مدت زمان پذیرایی بیست دقیقه
بوردیهای سه نقطهای
منصور شفاعت: این روزها هرچه بیشتر زمان به پیش میرود، زندگیمان تکانی از شادی نمیخورد. ماندهاست، بوی ماندگیاش چنان مشاممان را در برگرفتهاست،که مغزمان نیز فرمان صادر نمیکند, حتی برای یک خواب آسوده شبانه!
زمان میگذرد و چهره در هم میرود.
توصیه میشود به روانپزشکی مراجعه کنیم،در صف طویل نوبت،روزها انتظار بیخوابی میکشیم، تا خود را روی صندلی انتظار دیدار روانپزشک در مطب میبینیم: «ساعات کار 8 الی 11و 16 الی 21»،«زمان مشاوره بیست دقیقه، به ازای زمان اضافه مشاوره، هزینه دریافت خواهد شد» ساعتها کوک شدهاند منشی دکتر موظف است به ازای هریک ساعت سه نفر و همچنین یکصدوپنجاه هزارتومان به دکتر تحویل بدهد.
نوبت به ما میرسد. روانپزشک که به یقین میداند همه درد مشترکی دارند.در پانزده دقیقه مشکل را (خود و شلوغی مطبش را) با جملههای آرامبخش ( باید دنبال شادیها گشت، غمها خودشان ما را پیدا میکنند) با خورجینی از قرصهای خواب شبانه، به صورت موقت حل میکند. اگر از مشکلمان با دکتر بیشتر بگوییم زمان به منشی فشار میآورد که خود سرانه در میان مشاوره خصوصی، درب مطب دکتر را باز کند و اعلام کند: «زمان مشاوره پایان یافته است»، این حرکت، گوشزدی است به بیمار که اگر نجنبد هزینه زمان اضافه را باید پرداخت کند، دست و پایمان را جمع میکنیم، خیالمان را از بابت بیخوابیهای شبانه و چهرهای عبوس راحت، و خیال میکنیم که در قهوهخانهای نشسته بودیم و با فردی ناشناس گپ زدهایم و جملهای از نیچه برایمان گفته وبعد حال ما را که دید گفت: چند قرص به نام آلپروزولام - دیازپام-کلنوزپام و...
از خیال درمیآییم و چشمانمان به پلاکارد میافتد: «مدت زمان پذیرایی بیست دقیقه»
«ما را همه شب نمیبرد خواب
ای خفته روزگار دریاب»
زمان میگذرد و چهره در هم میرود.
توصیه میشود به روانپزشکی مراجعه کنیم،در صف طویل نوبت،روزها انتظار بیخوابی میکشیم، تا خود را روی صندلی انتظار دیدار روانپزشک در مطب میبینیم: «ساعات کار 8 الی 11و 16 الی 21»،«زمان مشاوره بیست دقیقه، به ازای زمان اضافه مشاوره، هزینه دریافت خواهد شد» ساعتها کوک شدهاند منشی دکتر موظف است به ازای هریک ساعت سه نفر و همچنین یکصدوپنجاه هزارتومان به دکتر تحویل بدهد.
نوبت به ما میرسد. روانپزشک که به یقین میداند همه درد مشترکی دارند.در پانزده دقیقه مشکل را (خود و شلوغی مطبش را) با جملههای آرامبخش ( باید دنبال شادیها گشت، غمها خودشان ما را پیدا میکنند) با خورجینی از قرصهای خواب شبانه، به صورت موقت حل میکند. اگر از مشکلمان با دکتر بیشتر بگوییم زمان به منشی فشار میآورد که خود سرانه در میان مشاوره خصوصی، درب مطب دکتر را باز کند و اعلام کند: «زمان مشاوره پایان یافته است»، این حرکت، گوشزدی است به بیمار که اگر نجنبد هزینه زمان اضافه را باید پرداخت کند، دست و پایمان را جمع میکنیم، خیالمان را از بابت بیخوابیهای شبانه و چهرهای عبوس راحت، و خیال میکنیم که در قهوهخانهای نشسته بودیم و با فردی ناشناس گپ زدهایم و جملهای از نیچه برایمان گفته وبعد حال ما را که دید گفت: چند قرص به نام آلپروزولام - دیازپام-کلنوزپام و...
