از اندرونی سلطان تا اصطبل همایونی
سیاست دیوانه
میرزا باباخان جعفری
ماشالله خان هرچه به جناب سرکار میگفت، به خرجش نمیرفت.
سر کار اصرار داشت که این جوان دیلاق، سیاسی است واگر حرف زیادی بزند باید کل الیوم قهوه خانه، از کوچک تا بزرگ برای استنتاق به کلانتری بیایند.
هرچه عجز و التماس میکرد، مطمئنتر میشد که او جوجه فکلی است که هوای چند داستان کوتاه وبلند، چند شبنامه، چند اعلامیه و حرفهای چند آدم خاین به وطن و خارج از دین به اینجا رسانده که در اعتراض به قطع آب در خیابان، لخت شود.
دست ماشالله خان را گرفت و به طرف سماور بزرگ کنار دیوار رفت. میان آن همه صدای قلقل چیزی شنیده نمیشد.
سرکاربه او فهمانده بود که اگر خودش را قاطی این دیلاق کند، اینبار به جای دود قلیان که جماعت دود میکنند، دولت سبیل خودش را دود خواهدداد.
سرکار دوباره روی تخت رفت وشروع کرد به چاق کردن قلیان، ماشالله خان هم دست جوان را گرفت وبه طرف پستو رفت.
از میان آن همه جماعت قهوه خانه، فقط بنده به عنوان با سواد والبته دارای کمی عقل معاش جهت مشورت، سراغ ماشالله خان رفتم.
-اینجا چیکار داری، برو بشین. اگه بفهمه تازه از حبس بیرون اومدی، اول یه دردسره دیگس. برو یالا.
بله این را نگفتم که تازه به خاطر یک اعتراض کوچک، آن هم نه از جنس سیاسی یا.. فقط به خاطر آرد دکان پدری که کمی گران شدهبود، بنده رفته ویک سخنرانی مفصلی انجام دادهبودم.
خلاصه به او فهماندم که راه کار این جوان بخت برگشته همانطوری است که وارد قهوه خانه شد.
ماشالله خان نفهمید، دوباره پرسید:
-درست حرف بزن، چیکار کنه؟
جوان دیلاق با چشم های باباقوریش به من زل زدهبود.
اینباریه کلام گفتم:
-خُل بازی!
هردو به یکدیگر نگاه کردند، جوان شروع به کندن لباسهای خود کرد اما به او فهماندم که بهتر است وسط قهوه خانه اینکار را بکند.
من وماشالله خان از پستو زدیم بیرون وهرکدام به سمتی رفتیم تا کسی شک نکند. سرکار نیز که حیران دود قلیان و انگار سرش کمی داغ شدهبود.
شل روی تخت افتاده و پاهایش یکی چپ و یکی راست به هم میخورد. چند سرفه ماشالله خان کرد بعد از آن، صدای عربدههای آن جوان دیلاق چرت جناب سرکار را پاره کرد.
-چه خبرس، کدوم پدر سوخته ای جرات کرده...
به جرات نرسید، آمد وسط قهوه خانه شروع به کندن لباسهای خود کرد.
از بالا شروع کرد تا پایین هرکدام را هم کمی لفت و آبش میداد که ملت خوب ببینند که این عقل درستی ندارد.
چند تکه استخوان، بدنش بیشتر نداشت. بعضی جاها کمی درشت و یغور، بعضی دیگر کوچک و شل.
سرکار که دید این دیوانه، فقط مانده بیعصمتیش دامن او را بگیرد، پی حرفی از قهوه خانه زد بیرون انگار نه انگار که او سیاسی است.
ماشالله خان دنبالش رفت تا مطمئن شود. به در نرسیده سر کار رو به او کرد و گفت:
-ورود دیوونه به قهوه خونه قدغنه، نمیفهمی؟!
سر کار اصرار داشت که این جوان دیلاق، سیاسی است واگر حرف زیادی بزند باید کل الیوم قهوه خانه، از کوچک تا بزرگ برای استنتاق به کلانتری بیایند.
هرچه عجز و التماس میکرد، مطمئنتر میشد که او جوجه فکلی است که هوای چند داستان کوتاه وبلند، چند شبنامه، چند اعلامیه و حرفهای چند آدم خاین به وطن و خارج از دین به اینجا رسانده که در اعتراض به قطع آب در خیابان، لخت شود.
دست ماشالله خان را گرفت و به طرف سماور بزرگ کنار دیوار رفت. میان آن همه صدای قلقل چیزی شنیده نمیشد.
سرکاربه او فهمانده بود که اگر خودش را قاطی این دیلاق کند، اینبار به جای دود قلیان که جماعت دود میکنند، دولت سبیل خودش را دود خواهدداد.
سرکار دوباره روی تخت رفت وشروع کرد به چاق کردن قلیان، ماشالله خان هم دست جوان را گرفت وبه طرف پستو رفت.
