اصفهان مدیر سیاسی میخواهد
مهدی نوری: چارهاندیشی برای استان ما کار سادهای نیست. همه نخبگان و صاحبنظرانی که شرایط سیاسی اجتماعی یا اقتصادی آن را با دقت نگاه میکنند، در یک نقطه مشترک اتفاق نظر دارند که بیتوجهی و سهل انگاری و عدم دوراندیشی مدیریت آن در سالهای گذشته باعث شده که اصفهان از قافله تو سعه و پیشرفت عقب بماند.در زمانی که توزیع درآمدهای بادآورده حاصل از فروش نفت طی دوران احمدی نژاد و داشتن وزرای قوی اصفهانی در کابینه خاتمی میتوانست رونق را به دیار نصفجهان بازگرداند، اما باز «آن اتفاق مهم» نیفتاد. مدتها قبلتر اما در دوران مدیریت کرباسچی و جهانگیری، اقتدار اصفهان زبانزد خاص و عام بود. اوج قدرت نمایی اصفهان در صحنههای ملی متعلق به عصری است که مدیران آن «سیاسی» بودند. اکنون همه دریافتهاندکه برای مدیریت در اصفهان که بینهایت دشوار است علاوه بر سابقه و رفتار سیاسی به مفهوم کامل کلمه و نه سیاسیکاری، برخورداری از ارتباطات ملی و استانی گسترده، داشتن کادر مدیران میانی با تجربه در زمینههای مختلف اجرایی فرهنگی و سیاسی و البته برنامههای کارشناسی قابل حصول ضرورت بالایی داشت.
دیگر روشنتر از آفتاب است که اصفهان استانی ذاتا سیاسی است و هم از گذشته و تاریخ سیاسی مشخص برخوردار است و هم سیاست در آن حالت عمومی یافته و رفتارهای اجتماعی و اقتصادی مردم آن نیز با سیاست عجین شدهاست و اگر در سالیان گذشته تاکنون توفیقی نیافته از آن روست که نهادهای مختلف سیاسی و اجتماعی آن مانند احزاب و تشکلهای سیاسی، گروههای مرجع همچون دانشجویان، معلمان، کارگران و زنان، چندان در عرصه عمومی سیاست حضور ندارند و سرمایههای سیاسی اجتماعی اصفهان بلا استفاده باقیمانده و حتی مستهلک شده و نیازمند بازسازی و بازنگری است.
شناسایی، فعالسازی و به کارگیری این سرمایههای سیاسی و اجتماعی در سایه مدیریت هوشمند و واقف بر زوایای پیدا و پنهان سیاست در اصفهان است که میتواند بسیج عمومی را شکلدهد. این امر علاوه بر آنکه بدنه تشکیلاتی هواداران دولت و نظام را در سطح استان فعال؛ و همگرایی لازم را برای «آن اتفاق مهم» ایجاد میکند، خود به خود تعادل انرژی آزاد شده اجتماعی و سیاسی را نیز رقم خواهدزد و نگرانیهای ناشی از تبعات آن را نیز چارهساز است. این اتفاق در تبریز و اراک و یزد و خوزستان نیز رخ داده و نباید بیهوده نگران بود. هرچند نباید از یاد برد که بدنه مدیریت اجرایی استان نیز همچون مدیریت سیاسی اجتماعی و فرهنگی آن از سابقه و توان تخصصی بالا برخوردار است. اما حل مشکلات اصفهان باوجود جنبه زیرساختی و عمرانی آن نظیر مسایل و مشکلات موجود در مدیریت آب صنعت، کشاورزی، ترافیک و آلودگی هوا، بیکاری، فقر و حاشیه نشینی و امثال آن باز ریشه در مسایل سیاسی دارد و نیازمند مدیران مقتدر سیاسی و برنامهریز در این حوزه است.
