نه این شان زردها نیست
حالا حالاها قهرمانیم؟
عمر مربیگری آن مرد کروات که سه سال پیش جای لوکا را در زردهای اصفهانی گرفته بود، آخرش هفته پیش تمام شد و رفت.
زلاتکو در یک بعدازظهرپاییزی آرام و بیصدا آمدهبود کنار دست سپاهان؛ سپاهان مانده در حاشیه بودن یا نبودن ساکت و ماندن یا نماندن رحیمی؛ با تیمی که خودش ترکیبش را نبسته و جمع و جورش نکردهبود. آخر فصل، جام که با دست محرم بالا رفت یکباردیگر در تاریخ فوتبالی این مملکت، آبیهای تهرانی 6 تایی شدند- شش امتیاز ناقابل- جام باز هم به اصفهان آمدهبود. هزاران هوادار زرد، شهر را روی سرشان گذاشتهبودند :«حالا حالاها قهرمانیم»
حالا رفته است. زلاتکو رفتهاست مثل لوکا؛ که با زردها پایش به توکیو و قهرمانان جهان هم رسیدهبود. و اگر نوزده آذر 86 همان اتفاق 8 آذر 76 المپیک سیدنی میافتاد؛ توی ورزشگاه المپیک توکیو پایش به بازی با تیم رویایی آث میلان هم میرسید. یا استانکو که معلوم نشد با چه ترفندی به اصفهان آمد تا شالوده قهرمانی 82 را پایه ریزی کند . با محرم... با محمود...با آرمن...
آرمناک پطروسیان؛ یک زمانی خیلیها میگفتند کاش ایرانی بود تا میشد دروازبان اول تیم ملی؛ مثلن در مقدماتی 94 دوحه؛ خودش اما میگفت احمدرضا چیز دیگریست. آما آرمن وقتی روی فرم بود؛ توی آزادی، گربه سیاه زردها بود... برای سرخها ...برای آبیها...برای همه تهرانیها....مثل عبداله ویسی.
ولی یک فرق زلاتکو با بقیه این بود که «هتریک قهرمانی» را آورد.آن هم در روزهایی که اوضاع فولادیها خوب نبود. ژنرال، شمشیر سرخ تراکتور را از رو بسته بود و کلی سوپراستار پولکی زرد، آبی شده بودند و شاید کسی دل به سپاهان ما نبستهبود. . . زلاتکو اما آخرین قهرمانی را آورد. درروزهای درخشان مدیریت علیرضا خان رحیمی.
حالا رفته است. فوتبال بیرحم، زلاتکو را هم خانه نشین کردهاست. نزدیک دیناموی زاگرب. جایی که صد گل زد تا بشود اولین کاپیتان تیم ملی کرواسی. جای او را حالا حسین خان فرکی گرفتهاست. همان جوان نوزده ساله 78 که در بازیهای جایزه بزرگ مادرید تا دم گلزنی به آرژانتین قهرمان جهان هم پیشرفتهبود. و به دعای خیر چه کسی معلوم نیست ولی گل نزده بود و حسرتش را تا ابد به دل تاریخ فوتبال ایران گذاشت و تن همه را لرزاند: درست مثل نیمکت امروز سپاهان ...کاش نیمکت لرزان سپاهان چارستون تن حسین خان را نلرزاند. اینجا هرچه نباشد، قلمرو زردهاست: هواداران پرشوری که به هیچ چیز جز قهرمانی دل نبستهاند. لشگری از آدمهای پایین شهر که به هنگام شادمانی با ویراژها و اگزوز موتورهاسیکلت هایشان خیابانهای شهر را قوروق میکنند... با هدبندها و پرچمهای زرد. حالا سقف آرزوهایشان بالاتر از قهرمانی ایران شدهاست.