از میان آن همه جماعت قهوه خانه، فقط بنده به عنوان با سواد والبته دارای کمی عقل معاش جهت مشورت، سراغ ماشالله خان رفتم.
-اینجا چیکار داری، برو بشین. اگه بفهمه تازه از حبس بیرون اومدی، اول یه دردسره دیگس. برو یالا.
بله این را نگفتم که تازه به خاطر یک اعتراض کوچک، آن هم نه از جنس سیاسی یا.. فقط به خاطر آرد دکان پدری که کمی گران شدهبود، بنده رفته ویک سخنرانی مفصلی انجام دادهبودم.
خلاصه به او فهماندم که راه کار این جوان بخت برگشته همانطوری است که وارد قهوه خانه شد.
ماشالله خان نفهمید، دوباره پرسید:
-درست حرف بزن، چیکار کنه؟
جوان دیلاق با چشم های باباقوریش به من زل زدهبود.
اینباریه کلام گفتم:
-خُل بازی!
هردو به یکدیگر نگاه کردند، جوان شروع به کندن لباسهای خود کرد اما به او فهماندم که بهتر است وسط قهوه خانه اینکار را بکند.
من وماشالله خان از پستو زدیم بیرون وهرکدام به سمتی رفتیم تا کسی شک نکند. سرکار نیز که حیران دود قلیان و انگار سرش کمی داغ شدهبود.
شل روی تخت افتاده و پاهایش یکی چپ و یکی راست به هم میخورد. چند سرفه ماشالله خان کرد بعد از آن، صدای عربدههای آن جوان دیلاق چرت جناب سرکار را پاره کرد.
-چه خبرس، کدوم پدر سوخته ای جرات کرده...
به جرات نرسید، آمد وسط قهوه خانه شروع به کندن لباسهای خود کرد.
از بالا شروع کرد تا پایین هرکدام را هم کمی لفت و آبش میداد که ملت خوب ببینند که این عقل درستی ندارد.
چند تکه استخوان، بدنش بیشتر نداشت. بعضی جاها کمی درشت و یغور، بعضی دیگر کوچک و شل.
سرکار که دید این دیوانه، فقط مانده بیعصمتیش دامن او را بگیرد، پی حرفی از قهوه خانه زد بیرون انگار نه انگار که او سیاسی است.
ماشالله خان دنبالش رفت تا مطمئن شود. به در نرسیده سر کار رو به او کرد و گفت:
-ورود دیوونه به قهوه خونه قدغنه، نمیفهمی؟!
ماشالله خان هرچه به جناب سرکار میگفت، به خرجش نمیرفت.
سر کار اصرار داشت که این جوان دیلاق، سیاسی است واگر حرف زیادی بزند باید کل الیوم قهوه خانه، از کوچک تا بزرگ برای استنتاق به کلانتری بیایند.
هرچه عجز و التماس میکرد، مطمئنتر میشد که او جوجه فکلی است که هوای چند داستان کوتاه وبلند، چند شبنامه، چند اعلامیه و حرفهای چند آدم خاین به وطن و خارج از دین به اینجا رسانده که در اعتراض به قطع آب در خیابان، لخت شود.
دست ماشالله خان را گرفت و به طرف سماور بزرگ کنار دیوار رفت. میان آن همه صدای قلقل چیزی شنیده نمیشد.
سرکاربه او فهمانده بود که اگر خودش را قاطی این دیلاق کند، اینبار به جای دود قلیان که جماعت دود میکنند، دولت سبیل خودش را دود خواهدداد.
سرکار دوباره روی تخت رفت وشروع کرد به چاق کردن قلیان، ماشالله خان هم دست جوان را گرفت وبه طرف پستو رفت.
از میان آن همه جماعت قهوه خانه، فقط بنده به عنوان با سواد والبته دارای کمی عقل معاش جهت مشورت، سراغ ماشالله خان رفتم.
-اینجا چیکار داری، برو بشین. اگه بفهمه تازه از حبس بیرون اومدی، اول یه دردسره دیگس. برو یالا.
بله این را نگفتم که تازه به خاطر یک اعتراض کوچک، آن هم نه از جنس سیاسی یا.. فقط به خاطر آرد دکان پدری که کمی گران شدهبود، بنده رفته ویک سخنرانی مفصلی انجام دادهبودم.
خلاصه به او فهماندم که راه کار این جوان بخت برگشته همانطوری است که وارد قهوه خانه شد.
ماشالله خان نفهمید، دوباره پرسید:
-درست حرف بزن، چیکار کنه؟
جوان دیلاق با چشم های باباقوریش به من زل زدهبود.
اینباریه کلام گفتم:
-خُل بازی!
هردو به یکدیگر نگاه کردند، جوان شروع به کندن لباسهای خود کرد اما به او فهماندم که بهتر است وسط قهوه خانه اینکار را بکند.
