|

دفترمشق شب

هیچ گرگی در کار نیست بچه!

این روزها تا دلم می‌گیرد لابه‌لای دفترمشق شب بچه بیچاره‌ام گم می‌شوم.هاج و واج با یک جور اطمینان لعنتی که نمی‌دانم از کجا آمده مطمئنم نصف مردم همین شهر روی بالش بچگی‌هایشان خواب رفته‌اند هنوز... در خواب مردی مانده‌اند که با اسب در باران آمد یا همین پتروس که راه را بر آب بست و فداکار لقب گرفت! این وسط ریزعلی را یادم نیست که نصفه شبی راه را بست و فداکاری کرد اما امروز در پرداخت قسط هایش درمانده... شانس نداشت بیچاره و گرنه فداکاری از اول مال خودش بود.توی چنگش بود. از دستش درآوردند...باید یک جوری می‌رفت و آب را می‌بست لابد!
یا همین کبری که دل خیلی‌ها از دستش خون است هنوز. بچه که بودم کبری، هم بچه بود و هم بچگی می‌کرد. باران که آمد کتابش را گذاشت صاف زیرباران، خراب که شد مثل برق ـ طوری که به عقل جن هم نمی‌رسید!ـ تصمیم گرفت دیگر کتابش را در باران نگذارد ... نگذاشت دیگر.مطمئنم نگذاشت....
حالا این کبرای از آب و گل درآمده، یادش به تصمیمش هست یا نیست نمی‌دانم؛ این وسط باران ولی نمی‌بارد! خودش می‌داند روی تصمیمش باشد یا نباشد باز هم کتاب خراب نمی‌شود. خیالش تخت است و لابه لای مشق بچه‌ها هی جولان می‌دهد و ادعا می‌کند فقط.... ادعای بیخود. درست مثل خودم. اتفاقی که به بچگی ما قد نمی‌داد! کبری وقتی بزرگ شد، شد چوپان دروغگو... هنوز هم می‌گوید: "هی بچه! باران می‌آید، پارسال نیامد، امسال حتما می‌آید. دایم می‌گوید باران نیاید هم رودخانه جورمان را می‌کشد. اگر نکشید این رگ و این گردن!
یکی نیست بگوید آب سهم بچه‌های نیمکت اول هم نیست. چه برسد به رفوزه‌های آخر کلاس که من بودم و ما بودیم. دیروز بچه‌های مایه‌دار بالادست آنقدر از لج کبری کتاب توی آب ریختند که سد پرشد و جایی برای لجبازی ما نماند. کبری هم هی داد می‌زند: آی گرگ! آی گرگ!...بچه بیچاره من هم باورش شده و شب‌ها خوابش نمی‌برد. حتی روی بالش بچگی‌های خودم که پر است از خیال و توهم. اما گرگی در کار نیست بچه! کبری خودش سد را بسته! مطمئنم.
این روزها تا دلم می‌گیرد لابه‌لای دفترمشق شب بچه بیچاره‌ام گم می‌شوم.هاج و واج با یک جور اطمینان لعنتی که نمی‌دانم از کجا آمده مطمئنم نصف مردم همین شهر روی بالش بچگی‌هایشان خواب رفته‌اند هنوز... در خواب مردی مانده‌اند که با اسب در باران آمد یا همین پتروس که راه را بر آب بست و فداکار لقب گرفت! این وسط ریزعلی را یادم نیست که نصفه شبی راه را بست و فداکاری کرد اما امروز در پرداخت قسط هایش درمانده... شانس نداشت بیچاره و گرنه فداکاری از اول مال خودش بود.توی چنگش بود. از دستش درآوردند...باید یک جوری می‌رفت و آب را می‌بست لابد!
یا همین کبری که دل خیلی‌ها از دستش خون است هنوز. بچه که بودم کبری، هم بچه بود و هم بچگی می‌کرد. باران که آمد کتابش را گذاشت صاف زیرباران، خراب که شد مثل برق ـ طوری که به عقل جن هم نمی‌رسید!ـ تصمیم گرفت دیگر کتابش را در باران نگذارد ... نگذاشت دیگر.مطمئنم نگذاشت....
حالا این کبرای از آب و گل درآمده، یادش به تصمیمش هست یا نیست نمی‌دانم؛ این وسط باران ولی نمی‌بارد! خودش می‌داند روی تصمیمش باشد یا نباشد باز هم کتاب خراب نمی‌شود. خیالش تخت است و لابه لای مشق بچه‌ها هی جولان می‌دهد و ادعا می‌کند فقط.... ادعای بیخود. درست مثل خودم. اتفاقی که به بچگی ما قد نمی‌داد! کبری وقتی بزرگ شد، شد چوپان دروغگو... هنوز هم می‌گوید: "هی بچه! باران می‌آید، پارسال نیامد، امسال حتما می‌آید. دایم می‌گوید باران نیاید هم رودخانه جورمان را می‌کشد. اگر نکشید این رگ و این گردن!
یکی نیست بگوید آب سهم بچه‌های نیمکت اول هم نیست. چه برسد به رفوزه‌های آخر کلاس که من بودم و ما بودیم. دیروز بچه‌های مایه‌دار بالادست آنقدر از لج کبری کتاب توی آب ریختند که سد پرشد و جایی برای لجبازی ما نماند. کبری هم هی داد می‌زند: آی گرگ! آی گرگ!...بچه بیچاره من هم باورش شده و شب‌ها خوابش نمی‌برد. حتی روی بالش بچگی‌های خودم که پر است از خیال و توهم. اما گرگی در کار نیست بچه! کبری خودش سد را بسته! مطمئنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.