دیگر روشنتر از آفتاب است که اصفهان استانی ذاتا سیاسی است و هم از گذشته و تاریخ سیاسی مشخص برخوردار است و هم سیاست در آن حالت عمومی یافته و رفتارهای اجتماعی و اقتصادی مردم آن نیز با سیاست عجین شدهاست و اگر در سالیان گذشته تاکنون توفیقی نیافته از آن روست که نهادهای مختلف سیاسی و اجتماعی آن مانند احزاب و تشکلهای سیاسی، گروههای مرجع همچون دانشجویان، معلمان، کارگران و زنان، چندان در عرصه عمومی سیاست حضور ندارند و سرمایههای سیاسی اجتماعی اصفهان بلا استفاده باقیمانده و حتی مستهلک شده و نیازمند بازسازی و بازنگری است.
شناسایی، فعالسازی و به کارگیری این سرمایههای سیاسی و اجتماعی در سایه مدیریت هوشمند و واقف بر زوایای پیدا و پنهان سیاست در اصفهان است که میتواند بسیج عمومی را شکلدهد. این امر علاوه بر آنکه بدنه تشکیلاتی هواداران دولت و نظام را در سطح استان فعال؛ و همگرایی لازم را برای «آن اتفاق مهم» ایجاد میکند، خود به خود تعادل انرژی آزاد شده اجتماعی و سیاسی را نیز رقم خواهدزد و نگرانیهای ناشی از تبعات آن را نیز چارهساز است. این اتفاق در تبریز و اراک و یزد و خوزستان نیز رخ داده و نباید بیهوده نگران بود. هرچند نباید از یاد برد که بدنه مدیریت اجرایی استان نیز همچون مدیریت سیاسی اجتماعی و فرهنگی آن از سابقه و توان تخصصی بالا برخوردار است. اما حل مشکلات اصفهان باوجود جنبه زیرساختی و عمرانی آن نظیر مسایل و مشکلات موجود در مدیریت آب صنعت، کشاورزی، ترافیک و آلودگی هوا، بیکاری، فقر و حاشیه نشینی و امثال آن باز ریشه در مسایل سیاسی دارد و نیازمند مدیران مقتدر سیاسی و برنامهریز در این حوزه است.
مهدی نوری: چارهاندیشی برای استان ما کار سادهای نیست. همه نخبگان و صاحبنظرانی که شرایط سیاسی اجتماعی یا اقتصادی آن را با دقت نگاه میکنند، در یک نقطه مشترک اتفاق نظر دارند که بیتوجهی و سهل انگاری و عدم دوراندیشی مدیریت آن در سالهای گذشته باعث شده که اصفهان از قافله تو سعه و پیشرفت عقب بماند.در زمانی که توزیع درآمدهای بادآورده حاصل از فروش نفت طی دوران احمدی نژاد و داشتن وزرای قوی اصفهانی در کابینه خاتمی میتوانست رونق را به دیار نصفجهان بازگرداند، اما باز «آن اتفاق مهم» نیفتاد. مدتها قبلتر اما در دوران مدیریت کرباسچی و جهانگیری، اقتدار اصفهان زبانزد خاص و عام بود. اوج قدرت نمایی اصفهان در صحنههای ملی متعلق به عصری است که مدیران آن «سیاسی» بودند. اکنون همه دریافتهاندکه برای مدیریت در اصفهان که بینهایت دشوار است علاوه بر سابقه و رفتار سیاسی به مفهوم کامل کلمه و نه سیاسیکاری، برخورداری از ارتباطات ملی و استانی گسترده، داشتن کادر مدیران میانی با تجربه در زمینههای مختلف اجرایی فرهنگی و سیاسی و البته برنامههای کارشناسی قابل حصول ضرورت بالایی داشت.
دیگر روشنتر از آفتاب است که اصفهان استانی ذاتا سیاسی است و هم از گذشته و تاریخ سیاسی مشخص برخوردار است و هم سیاست در آن حالت عمومی یافته و رفتارهای اجتماعی و اقتصادی مردم آن نیز با سیاست عجین شدهاست و اگر در سالیان گذشته تاکنون توفیقی نیافته از آن روست که نهادهای مختلف سیاسی و اجتماعی آن مانند احزاب و تشکلهای سیاسی، گروههای مرجع همچون دانشجویان، معلمان، کارگران و زنان، چندان در عرصه عمومی سیاست حضور ندارند و سرمایههای سیاسی اجتماعی اصفهان بلا استفاده باقیمانده و حتی مستهلک شده و نیازمند بازسازی و بازنگری است.
