك رعيت به اقتضاي دموكراسي حياتي تلقي ميشود. رسانهها درگیر میشوند و نخبگان. مدیریت سیاسی شهر هم و مردم. دو دسته اول اما شرایطشان فرق میکند. انتخابات مجلس قرار است اتفاق بیفتد و آرام و بیصدا نمیشود. انتخابات به تهییج فضا نیاز دارد و شور انتخاباتی. باید درگیرش شد؛ به همه چیز ربطش داد و تبلیغات کرد و ترغیبات. تهییج فضا هم کنترل میخواهد و هم بسیج اجتماعی. الحق كه كار سختي است.
دردومين سال دولت قراراست فضای سیاسی و اجتماعي دچار یک هیجان داخلی شود. هیجان اما باید کنترل شود و مدیریت. تعادل هم البته چاشنی آن است تا رشته كار از دست در نرود و دراين اتفاقی كه قرار است رخ بدهد اجتماع بههم نریزد. در این میان دو گروه تاثیرگذارتر از سایرين هستند: رسانهها و نخبگان. رسانهها نقششان بیُبدیل است در کیفیت و کمیت انتخابات. جامعهپذیری سیاسی در اصفهان را باید رسانهها تقبل کنند، که نکردهاند. اين يك حقيقت است كه رسانه در اصفهان ضعیف است برای اثر گزاری. پوشش منظم ندارد و پدیدهای است کاملا اتفاقی. کمند آنها که با برنامه و هدفمند دیده میشوند، مابقی رخ میدهند؛ انتخاب نمیشوند.
جامعه پذیری اما لازمه بقای سیاسی و اجتماعي اصفهان و ضامن حرفهای شدن عرصه مطبوعاتی است، کمبودش در اصفهان وقتی نمود پیدا میکند که دمدمههای انتخابات؛ صدا و سیمای اصفهان حتی از خیر مصاحبه با اقشار فرودست هم نمی گذرد. از زن زنبيل به دست پایینشهر تا جوانان خوش آب و رنگ بالای شهر؛ اما در به روی احزاب و تشکلهای سیاسی سابقهدار و شناسنامهدار بسته است تا تکلیف انتخابات اصفهان نه با سه میلیون رای کلانشهرکه با صد و پنجاههزار رای شرق اصفها ن مشخص شود و بقیه به دور دوم برسند و باز خبری از جامعه پذیری نباشد؛ و این درست زمانی اتفاق میافتد که روزنامهها هم به جای تحلیل و آگاهی رسانی، پوستر تمام قد چاپ میکنند و ائتلافها را به مردم میشناسانند.بيشتر خوش به حال كارگران روزمزدي است كه شبانه عكس و بنر و پوستر ميچسبانند و البته بازهم رسانه رکن چهارم دموکراسی است!
درنظام مردم سالاری دینی، نفس انتخابات به رای مردم بسته است، نه به شكل سنتي و پيش پا افتاده. نیازی نیست به آنها اينگونه القا شود. نخبگان اینجا نقش کلیدی دارند، آنها در حقیقت جهت دهندگان اصلی هستند. کمرنگ کردن نقششان میتواند تبعات زیادی را در تعیین کیفیت انتخابات داشته باشد. مديران احزاب، تشكلها و سمنها سکان روند حرکتهای اجتماعی و سیاسی را در دست دارند. نخبگان اداری نقش دولتی را ایفا میکنند و نخبگان اقتصادی پشتوانههاي مالي انتخاباتي را تامين ميكنند. همگرایی این سه دسته به معنای همگرایی اجتماعی- سیاسی، اقتصادی و دولتی است. یعنی در برگیرنده زوایای اصلی جامعه. اما شکاف میان آنان در اصفهان چنان عمیق است که كار مطالعاتي ميخواهد و به برنامهريزي دقيق. سرمايهسازي و توسعه داشتههاي سياسي و اجتماعي نياز دارد. جامعهپذيري اصفهانيها مديران دلسوزي ميخواهد كه فقط به سخنراني و برگزاري نشست و جلسات مشترك بسنده نكنند. فضای گفت و گو را شکل بدهند؛احزاب را ميدان بدهند؛ تشكلها را مهم بدانند؛ رسانهها را به بازي نگيرند و شفاف عمل كنند و قدرتهاي اجتماعي و سياسي را در كانالهاي مطلوب به كار ببندند. انتخابات البته بيت الغزل مديريت استان است كه عيارمديريت را محك ميزند و رويه اي خواهد ساخت كه غلبه بر مشكلات استان با جامعه پذيركردن همه مردم و نخبگان و رسانهها آسانتر باشد. وگرنه سكوت و انفعال نهتنها هنري نيست؛ بلکه آسان است و سرمايهسوز.