از خیال درمیآییم و چشمانمان به پلاکارد میافتد: «مدت زمان پذیرایی بیست دقیقه»
«ما را همه شب نمیبرد خواب
ای خفته روزگار دریاب»
منصور شفاعت: این روزها هرچه بیشتر زمان به پیش میرود، زندگیمان تکانی از شادی نمیخورد. ماندهاست، بوی ماندگیاش چنان مشاممان را در برگرفتهاست،که مغزمان نیز فرمان صادر نمیکند, حتی برای یک خواب آسوده شبانه!
زمان میگذرد و چهره در هم میرود.
توصیه میشود به روانپزشکی مراجعه کنیم،در صف طویل نوبت،روزها انتظار بیخوابی میکشیم، تا خود را روی صندلی انتظار دیدار روانپزشک در مطب میبینیم: «ساعات کار 8 الی 11و 16 الی 21»،«زمان مشاوره بیست دقیقه، به ازای زمان اضافه مشاوره، هزینه دریافت خواهد شد» ساعتها کوک شدهاند منشی دکتر موظف است به ازای هریک ساعت سه نفر و همچنین یکصدوپنجاه هزارتومان به دکتر تحویل بدهد.
نوبت به ما میرسد. روانپزشک که به یقین میداند همه درد مشترکی دارند.در پانزده دقیقه مشکل را (خود و شلوغی مطبش را) با جملههای آرامبخش ( باید دنبال شادیها گشت، غمها خودشان ما را پیدا میکنند) با خورجینی از قرصهای خواب شبانه، به صورت موقت حل میکند. اگر از مشکلمان با دکتر بیشتر بگوییم زمان به منشی فشار میآورد که خود سرانه در میان مشاوره خصوصی، درب مطب دکتر را باز کند و اعلام کند: «زمان مشاوره پایان یافته است»، این حرکت، گوشزدی است به بیمار که اگر نجنبد هزینه زمان اضافه را باید پرداخت کند، دست و پایمان را جمع میکنیم، خیالمان را از بابت بیخوابیهای شبانه و چهرهای عبوس راحت، و خیال میکنیم که در قهوهخانهای نشسته بودیم و با فردی ناشناس گپ زدهایم و جملهای از نیچه برایمان گفته وبعد حال ما را که دید گفت: چند قرص به نام آلپروزولام - دیازپام-کلنوزپام و...
از خیال درمیآییم و چشمانمان به پلاکارد میافتد: «مدت زمان پذیرایی بیست دقیقه»
«ما را همه شب نمیبرد خواب
ای خفته روزگار دریاب»
زمان میگذرد و چهره در هم میرود.
توصیه میشود به روانپزشکی مراجعه کنیم،در صف طویل نوبت،روزها انتظار بیخوابی میکشیم، تا خود را روی صندلی انتظار دیدار روانپزشک در مطب میبینیم: «ساعات کار 8 الی 11و 16 الی 21»،«زمان مشاوره بیست دقیقه، به ازای زمان اضافه مشاوره، هزینه دریافت خواهد شد» ساعتها کوک شدهاند منشی دکتر موظف است به ازای هریک ساعت سه نفر و همچنین یکصدوپنجاه هزارتومان به دکتر تحویل بدهد.
نوبت به ما میرسد. روانپزشک که به یقین میداند همه درد مشترکی دارند.در پانزده دقیقه مشکل را (خود و شلوغی مطبش را) با جملههای آرامبخش ( باید دنبال شادیها گشت، غمها خودشان ما را پیدا میکنند) با خورجینی از قرصهای خواب شبانه، به صورت موقت حل میکند. اگر از مشکلمان با دکتر بیشتر بگوییم زمان به منشی فشار میآورد که خود سرانه در میان مشاوره خصوصی، درب مطب دکتر را باز کند و اعلام کند: «زمان مشاوره پایان یافته است»، این حرکت، گوشزدی است به بیمار که اگر نجنبد هزینه زمان اضافه را باید پرداخت کند، دست و پایمان را جمع میکنیم، خیالمان را از بابت بیخوابیهای شبانه و چهرهای عبوس راحت، و خیال میکنیم که در قهوهخانهای نشسته بودیم و با فردی ناشناس گپ زدهایم و جملهای از نیچه برایمان گفته وبعد حال ما را که دید گفت: چند قرص به نام آلپروزولام - دیازپام-کلنوزپام و...
از خیال درمیآییم و چشمانمان به پلاکارد میافتد: «مدت زمان پذیرایی بیست دقیقه»
«ما را همه شب نمیبرد خواب
ای خفته روزگار دریاب»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.