در روزهایی که آرمانهای فوتبالی، به متینگ سیاسی بازی، تبدیل شدهاند و مدیری مثل رحیمی را به جرم حمایت از مربیش برکنار میکند تا عجایب ورزشی این مملکت کامل شود؛ آنهم گنده مربی که خودش از همه سیاسیها سیاسیتراست؛ آیا میتوان تئوری جدایی سیاست از فوتبال را مطرح کرد؟ تئوریهای سکولاریسم فوتبالی که بهقول ابراهیم؛ دامن شوربای ورزش را هم گرفتهاست. مانند سلطان مراکش که از فوتبالیستهایش خواهش میکرد تا در جام جهانی94 لااقل یک گل بزنند مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهاییشان!
کاش در این دغدغه - بازار سیاست و ورزش کسی هم به غرغرهای زیرلبی جوانانی گوش دهد که آرزویشان دیدن تیم محبوبشان درورزشگاه بیست و چند سالهای است که بارها و بارها، افتتاح شدهاست. رییس به رییس. وزیر به وزیر. ورزش شهری که حالا مدیر ورزشی با عکس شورت ورزشی و بدون شورت ورزشی صادراتش شدهاست؛ هنوز نقش جهانش را در اندازه نصف جهانش نمیداند. نه... این شان زردها نیست....
زلاتکو در یک بعدازظهرپاییزی آرام و بیصدا آمدهبود کنار دست سپاهان؛ سپاهان مانده در حاشیه بودن یا نبودن ساکت و ماندن یا نماندن رحیمی؛ با تیمی که خودش ترکیبش را نبسته و جمع و جورش نکردهبود. آخر فصل، جام که با دست محرم بالا رفت یکباردیگر در تاریخ فوتبالی این مملکت، آبیهای تهرانی 6 تایی شدند- شش امتیاز ناقابل- جام باز هم به اصفهان آمدهبود. هزاران هوادار زرد، شهر را روی سرشان گذاشتهبودند :«حالا حالاها قهرمانیم»
حالا رفته است. زلاتکو رفتهاست مثل لوکا؛ که با زردها پایش به توکیو و قهرمانان جهان هم رسیدهبود. و اگر نوزده آذر 86 همان اتفاق 8 آذر 76 المپیک سیدنی میافتاد؛ توی ورزشگاه المپیک توکیو پایش به بازی با تیم رویایی آث میلان هم میرسید. یا استانکو که معلوم نشد با چه ترفندی به اصفهان آمد تا شالوده قهرمانی 82 را پایه ریزی کند . با محرم... با محمود...با آرمن...
آرمناک پطروسیان؛ یک زمانی خیلیها میگفتند کاش ایرانی بود تا میشد دروازبان اول تیم ملی؛ مثلن در مقدماتی 94 دوحه؛ خودش اما میگفت احمدرضا چیز دیگریست. آما آرمن وقتی روی فرم بود؛ توی آزادی، گربه سیاه زردها بود... برای سرخها ...برای آبیها...برای همه تهرانیها....مثل عبداله ویسی.
ولی یک فرق زلاتکو با بقیه این بود که «هتریک قهرمانی» را آورد.آن هم در روزهایی که اوضاع فولادیها خوب نبود. ژنرال، شمشیر سرخ تراکتور را از رو بسته بود و کلی سوپراستار پولکی زرد، آبی شده بودند و شاید کسی دل به سپاهان ما نبستهبود. . . زلاتکو اما آخرین قهرمانی را آورد. درروزهای درخشان مدیریت علیرضا خان رحیمی.