دردومين سال دولت قراراست فضای سیاسی و اجتماعي دچار یک هیجان داخلی شود. هیجان اما باید کنترل شود و مدیریت. تعادل هم البته چاشنی آن است تا رشته كار از دست در نرود و دراين اتفاقی كه قرار است رخ بدهد اجتماع بههم نریزد. در این میان دو گروه تاثیرگذارتر از سایرين هستند: رسانهها و نخبگان. رسانهها نقششان بیُبدیل است در کیفیت و کمیت انتخابات. جامعهپذیری سیاسی در اصفهان را باید رسانهها تقبل کنند، که نکردهاند. اين يك حقيقت است كه رسانه در اصفهان ضعیف است برای اثر گزاری. پوشش منظم ندارد و پدیدهای است کاملا اتفاقی. کمند آنها که با برنامه و هدفمند دیده میشوند، مابقی رخ میدهند؛ انتخاب نمیشوند.
جامعه پذیری اما لازمه بقای سیاسی و اجتماعي اصفهان و ضامن حرفهای شدن عرصه مطبوعاتی است، کمبودش در اصفهان وقتی نمود پیدا میکند که دمدمههای انتخابات؛ صدا و سیمای اصفهان حتی از خیر مصاحبه با اقشار فرودست هم نمی گذرد. از زن زنبيل به دست پایینشهر تا جوانان خوش آب و رنگ بالای شهر؛ اما در به روی احزاب و تشکلهای سیاسی سابقهدار و شناسنامهدار بسته است تا تکلیف انتخابات اصفهان نه با سه میلیون رای کلانشهرکه با صد و پنجاههزار رای شرق اصفها ن مشخص شود و بقیه به دور دوم برسند و باز خبری از جامعه پذیری نباشد؛ و این درست زمانی اتفاق میافتد که روزنامهها هم به جای تحلیل و آگاهی رسانی، پوستر تمام قد چاپ میکنند و ائتلافها را به مردم میشناسانند.بيشتر خوش به حال كارگران روزمزدي است كه شبانه عكس و بنر و پوستر ميچسبانند و البته بازهم رسانه رکن چهارم دموکراسی است!
درنظام مردم سالاری دینی، نفس انتخابات به رای مردم بسته است، نه به شكل سنتي و پيش پا افتاده. نیازی نیست به آنها اينگونه القا شود. نخبگان اینجا نقش کلیدی دارند، آنها در حقیقت جهت دهندگان اصلی هستند. کمرنگ کردن نقششان میتواند تبعات زیادی را در تعیین کیفیت انتخابات داشته باشد. مديران احزاب، تشكلها و سمنها سکان روند حرکتهای اجتماعی و سیاسی را در دست دارند. نخبگان اداری نقش دولتی را ایفا میکنند و نخبگان اقتصادی پشتوانههاي مالي انتخاباتي را تامين ميكنند. همگرایی این سه دسته به معنای همگرایی اجتماعی- سیاسی، اقتصادی و دولتی است. یعنی در برگیرنده زوایای اصلی جامعه. اما شکاف میان آنان در اصفهان چنان عمیق است که كار مطالعاتي ميخواهد و به برنامهريزي دقيق. سرمايهسازي و توسعه داشتههاي سياسي و اجتماعي نياز دارد. جامعهپذيري اصفهانيها مديران دلسوزي ميخواهد كه فقط به سخنراني و برگزاري نشست و جلسات مشترك بسنده نكنند. فضای گفت و گو را شکل بدهند؛احزاب را ميدان بدهند؛ تشكلها را مهم بدانند؛ رسانهها را به بازي نگيرند و شفاف عمل كنند و قدرتهاي اجتماعي و سياسي را در كانالهاي مطلوب به كار ببندند. انتخابات البته بيت الغزل مديريت استان است كه عيارمديريت را محك ميزند و رويه اي خواهد ساخت كه غلبه بر مشكلات استان با جامعه پذيركردن همه مردم و نخبگان و رسانهها آسانتر باشد. وگرنه سكوت و انفعال نهتنها هنري نيست؛ بلکه آسان است و سرمايهسوز.
