اصفهان مدیر سیاسی نمیخواهد
علی عباس زاده: برای تعیین نوع مدیریت در اصفهان؛ اگر کار بهدست اصفهانی باشد و نگرش بومی و محلی بر آن حاکم شود، ابتدا باید نیازهای عمومی، معضلات و شرایط پیچیده استان را درنظرگرفت. درطول همه سالهای پس از انقلاب نگرشهای حاکم بر مدیریت استان، بهویژه در ردای کاملا حاکمیتی آن در استانداری، فرمانداری و دیگر دستگاهها و نهادها، نگرشی سیاسی بود که بدون درنظرگرفتن خواستهای عمومی و نیازهای اجتماعی، فرهنگی و عمرانی صرفاً با انتصاب افرادی از حلقههای نزدیک به قدرت سیاسی سعی در باز کردن چتر قدرت داشتند.
بی توجهی به مشکلاتی نظیر اشتغال از طریق جذب سرمایهگذار داخلی و خارجی، توسعه زیرساختهای عمرانی بهویژه در بخش حمل و نقل و ترافیک، حفظ و توسعه و مرمت آثار فرهنگی و میراث باستانی که میتوانست زمینه ساز توسعه گردشگری و سرمایه گذاری در زیرساخت های مالی و اقتصادی اصفهان شود. توسعه متوازن صنعتی در عین حفظ محیط زیست استان و... همه و همه موجب ابتلای استان به سندروم های سیاسی و نگرش حزبی شد و شد آنچه نباید.
همین نگرش موجب گمراهی بودجههای فرهنگی به سمت و سوی نادرست، محدودسازی فعالیت نخبگان اجتماعی، فرهنگی و البته سیاسی شد. یکجانبهگرایی در مدیریت سیاسی استان حتی تیغ حذف نخبگان سیاست و احزاب و سازمانها تشکلها را در برگرفت و زیربنا و روبنای توسعه استان را هم به چالش کشید.
در یک کلام مشکلات امروز اصفهان از جنس سیاست نیست و ریشه در مسایل زیربنایی عمرانی و اقتصادی دارد. برای حل این مشکلات نباید آزموده را دوباره آزمود و بر ساختارهای نیمه جان و ناتمام سیاسی اصفهان دوباره سرمایه گذاری کرد. سرمایههای استان در حوزههای اقتصادی و عمرانی، فنی و دانش بنیان است که در سایه سنگین سیاست رو به اضمحلال رفته و بازسازی آن نگاه کارشناسی عمیقی میطلبد که در چارچوب های سیاسی نمیگنجد. اصفهان نیازمند یک تیم اجرایی قوی و با مدیریت کارشناسی و برنامه ریزی حاصل از گفت و گو و به کارگیری سرمایههای کارشناسی و تحلیل همه جانبه تواناییها و ظرفیتهای استان در همه دورهها بودهاست و اگر کار تاکنون بر این مدار میچرخیده نباید امروز شاهد رودخانهای خشک، هوایی آلوده شهری دچارتوسعه نامتوازن باشیم.
به عنوان نمونه توسعه شهرستانهای استان و تمرکز زدایی از کلانشهر اصفهان راهکاری عملیاتی است. اما نگاه سیاسی این سالها در بخش مدیریتی موجب سیاست زدگی و مانع از شکوفایی شهرستانها شده و بازوی عملیاتی و اجرایی و حتی فکری از کلانشهر اصفهان دریغ شدهاست. بیتعارف باید نوشت که در ایران سیاستزدگی و سیاسیکاری عجین است با سیاست و بهدلیل آسیبهای جدی موجود در تفکرات و رفتارهای سیاسی نخبگان اصفهانی؛ این دو از هم جدا شدنی نیستند بلکه صرفا با برنامهریزی اجرایی و کاربست شیوههای نوین مدیریتی است که میتوان به آینده استان خوشبین بود.
بی توجهی به مشکلاتی نظیر اشتغال از طریق جذب سرمایهگذار داخلی و خارجی، توسعه زیرساختهای عمرانی بهویژه در بخش حمل و نقل و ترافیک، حفظ و توسعه و مرمت آثار فرهنگی و میراث باستانی که میتوانست زمینه ساز توسعه گردشگری و سرمایه گذاری در زیرساخت های مالی و اقتصادی اصفهان شود. توسعه متوازن صنعتی در عین حفظ محیط زیست استان و... همه و همه موجب ابتلای استان به سندروم های سیاسی و نگرش حزبی شد و شد آنچه نباید.