حالا رفته است. فوتبال بیرحم، زلاتکو را هم خانه نشین کردهاست. نزدیک دیناموی زاگرب. جایی که صد گل زد تا بشود اولین کاپیتان تیم ملی کرواسی. جای او را حالا حسین خان فرکی گرفتهاست. همان جوان نوزده ساله 78 که در بازیهای جایزه بزرگ مادرید تا دم گلزنی به آرژانتین قهرمان جهان هم پیشرفتهبود. و به دعای خیر چه کسی معلوم نیست ولی گل نزده بود و حسرتش را تا ابد به دل تاریخ فوتبال ایران گذاشت و تن همه را لرزاند: درست مثل نیمکت امروز سپاهان ...کاش نیمکت لرزان سپاهان چارستون تن حسین خان را نلرزاند. اینجا هرچه نباشد، قلمرو زردهاست: هواداران پرشوری که به هیچ چیز جز قهرمانی دل نبستهاند. لشگری از آدمهای پایین شهر که به هنگام شادمانی با ویراژها و اگزوز موتورهاسیکلت هایشان خیابانهای شهر را قوروق میکنند... با هدبندها و پرچمهای زرد. حالا سقف آرزوهایشان بالاتر از قهرمانی ایران شدهاست.
در روزهایی که آرمانهای فوتبالی، به متینگ سیاسی بازی، تبدیل شدهاند و مدیری مثل رحیمی را به جرم حمایت از مربیش برکنار میکند تا عجایب ورزشی این مملکت کامل شود؛ آنهم گنده مربی که خودش از همه سیاسیها سیاسیتراست؛ آیا میتوان تئوری جدایی سیاست از فوتبال را مطرح کرد؟ تئوریهای سکولاریسم فوتبالی که بهقول ابراهیم؛ دامن شوربای ورزش را هم گرفتهاست. مانند سلطان مراکش که از فوتبالیستهایش خواهش میکرد تا در جام جهانی94 لااقل یک گل بزنند مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهاییشان!
کاش در این دغدغه - بازار سیاست و ورزش کسی هم به غرغرهای زیرلبی جوانانی گوش دهد که آرزویشان دیدن تیم محبوبشان درورزشگاه بیست و چند سالهای است که بارها و بارها، افتتاح شدهاست. رییس به رییس. وزیر به وزیر. ورزش شهری که حالا مدیر ورزشی با عکس شورت ورزشی و بدون شورت ورزشی صادراتش شدهاست؛ هنوز نقش جهانش را در اندازه نصف جهانش نمیداند. نه... این شان زردها نیست....
عمر مربیگری آن مرد کروات که سه سال پیش جای لوکا را در زردهای اصفهانی گرفته بود، آخرش هفته پیش تمام شد و رفت.
زلاتکو در یک بعدازظهرپاییزی آرام و بیصدا آمدهبود کنار دست سپاهان؛ سپاهان مانده در حاشیه بودن یا نبودن ساکت و ماندن یا نماندن رحیمی؛ با تیمی که خودش ترکیبش را نبسته و جمع و جورش نکردهبود. آخر فصل، جام که با دست محرم بالا رفت یکباردیگر در تاریخ فوتبالی این مملکت، آبیهای تهرانی 6 تایی شدند- شش امتیاز ناقابل- جام باز هم به اصفهان آمدهبود. هزاران هوادار زرد، شهر را روی سرشان گذاشتهبودند :«حالا حالاها قهرمانیم»
حالا رفته است. زلاتکو رفتهاست مثل لوکا؛ که با زردها پایش به توکیو و قهرمانان جهان هم رسیدهبود. و اگر نوزده آذر 86 همان اتفاق 8 آذر 76 المپیک سیدنی میافتاد؛ توی ورزشگاه المپیک توکیو پایش به بازی با تیم رویایی آث میلان هم میرسید. یا استانکو که معلوم نشد با چه ترفندی به اصفهان آمد تا شالوده قهرمانی 82 را پایه ریزی کند . با محرم... با محمود...با آرمن...
آرمناک پطروسیان؛ یک زمانی خیلیها میگفتند کاش ایرانی بود تا میشد دروازبان اول تیم ملی؛ مثلن در مقدماتی 94 دوحه؛ خودش اما میگفت احمدرضا چیز دیگریست. آما آرمن وقتی روی فرم بود؛ توی آزادی، گربه سیاه زردها بود... برای سرخها ...برای آبیها...برای همه تهرانیها....مثل عبداله ویسی.
