مهدی مقدری:
مشكلات امروز اصفهان مدیریتی است
آقای مقدری! شما ریشه مشکلات کنونی اصفهان را در حوزههای اجرایی و عمرانی و اقتصادی ارزیابی می کنید یا آن را ناشی از مسایل سیاسی و اجتماعی میدانید؟
مسايل و مشكلات امروز اصفهان بیشترريشه در جنبه مدیریتی دارد. متاسفانه یا خوشبختانه هرگاه مدیریت ارشد استان مدیریتی سیاسی مبتنی بر نگاههای همه جانبه بوده نتایج بهتری كسب شدهاست. تاریخ اصفهان نشان میدهد هر گاه استانداریها به صورت چند وجهی به مسایل روز نگاه میکردند، توسعه و موفقیتها نه تنها در مباحث سیاسی و فرهنگی شهر یا استان را تكميل و تقویت میکرده بلکه حوزههای عمرانی و زیرساختهای اصفهان را نیز رونق دادهاست. اما متاسفانه هر موقع تک بعدی به مساله عمران یا سیاست توجه شد حل مسایل اصفهان به صورت همه جانبه و توسعه پایدار رقم نمیخورد و مشکلات شکل گرفت. امروز همه ما معتقدیم مقوله بحران آب به شاخصی تبدیل شده که همه روی آن تمرکز کردهاند و از حوزههای دیگر مثل توسعه فرهنگی و سیاسی و عمرانی در كلانشهر اصفهان و دیگر شهرستان غافل ماندند واز همين ناحيه ساختار مدیریتی اصفهان ضربه خورد و متاسفانه با تمركز بودجهها و توجه افراطی به اينگونه مسايل، زيرساختها و نيازهای ديگراستان مغفول واقع شدند.
یعنی از نظر شما چنانچه اصفهان به توسعه سیاسی و اجتماعی دست پیدا کند مشکلات آن حل خواهد شد یا با توجه به بروز مشکلات اقتصادی و عمرانی همچنان باید الگوی توسعه عمرانی و صنعتی را دنبال کند؟
ما معتقدیم اگر الگوی توسعه پایدار، يعنی توسعه همزمان و متوازن، مطابق سند چشمانداز بیست ساله و ديگر اسناد فرادستی كه نيازهای اصفهان را به خوبی تحليل و كارشناسی كردهاند اجرا میشد و يا ادامه میيافت؛ بهترین الگو استان اصفهان میبود. اما چه در زمان حال وچه درزمان احمدینژاد اين الگو موردغفلت و بیتوجهی قرارگرفت. اصفهان همواره پایتخت فرهنگ وهنر ایران محسوب میشود و از نظر عمرانی نيزهميشه از توانايی قابل توجهی در کشور برخورداراست؛ تکنوکراتها عمدتاً اصفهانی هستند و اصفهان مدیران خوبی را در اين حوزه و ساير حوزهها تربیت کردهاست. میطلبيد اصفهان با این مزیتها بر اساس الگوی متوازن توسعه پایدار پیشمیرفت، اما متاسفانه در گذشته هر کدام از بخشهای این توسعه با چالشهای جدی مواجهشدند و از توسعه سیاسی و فرهنگی اصفهان غفلت شد و لذا پتانسیلهای مدیریت اصفهان و انگیزههای لازم در این بخش فرصت بروز و ظهور نيافتند و ضربههای اساسی به استان وارد شد و در كنار آن به دلیل مشکلات سالهای قبل احیای بازارهای عمران و سرمایهگذاری بخش خصوصی در زيرساختها فرصت و زمان قابل توجهی میطلبد. برای همین معتقدیم یکی از راههایی که میتوان اصفهان را از مشکلات فعلیاش رها کرد؛ اجرا و پيگيری الگوهای توسعه پایدار و متوازن و بازگشت به سياستهای بالادستی کشور است.
استان اصفهان همواره در سالهای پس از انقلاب اسلامی در بسیاری از زمینهها حرف اول را میزد اما در طی چند سال گذشته جایگاه واقعی خود را نیافته است.