همین نگرش موجب گمراهی بودجههای فرهنگی به سمت و سوی نادرست، محدودسازی فعالیت نخبگان اجتماعی، فرهنگی و البته سیاسی شد. یکجانبهگرایی در مدیریت سیاسی استان حتی تیغ حذف نخبگان سیاست و احزاب و سازمانها تشکلها را در برگرفت و زیربنا و روبنای توسعه استان را هم به چالش کشید.
در یک کلام مشکلات امروز اصفهان از جنس سیاست نیست و ریشه در مسایل زیربنایی عمرانی و اقتصادی دارد. برای حل این مشکلات نباید آزموده را دوباره آزمود و بر ساختارهای نیمه جان و ناتمام سیاسی اصفهان دوباره سرمایه گذاری کرد. سرمایههای استان در حوزههای اقتصادی و عمرانی، فنی و دانش بنیان است که در سایه سنگین سیاست رو به اضمحلال رفته و بازسازی آن نگاه کارشناسی عمیقی میطلبد که در چارچوب های سیاسی نمیگنجد. اصفهان نیازمند یک تیم اجرایی قوی و با مدیریت کارشناسی و برنامه ریزی حاصل از گفت و گو و به کارگیری سرمایههای کارشناسی و تحلیل همه جانبه تواناییها و ظرفیتهای استان در همه دورهها بودهاست و اگر کار تاکنون بر این مدار میچرخیده نباید امروز شاهد رودخانهای خشک، هوایی آلوده شهری دچارتوسعه نامتوازن باشیم.
به عنوان نمونه توسعه شهرستانهای استان و تمرکز زدایی از کلانشهر اصفهان راهکاری عملیاتی است. اما نگاه سیاسی این سالها در بخش مدیریتی موجب سیاست زدگی و مانع از شکوفایی شهرستانها شده و بازوی عملیاتی و اجرایی و حتی فکری از کلانشهر اصفهان دریغ شدهاست. بیتعارف باید نوشت که در ایران سیاستزدگی و سیاسیکاری عجین است با سیاست و بهدلیل آسیبهای جدی موجود در تفکرات و رفتارهای سیاسی نخبگان اصفهانی؛ این دو از هم جدا شدنی نیستند بلکه صرفا با برنامهریزی اجرایی و کاربست شیوههای نوین مدیریتی است که میتوان به آینده استان خوشبین بود.
علی عباس زاده: برای تعیین نوع مدیریت در اصفهان؛ اگر کار بهدست اصفهانی باشد و نگرش بومی و محلی بر آن حاکم شود، ابتدا باید نیازهای عمومی، معضلات و شرایط پیچیده استان را درنظرگرفت. درطول همه سالهای پس از انقلاب نگرشهای حاکم بر مدیریت استان، بهویژه در ردای کاملا حاکمیتی آن در استانداری، فرمانداری و دیگر دستگاهها و نهادها، نگرشی سیاسی بود که بدون درنظرگرفتن خواستهای عمومی و نیازهای اجتماعی، فرهنگی و عمرانی صرفاً با انتصاب افرادی از حلقههای نزدیک به قدرت سیاسی سعی در باز کردن چتر قدرت داشتند.
بی توجهی به مشکلاتی نظیر اشتغال از طریق جذب سرمایهگذار داخلی و خارجی، توسعه زیرساختهای عمرانی بهویژه در بخش حمل و نقل و ترافیک، حفظ و توسعه و مرمت آثار فرهنگی و میراث باستانی که میتوانست زمینه ساز توسعه گردشگری و سرمایه گذاری در زیرساخت های مالی و اقتصادی اصفهان شود. توسعه متوازن صنعتی در عین حفظ محیط زیست استان و... همه و همه موجب ابتلای استان به سندروم های سیاسی و نگرش حزبی شد و شد آنچه نباید.
همین نگرش موجب گمراهی بودجههای فرهنگی به سمت و سوی نادرست، محدودسازی فعالیت نخبگان اجتماعی، فرهنگی و البته سیاسی شد. یکجانبهگرایی در مدیریت سیاسی استان حتی تیغ حذف نخبگان سیاست و احزاب و سازمانها تشکلها را در برگرفت و زیربنا و روبنای توسعه استان را هم به چالش کشید.
