|

بی‌تردید سه‌شنبه بود

احمد بیگدلی هم رفت. در روزی رفت که روز شعر و ادب پارسی بود. زمستان 47؛ مجله فردوسی؛ «منو از خودتون بدونید» اولین داستانش بود.ساده بود و بی‌پیرایه. ساده از جنس روزگارش. «تا اندکی در سایه» که به‌خاطرش جایزه کتاب سال 86 را گرفت. نمایش‎نامه «دالو» را روی صحنه برد؛ سال 56؛ داستان پیرزنی که ایل او را برای کوچ ناتوان تشخیص داده‌بود. پیرزن را در حفره‎ای درون یک صخره گذاشته بودند، با نان، آب و البته کفنش. پیرزن با رفتن ایل، برای مرگ خود مرثیه‎ای ‎سرود. مرثیه برای احمد بیگدلی... در نجف آباد روزگار می‌گذراند. یزدانشهر؛ شهرکی مهاجرنشین. از سال 60؛ ولایت مهاجرنشینانی که با زیر آب رفتن روستایشان به وقت افتتاح سد زاینده رود آنجا سکنا گزیدند. و احمد تمام این سال‌های آخر را در آن شهر زندگی می‌کرد. تا حدود سال 80 که دوباره با زاون قوکاسیان به محافل ادبی اصفهان بازگشت. همان سال‌هایی که زاون جشنواره تئاتر کوتاه و جایزه ادبی اصفهان و جشنواره فیلم کوتاه را در اصفهان برپا می‌کرد و احمد در آن روزها پای ثابت تمام جشنواره‌ها بود. «کتاب آرامشم می‌دهد. بیدارم می‌کند. بیدار نگهم می‌دارد و به من می‌گوید که چگونه صبوری آغاز کنم یا بجنگم و چگونه بمیرم .و برای خواندن و نوشتن چگونه از ضمیر ناخودآگاهم پیروی کنم... جلوی من بیابانی تهی و پشت سرم خاطرات گذشته اوست»
احمد بیگدلی هم رفت. در روزی رفت که روز شعر و ادب پارسی بود. زمستان 47؛ مجله فردوسی؛ «منو از خودتون بدونید» اولین داستانش بود.ساده بود و بی‌پیرایه. ساده از جنس روزگارش. «تا اندکی در سایه» که به‌خاطرش جایزه کتاب سال 86 را گرفت. نمایش‎نامه «دالو» را روی صحنه برد؛ سال 56؛ داستان پیرزنی که ایل او را برای کوچ ناتوان تشخیص داده‌بود. پیرزن را در حفره‎ای درون یک صخره گذاشته بودند، با نان، آب و البته کفنش. پیرزن با رفتن ایل، برای مرگ خود مرثیه‎ای ‎سرود. مرثیه برای احمد بیگدلی... در نجف آباد روزگار می‌گذراند. یزدانشهر؛ شهرکی مهاجرنشین. از سال 60؛ ولایت مهاجرنشینانی که با زیر آب رفتن روستایشان به وقت افتتاح سد زاینده رود آنجا سکنا گزیدند. و احمد تمام این سال‌های آخر را در آن شهر زندگی می‌کرد. تا حدود سال 80 که دوباره با زاون قوکاسیان به محافل ادبی اصفهان بازگشت. همان سال‌هایی که زاون جشنواره تئاتر کوتاه و جایزه ادبی اصفهان و جشنواره فیلم کوتاه را در اصفهان برپا می‌کرد و احمد در آن روزها پای ثابت تمام جشنواره‌ها بود. «کتاب آرامشم می‌دهد. بیدارم می‌کند. بیدار نگهم می‌دارد و به من می‌گوید که چگونه صبوری آغاز کنم یا بجنگم و چگونه بمیرم .و برای خواندن و نوشتن چگونه از ضمیر ناخودآگاهم پیروی کنم... جلوی من بیابانی تهی و پشت سرم خاطرات گذشته اوست»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.