شناسایی، فعالسازی و به کارگیری این سرمایههای سیاسی و اجتماعی در سایه مدیریت هوشمند و واقف بر زوایای پیدا و پنهان سیاست در اصفهان است که میتواند بسیج عمومی را شکلدهد. این امر علاوه بر آنکه بدنه تشکیلاتی هواداران دولت و نظام را در سطح استان فعال؛ و همگرایی لازم را برای «آن اتفاق مهم» ایجاد میکند، خود به خود تعادل انرژی آزاد شده اجتماعی و سیاسی را نیز رقم خواهدزد و نگرانیهای ناشی از تبعات آن را نیز چارهساز است. این اتفاق در تبریز و اراک و یزد و خوزستان نیز رخ داده و نباید بیهوده نگران بود. هرچند نباید از یاد برد که بدنه مدیریت اجرایی استان نیز همچون مدیریت سیاسی اجتماعی و فرهنگی آن از سابقه و توان تخصصی بالا برخوردار است. اما حل مشکلات اصفهان باوجود جنبه زیرساختی و عمرانی آن نظیر مسایل و مشکلات موجود در مدیریت آب صنعت، کشاورزی، ترافیک و آلودگی هوا، بیکاری، فقر و حاشیه نشینی و امثال آن باز ریشه در مسایل سیاسی دارد و نیازمند مدیران مقتدر سیاسی و برنامهریز در این حوزه است.
دیگر روشنتر از آفتاب است که اصفهان استانی ذاتا سیاسی است و هم از گذشته و تاریخ سیاسی مشخص برخوردار است و هم سیاست در آن حالت عمومی یافته و رفتارهای اجتماعی و اقتصادی مردم آن نیز با سیاست عجین شدهاست و اگر در سالیان گذشته تاکنون توفیقی نیافته از آن روست که نهادهای مختلف سیاسی و اجتماعی آن مانند احزاب و تشکلهای سیاسی، گروههای مرجع همچون دانشجویان، معلمان، کارگران و زنان، چندان در عرصه عمومی سیاست حضور ندارند و سرمایههای سیاسی اجتماعی اصفهان بلا استفاده باقیمانده و حتی مستهلک شده و نیازمند بازسازی و بازنگری است.
شناسایی، فعالسازی و به کارگیری این سرمایههای سیاسی و اجتماعی در سایه مدیریت هوشمند و واقف بر زوایای پیدا و پنهان سیاست در اصفهان است که میتواند بسیج عمومی را شکلدهد. این امر علاوه بر آنکه بدنه تشکیلاتی هواداران دولت و نظام را در سطح استان فعال؛ و همگرایی لازم را برای «آن اتفاق مهم» ایجاد میکند، خود به خود تعادل انرژی آزاد شده اجتماعی و سیاسی را نیز رقم خواهدزد و نگرانیهای ناشی از تبعات آن را نیز چارهساز است. این اتفاق در تبریز و اراک و یزد و خوزستان نیز رخ داده و نباید بیهوده نگران بود. هرچند نباید از یاد برد که بدنه مدیریت اجرایی استان نیز همچون مدیریت سیاسی اجتماعی و فرهنگی آن از سابقه و توان تخصصی بالا برخوردار است. اما حل مشکلات اصفهان باوجود جنبه زیرساختی و عمرانی آن نظیر مسایل و مشکلات موجود در مدیریت آب صنعت، کشاورزی، ترافیک و آلودگی هوا، بیکاری، فقر و حاشیه نشینی و امثال آن باز ریشه در مسایل سیاسی دارد و نیازمند مدیران مقتدر سیاسی و برنامهریز در این حوزه است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.