من وماشالله خان از پستو زدیم بیرون وهرکدام به سمتی رفتیم تا کسی شک نکند. سرکار نیز که حیران دود قلیان و انگار سرش کمی داغ شدهبود.
شل روی تخت افتاده و پاهایش یکی چپ و یکی راست به هم میخورد. چند سرفه ماشالله خان کرد بعد از آن، صدای عربدههای آن جوان دیلاق چرت جناب سرکار را پاره کرد.
-چه خبرس، کدوم پدر سوخته ای جرات کرده...
به جرات نرسید، آمد وسط قهوه خانه شروع به کندن لباسهای خود کرد.
از بالا شروع کرد تا پایین هرکدام را هم کمی لفت و آبش میداد که ملت خوب ببینند که این عقل درستی ندارد.
چند تکه استخوان، بدنش بیشتر نداشت. بعضی جاها کمی درشت و یغور، بعضی دیگر کوچک و شل.
سرکار که دید این دیوانه، فقط مانده بیعصمتیش دامن او را بگیرد، پی حرفی از قهوه خانه زد بیرون انگار نه انگار که او سیاسی است.
ماشالله خان دنبالش رفت تا مطمئن شود. به در نرسیده سر کار رو به او کرد و گفت:
-ورود دیوونه به قهوه خونه قدغنه، نمیفهمی؟!
سر کار اصرار داشت که این جوان دیلاق، سیاسی است واگر حرف زیادی بزند باید کل الیوم قهوه خانه، از کوچک تا بزرگ برای استنتاق به کلانتری بیایند.
هرچه عجز و التماس میکرد، مطمئنتر میشد که او جوجه فکلی است که هوای چند داستان کوتاه وبلند، چند شبنامه، چند اعلامیه و حرفهای چند آدم خاین به وطن و خارج از دین به اینجا رسانده که در اعتراض به قطع آب در خیابان، لخت شود.
دست ماشالله خان را گرفت و به طرف سماور بزرگ کنار دیوار رفت. میان آن همه صدای قلقل چیزی شنیده نمیشد.
سرکاربه او فهمانده بود که اگر خودش را قاطی این دیلاق کند، اینبار به جای دود قلیان که جماعت دود میکنند، دولت سبیل خودش را دود خواهدداد.
سرکار دوباره روی تخت رفت وشروع کرد به چاق کردن قلیان، ماشالله خان هم دست جوان را گرفت وبه طرف پستو رفت.
از میان آن همه جماعت قهوه خانه، فقط بنده به عنوان با سواد والبته دارای کمی عقل معاش جهت مشورت، سراغ ماشالله خان رفتم.
-اینجا چیکار داری، برو بشین. اگه بفهمه تازه از حبس بیرون اومدی، اول یه دردسره دیگس. برو یالا.
بله این را نگفتم که تازه به خاطر یک اعتراض کوچک، آن هم نه از جنس سیاسی یا.. فقط به خاطر آرد دکان پدری که کمی گران شدهبود، بنده رفته ویک سخنرانی مفصلی انجام دادهبودم.
خلاصه به او فهماندم که راه کار این جوان بخت برگشته همانطوری است که وارد قهوه خانه شد.
ماشالله خان نفهمید، دوباره پرسید:
-درست حرف بزن، چیکار کنه؟
جوان دیلاق با چشم های باباقوریش به من زل زدهبود.
اینباریه کلام گفتم:
-خُل بازی!
هردو به یکدیگر نگاه کردند، جوان شروع به کندن لباسهای خود کرد اما به او فهماندم که بهتر است وسط قهوه خانه اینکار را بکند.
من وماشالله خان از پستو زدیم بیرون وهرکدام به سمتی رفتیم تا کسی شک نکند. سرکار نیز که حیران دود قلیان و انگار سرش کمی داغ شدهبود.
شل روی تخت افتاده و پاهایش یکی چپ و یکی راست به هم میخورد. چند سرفه ماشالله خان کرد بعد از آن، صدای عربدههای آن جوان دیلاق چرت جناب سرکار را پاره کرد.
-چه خبرس، کدوم پدر سوخته ای جرات کرده...
به جرات نرسید، آمد وسط قهوه خانه شروع به کندن لباسهای خود کرد.
از بالا شروع کرد تا پایین هرکدام را هم کمی لفت و آبش میداد که ملت خوب ببینند که این عقل درستی ندارد.
چند تکه استخوان، بدنش بیشتر نداشت. بعضی جاها کمی درشت و یغور، بعضی دیگر کوچک و شل.
سرکار که دید این دیوانه، فقط مانده بیعصمتیش دامن او را بگیرد، پی حرفی از قهوه خانه زد بیرون انگار نه انگار که او سیاسی است.
ماشالله خان دنبالش رفت تا مطمئن شود. به در نرسیده سر کار رو به او کرد و گفت:
-ورود دیوونه به قهوه خونه قدغنه، نمیفهمی؟!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.