ولی یک فرق زلاتکو با بقیه این بود که «هتریک قهرمانی» را آورد.آن هم در روزهایی که اوضاع فولادیها خوب نبود. ژنرال، شمشیر سرخ تراکتور را از رو بسته بود و کلی سوپراستار پولکی زرد، آبی شده بودند و شاید کسی دل به سپاهان ما نبستهبود. . . زلاتکو اما آخرین قهرمانی را آورد. درروزهای درخشان مدیریت علیرضا خان رحیمی.
حالا رفته است. فوتبال بیرحم، زلاتکو را هم خانه نشین کردهاست. نزدیک دیناموی زاگرب. جایی که صد گل زد تا بشود اولین کاپیتان تیم ملی کرواسی. جای او را حالا حسین خان فرکی گرفتهاست. همان جوان نوزده ساله 78 که در بازیهای جایزه بزرگ مادرید تا دم گلزنی به آرژانتین قهرمان جهان هم پیشرفتهبود. و به دعای خیر چه کسی معلوم نیست ولی گل نزده بود و حسرتش را تا ابد به دل تاریخ فوتبال ایران گذاشت و تن همه را لرزاند: درست مثل نیمکت امروز سپاهان ...کاش نیمکت لرزان سپاهان چارستون تن حسین خان را نلرزاند. اینجا هرچه نباشد، قلمرو زردهاست: هواداران پرشوری که به هیچ چیز جز قهرمانی دل نبستهاند. لشگری از آدمهای پایین شهر که به هنگام شادمانی با ویراژها و اگزوز موتورهاسیکلت هایشان خیابانهای شهر را قوروق میکنند... با هدبندها و پرچمهای زرد. حالا سقف آرزوهایشان بالاتر از قهرمانی ایران شدهاست.
در روزهایی که آرمانهای فوتبالی، به متینگ سیاسی بازی، تبدیل شدهاند و مدیری مثل رحیمی را به جرم حمایت از مربیش برکنار میکند تا عجایب ورزشی این مملکت کامل شود؛ آنهم گنده مربی که خودش از همه سیاسیها سیاسیتراست؛ آیا میتوان تئوری جدایی سیاست از فوتبال را مطرح کرد؟ تئوریهای سکولاریسم فوتبالی که بهقول ابراهیم؛ دامن شوربای ورزش را هم گرفتهاست. مانند سلطان مراکش که از فوتبالیستهایش خواهش میکرد تا در جام جهانی94 لااقل یک گل بزنند مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهاییشان!
کاش در این دغدغه - بازار سیاست و ورزش کسی هم به غرغرهای زیرلبی جوانانی گوش دهد که آرزویشان دیدن تیم محبوبشان درورزشگاه بیست و چند سالهای است که بارها و بارها، افتتاح شدهاست. رییس به رییس. وزیر به وزیر. ورزش شهری که حالا مدیر ورزشی با عکس شورت ورزشی و بدون شورت ورزشی صادراتش شدهاست؛ هنوز نقش جهانش را در اندازه نصف جهانش نمیداند. نه... این شان زردها نیست....
زلاتکو در یک بعدازظهرپاییزی آرام و بیصدا آمدهبود کنار دست سپاهان؛ سپاهان مانده در حاشیه بودن یا نبودن ساکت و ماندن یا نماندن رحیمی؛ با تیمی که خودش ترکیبش را نبسته و جمع و جورش نکردهبود. آخر فصل، جام که با دست محرم بالا رفت یکباردیگر در تاریخ فوتبالی این مملکت، آبیهای تهرانی 6 تایی شدند- شش امتیاز ناقابل- جام باز هم به اصفهان آمدهبود. هزاران هوادار زرد، شهر را روی سرشان گذاشتهبودند :«حالا حالاها قهرمانیم»
حالا رفته است. زلاتکو رفتهاست مثل لوکا؛ که با زردها پایش به توکیو و قهرمانان جهان هم رسیدهبود. و اگر نوزده آذر 86 همان اتفاق 8 آذر 76 المپیک سیدنی میافتاد؛ توی ورزشگاه المپیک توکیو پایش به بازی با تیم رویایی آث میلان هم میرسید. یا استانکو که معلوم نشد با چه ترفندی به اصفهان آمد تا شالوده قهرمانی 82 را پایه ریزی کند . با محرم... با محمود...با آرمن...