مهر ماه امسال، سالي از تولد دولت جديد در اصفهان ميگذرد وميشود همين يك سال را به نقد كشيد و ديد كه چه اتفاقاتي در اصفهان رخ داد اما سال آينده به نظر مهمتر است. سالي كه تركيب و توازن قدرت در اصفهان جابهجا ميشود و اقتصاد سياسي و بنيانهاي اجتماعي به محاق انتخابات ميرود. رفتارها پيچيدهتر و ائتلافهاي عجيب و غريب سر برميآورند. چانهزني؛ شرايط سياسي و اجتماعي را دچار تحول ميكند. حساسيت گاه تاحدي بالا ميرود كه راي يك رعيت به اقتضاي دموكراسي حياتي تلقي ميشود. رسانهها درگیر میشوند و نخبگان. مدیریت سیاسی شهر هم و مردم. دو دسته اول اما شرایطشان فرق میکند. انتخابات مجلس قرار است اتفاق بیفتد و آرام و بیصدا نمیشود. انتخابات به تهییج فضا نیاز دارد و شور انتخاباتی. باید درگیرش شد؛ به همه چیز ربطش داد و تبلیغات کرد و ترغیبات. تهییج فضا هم کنترل میخواهد و هم بسیج اجتماعی. الحق كه كار سختي است.
دردومين سال دولت قراراست فضای سیاسی و اجتماعي دچار یک هیجان داخلی شود. هیجان اما باید کنترل شود و مدیریت. تعادل هم البته چاشنی آن است تا رشته كار از دست در نرود و دراين اتفاقی كه قرار است رخ بدهد اجتماع بههم نریزد. در این میان دو گروه تاثیرگذارتر از سایرين هستند: رسانهها و نخبگان. رسانهها نقششان بیُبدیل است در کیفیت و کمیت انتخابات. جامعهپذیری سیاسی در اصفهان را باید رسانهها تقبل کنند، که نکردهاند. اين يك حقيقت است كه رسانه در اصفهان ضعیف است برای اثر گزاری. پوشش منظم ندارد و پدیدهای است کاملا اتفاقی. کمند آنها که با برنامه و هدفمند دیده میشوند، مابقی رخ میدهند؛ انتخاب نمیشوند.
جامعه پذیری اما لازمه بقای سیاسی و اجتماعي اصفهان و ضامن حرفهای شدن عرصه مطبوعاتی است، کمبودش در اصفهان وقتی نمود پیدا میکند که دمدمههای انتخابات؛ صدا و سیمای اصفهان حتی از خیر مصاحبه با اقشار فرودست هم نمی گذرد. از زن زنبيل به دست پایینشهر تا جوانان خوش آب و رنگ بالای شهر؛ اما در به روی احزاب و تشکلهای سیاسی سابقهدار و شناسنامهدار بسته است تا تکلیف انتخابات اصفهان نه با سه میلیون رای کلانشهرکه با صد و پنجاههزار رای شرق اصفها ن مشخص شود و بقیه به دور دوم برسند و باز خبری از جامعه پذیری نباشد؛ و این درست زمانی اتفاق میافتد که روزنامهها هم به جای تحلیل و آگاهی رسانی، پوستر تمام قد چاپ میکنند و ائتلافها را به مردم میشناسانند.بيشتر خوش به حال كارگران روزمزدي است كه شبانه عكس و بنر و پوستر ميچسبانند و البته بازهم رسانه رکن چهارم دموکراسی است!
درنظام مردم سالاری دینی، نفس انتخابات به رای مردم بسته است، نه به شكل سنتي و پيش پا افتاده. نیازی نیست به آنها اينگونه القا شود. نخبگان اینجا نقش کلیدی دارند، آنها در حقیقت جهت دهندگان اصلی هستند. کمرنگ کردن نقششان میتواند تبعات زیادی را در تعیین کیفیت انتخابات داشته باشد. مديران احزاب، تشكلها و سمنها سکان روند حرکتهای اجتماعی و سیاسی را در دست دارند. نخبگان اداری نقش دولتی را ایفا میکنند و نخبگان اقتصادی پشتوانههاي مالي انتخاباتي را تامين ميكنند. همگرایی این سه دسته به معنای همگرایی اجتماعی- سیاسی، اقتصادی و دولتی است. یعنی در برگیرنده زوایای اصلی جامعه. اما شکاف میان آنان در اصفهان چنان عمیق است که كار مطالعاتي ميخواهد و به برنامهريزي دقيق. سرمايهسازي و توسعه داشتههاي سياسي و اجتماعي نياز دارد. جامعهپذيري اصفهانيها مديران دلسوزي ميخواهد كه فقط به سخنراني و برگزاري نشست و جلسات مشترك بسنده نكنند. فضای گفت و گو را شکل بدهند؛احزاب را ميدان بدهند؛ تشكلها را مهم بدانند؛ رسانهها را به بازي نگيرند و شفاف عمل كنند و قدرتهاي اجتماعي و سياسي را در كانالهاي مطلوب به كار ببندند. انتخابات البته بيت الغزل مديريت استان است كه عيارمديريت را محك ميزند و رويه اي خواهد ساخت كه غلبه بر مشكلات استان با جامعه پذيركردن همه مردم و نخبگان و رسانهها آسانتر باشد. وگرنه سكوت و انفعال نهتنها هنري نيست؛ بلکه آسان است و سرمايهسوز.