در یک کلام مشکلات امروز اصفهان از جنس سیاست نیست و ریشه در مسایل زیربنایی عمرانی و اقتصادی دارد. برای حل این مشکلات نباید آزموده را دوباره آزمود و بر ساختارهای نیمه جان و ناتمام سیاسی اصفهان دوباره سرمایه گذاری کرد. سرمایههای استان در حوزههای اقتصادی و عمرانی، فنی و دانش بنیان است که در سایه سنگین سیاست رو به اضمحلال رفته و بازسازی آن نگاه کارشناسی عمیقی میطلبد که در چارچوب های سیاسی نمیگنجد. اصفهان نیازمند یک تیم اجرایی قوی و با مدیریت کارشناسی و برنامه ریزی حاصل از گفت و گو و به کارگیری سرمایههای کارشناسی و تحلیل همه جانبه تواناییها و ظرفیتهای استان در همه دورهها بودهاست و اگر کار تاکنون بر این مدار میچرخیده نباید امروز شاهد رودخانهای خشک، هوایی آلوده شهری دچارتوسعه نامتوازن باشیم.
به عنوان نمونه توسعه شهرستانهای استان و تمرکز زدایی از کلانشهر اصفهان راهکاری عملیاتی است. اما نگاه سیاسی این سالها در بخش مدیریتی موجب سیاست زدگی و مانع از شکوفایی شهرستانها شده و بازوی عملیاتی و اجرایی و حتی فکری از کلانشهر اصفهان دریغ شدهاست. بیتعارف باید نوشت که در ایران سیاستزدگی و سیاسیکاری عجین است با سیاست و بهدلیل آسیبهای جدی موجود در تفکرات و رفتارهای سیاسی نخبگان اصفهانی؛ این دو از هم جدا شدنی نیستند بلکه صرفا با برنامهریزی اجرایی و کاربست شیوههای نوین مدیریتی است که میتوان به آینده استان خوشبین بود.
بی توجهی به مشکلاتی نظیر اشتغال از طریق جذب سرمایهگذار داخلی و خارجی، توسعه زیرساختهای عمرانی بهویژه در بخش حمل و نقل و ترافیک، حفظ و توسعه و مرمت آثار فرهنگی و میراث باستانی که میتوانست زمینه ساز توسعه گردشگری و سرمایه گذاری در زیرساخت های مالی و اقتصادی اصفهان شود. توسعه متوازن صنعتی در عین حفظ محیط زیست استان و... همه و همه موجب ابتلای استان به سندروم های سیاسی و نگرش حزبی شد و شد آنچه نباید.
همین نگرش موجب گمراهی بودجههای فرهنگی به سمت و سوی نادرست، محدودسازی فعالیت نخبگان اجتماعی، فرهنگی و البته سیاسی شد. یکجانبهگرایی در مدیریت سیاسی استان حتی تیغ حذف نخبگان سیاست و احزاب و سازمانها تشکلها را در برگرفت و زیربنا و روبنای توسعه استان را هم به چالش کشید.
در یک کلام مشکلات امروز اصفهان از جنس سیاست نیست و ریشه در مسایل زیربنایی عمرانی و اقتصادی دارد. برای حل این مشکلات نباید آزموده را دوباره آزمود و بر ساختارهای نیمه جان و ناتمام سیاسی اصفهان دوباره سرمایه گذاری کرد. سرمایههای استان در حوزههای اقتصادی و عمرانی، فنی و دانش بنیان است که در سایه سنگین سیاست رو به اضمحلال رفته و بازسازی آن نگاه کارشناسی عمیقی میطلبد که در چارچوب های سیاسی نمیگنجد. اصفهان نیازمند یک تیم اجرایی قوی و با مدیریت کارشناسی و برنامه ریزی حاصل از گفت و گو و به کارگیری سرمایههای کارشناسی و تحلیل همه جانبه تواناییها و ظرفیتهای استان در همه دورهها بودهاست و اگر کار تاکنون بر این مدار میچرخیده نباید امروز شاهد رودخانهای خشک، هوایی آلوده شهری دچارتوسعه نامتوازن باشیم.
به عنوان نمونه توسعه شهرستانهای استان و تمرکز زدایی از کلانشهر اصفهان راهکاری عملیاتی است. اما نگاه سیاسی این سالها در بخش مدیریتی موجب سیاست زدگی و مانع از شکوفایی شهرستانها شده و بازوی عملیاتی و اجرایی و حتی فکری از کلانشهر اصفهان دریغ شدهاست. بیتعارف باید نوشت که در ایران سیاستزدگی و سیاسیکاری عجین است با سیاست و بهدلیل آسیبهای جدی موجود در تفکرات و رفتارهای سیاسی نخبگان اصفهانی؛ این دو از هم جدا شدنی نیستند بلکه صرفا با برنامهریزی اجرایی و کاربست شیوههای نوین مدیریتی است که میتوان به آینده استان خوشبین بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.