آرمناک پطروسیان؛ یک زمانی خیلیها میگفتند کاش ایرانی بود تا میشد دروازبان اول تیم ملی؛ مثلن در مقدماتی 94 دوحه؛ خودش اما میگفت احمدرضا چیز دیگریست. آما آرمن وقتی روی فرم بود؛ توی آزادی، گربه سیاه زردها بود... برای سرخها ...برای آبیها...برای همه تهرانیها....مثل عبداله ویسی.
ولی یک فرق زلاتکو با بقیه این بود که «هتریک قهرمانی» را آورد.آن هم در روزهایی که اوضاع فولادیها خوب نبود. ژنرال، شمشیر سرخ تراکتور را از رو بسته بود و کلی سوپراستار پولکی زرد، آبی شده بودند و شاید کسی دل به سپاهان ما نبستهبود. . . زلاتکو اما آخرین قهرمانی را آورد. درروزهای درخشان مدیریت علیرضا خان رحیمی.
حالا رفته است. فوتبال بیرحم، زلاتکو را هم خانه نشین کردهاست. نزدیک دیناموی زاگرب. جایی که صد گل زد تا بشود اولین کاپیتان تیم ملی کرواسی. جای او را حالا حسین خان فرکی گرفتهاست. همان جوان نوزده ساله 78 که در بازیهای جایزه بزرگ مادرید تا دم گلزنی به آرژانتین قهرمان جهان هم پیشرفتهبود. و به دعای خیر چه کسی معلوم نیست ولی گل نزده بود و حسرتش را تا ابد به دل تاریخ فوتبال ایران گذاشت و تن همه را لرزاند: درست مثل نیمکت امروز سپاهان ...کاش نیمکت لرزان سپاهان چارستون تن حسین خان را نلرزاند. اینجا هرچه نباشد، قلمرو زردهاست: هواداران پرشوری که به هیچ چیز جز قهرمانی دل نبستهاند. لشگری از آدمهای پایین شهر که به هنگام شادمانی با ویراژها و اگزوز موتورهاسیکلت هایشان خیابانهای شهر را قوروق میکنند... با هدبندها و پرچمهای زرد. حالا سقف آرزوهایشان بالاتر از قهرمانی ایران شدهاست.
در روزهایی که آرمانهای فوتبالی، به متینگ سیاسی بازی، تبدیل شدهاند و مدیری مثل رحیمی را به جرم حمایت از مربیش برکنار میکند تا عجایب ورزشی این مملکت کامل شود؛ آنهم گنده مربی که خودش از همه سیاسیها سیاسیتراست؛ آیا میتوان تئوری جدایی سیاست از فوتبال را مطرح کرد؟ تئوریهای سکولاریسم فوتبالی که بهقول ابراهیم؛ دامن شوربای ورزش را هم گرفتهاست. مانند سلطان مراکش که از فوتبالیستهایش خواهش میکرد تا در جام جهانی94 لااقل یک گل بزنند مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهاییشان!
کاش در این دغدغه - بازار سیاست و ورزش کسی هم به غرغرهای زیرلبی جوانانی گوش دهد که آرزویشان دیدن تیم محبوبشان درورزشگاه بیست و چند سالهای است که بارها و بارها، افتتاح شدهاست. رییس به رییس. وزیر به وزیر. ورزش شهری که حالا مدیر ورزشی با عکس شورت ورزشی و بدون شورت ورزشی صادراتش شدهاست؛ هنوز نقش جهانش را در اندازه نصف جهانش نمیداند. نه... این شان زردها نیست....
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.