دردومين سال دولت قراراست فضای سیاسی و اجتماعي دچار یک هیجان داخلی شود. هیجان اما باید کنترل شود و مدیریت. تعادل هم البته چاشنی آن است تا رشته كار از دست در نرود و دراين اتفاقی كه قرار است رخ بدهد اجتماع بههم نریزد. در این میان دو گروه تاثیرگذارتر از سایرين هستند: رسانهها و نخبگان. رسانهها نقششان بیُبدیل است در کیفیت و کمیت انتخابات. جامعهپذیری سیاسی در اصفهان را باید رسانهها تقبل کنند، که نکردهاند. اين يك حقيقت است كه رسانه در اصفهان ضعیف است برای اثر گزاری. پوشش منظم ندارد و پدیدهای است کاملا اتفاقی. کمند آنها که با برنامه و هدفمند دیده میشوند، مابقی رخ میدهند؛ انتخاب نمیشوند.
جامعه پذیری اما لازمه بقای سیاسی و اجتماعي اصفهان و ضامن حرفهای شدن عرصه مطبوعاتی است، کمبودش در اصفهان وقتی نمود پیدا میکند که دمدمههای انتخابات؛ صدا و سیمای اصفهان حتی از خیر مصاحبه با اقشار فرودست هم نمی گذرد. از زن زنبيل به دست پایینشهر تا جوانان خوش آب و رنگ بالای شهر؛ اما در به روی احزاب و تشکلهای سیاسی سابقهدار و شناسنامهدار بسته است تا تکلیف انتخابات اصفهان نه با سه میلیون رای کلانشهرکه با صد و پنجاههزار رای شرق اصفها ن مشخص شود و بقیه به دور دوم برسند و باز خبری از جامعه پذیری نباشد؛ و این درست زمانی اتفاق میافتد که روزنامهها هم به جای تحلیل و آگاهی رسانی، پوستر تمام قد چاپ میکنند و ائتلافها را به مردم میشناسانند.بيشتر خوش به حال كارگران روزمزدي است كه شبانه عكس و بنر و پوستر ميچسبانند و البته بازهم رسانه رکن چهارم دموکراسی است!
درنظام مردم سالاری دینی، نفس انتخابات به رای مردم بسته است، نه به شكل سنتي و پيش پا افتاده. نیازی نیست به آنها اينگونه القا شود. نخبگان اینجا نقش کلیدی دارند، آنها در حقیقت جهت دهندگان اصلی هستند. کمرنگ کردن نقششان میتواند تبعات زیادی را در تعیین کیفیت انتخابات داشته باشد. مديران احزاب، تشكلها و سمنها سکان روند حرکتهای اجتماعی و سیاسی را در دست دارند. نخبگان اداری نقش دولتی را ایفا میکنند و نخبگان اقتصادی پشتوانههاي مالي انتخاباتي را تامين ميكنند. همگرایی این سه دسته به معنای همگرایی اجتماعی- سیاسی، اقتصادی و دولتی است. یعنی در برگیرنده زوایای اصلی جامعه. اما شکاف میان آنان در اصفهان چنان عمیق است که كار مطالعاتي ميخواهد و به برنامهريزي دقيق. سرمايهسازي و توسعه داشتههاي سياسي و اجتماعي نياز دارد. جامعهپذيري اصفهانيها مديران دلسوزي ميخواهد كه فقط به سخنراني و برگزاري نشست و جلسات مشترك بسنده نكنند. فضای گفت و گو را شکل بدهند؛احزاب را ميدان بدهند؛ تشكلها را مهم بدانند؛ رسانهها را به بازي نگيرند و شفاف عمل كنند و قدرتهاي اجتماعي و سياسي را در كانالهاي مطلوب به كار ببندند. انتخابات البته بيت الغزل مديريت استان است كه عيارمديريت را محك ميزند و رويه اي خواهد ساخت كه غلبه بر مشكلات استان با جامعه پذيركردن همه مردم و نخبگان و رسانهها آسانتر باشد. وگرنه سكوت و انفعال نهتنها هنري نيست؛ بلکه آسان است و سرمايهسوز.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.