نظر من این است که باید از جنبه دیگری به این مساله نگاه کرد. در دولت پیشین نگاه اصفهان ستیزی در دستگاههای حکومتی مثل دولت و مجلس پررنگ شده و عدم توجه به اصفهان به عنوان مرکزی برای مدیریت باعث شده بود اصفهان از راس هرم قدرت دور بماند و چه بسا دلیل آن نداشتن تعامل نمایندگان مجلس وعدم برقراری ارتباط با هیات کارگزاری در دولت پیش بوده است.در طی سالها مدیرانی به اصفهان آمدند که از ظرفیتهای اصفهان اطلاع نداشتند. مثلا در دولت اول احمدینژاد اقای بختیاری آمدند مدتی بودند و رفتند. تصور ما این است که ظرفیتهای اصفهان را نشناختند و اگر از این ظرفیتها در مسیر درست استفاده میشد شاید ما به دوران رشد و شکوفایی دوران اصلاحات یا حتی دوران سازندگی میرسیدیم. اما متاسفانه بنا به دلایلی که مشخص هم نیست روند استفاده از نیروهای متخصص اصفهان میسرنشد.
این مساله در دولت آقای روحانی چگونه است؟
امید داریم با تدبیر دولت یازدهم اوضاع اصفهان بهبود يابد و جناب استاندار نیز اين وضعیت را تغییردهند. نیاز بود که بخشهای تحولگرا در یک سال اخیر بهکار گرفته شوند تا از هر دو ظرفیت اصولگرايی و و اصلاح طلبی در پيشبرد و توسعه استان استفاده شود. ولی متاسفانه تغییرات با سرعت لاکپشتی به وقوع میپیوندد و همین باعث شده فرصتها يكی پس از ديگری از دست بروند. بعضی از مدیران استان نیز تنها به تمركز بربخش خصوصی اکتفا میکنند و گاهگاهی نشست میگذارند ولی اعلام نمیکنند چه قراردادهایی بسته شده و این رفت و آمدها چه سودی برای اصفهان داشته است.این است که ظرفيتهای موجود در استان که باید فضا را به سمت سرمایهگذاری در زيرساختها و گشايش امور میبرد؛ امروز با آسیبهای متعددی دست و پنجه نرم میکند. این نكته را به عنوان یک انتقاد عرض میکنم. امروزه دورهای است که تک بازیگران در عرصه عمومی حاکم نیستند و باید زمینهای فراهم شود که کنشگران و بازیگران غیردولتی نیز به یاری دولت بیایند و دولت باید برای استفاده از پتانسیلهای سياسی و نهادهای جامعه مدنی برنامه داشته باشد. درحالی كه احزاب اصفهان حضور مفید و موثری در صحنه دارند ولی متاسفانه دولت برنامهای برای استفاده از ظرفیتهای موجود در بدنه سياسی و اجتماعی اصفهان ندارد در حالیکه استانهای دیگر در این امر پیشتازند.سازمانهای مردم نهاد، احزاب و سایر نهادهای اصفهان متاسفانه در جریان تصمیم گیریها وارد نشدهاند و این انتقادی است که ما به دولت داریم .مثلاً اداره كل ورزش و جوانان در اصفهان برنامهای ندارد و استانداری با احزاب رابطه مناسبی ندارد و در جلسهها میخواهد کار را با گزارشدهی پیش ببرد و متاسفانه در حوزههای زیست محیطی نیز از توانايیها استفاده نشده و دلیل این قضیه برای ما هم روشن نیست.
به نظر شما استان الآن نیاز به چه نوع سیستم مدیریتی دارد؟
اصفهان مدیرانی میخواهد که به سیاستهای اصفهان آگاه باشند و درعین حال پتانسیلهای لازم را برای آوردن نیروهای متخصص عمرانی، اقتصادی و صنعتی به بخش سرمایهگذاری خصوصی داشته باشند. اصفهان هرگاه مدیران ارشدی با این فاکتورها داشته ، دورههای موفقی را در کارنامه خود رقم زده كه نیازی نیست نام برده شود.اما وقتی اصفهان از فضای سیاسی دور میشود نمیتواند حتی آن ظرفیتهای اقتصادی و عمرانی خود را فعال کند. تا زمانی که ثبات سیاسی نداشته باشیم و سرمایه گذار حس نکند که میتواند تعامل خوبی با مسوولان داشته باشد، قطعاً حاضر نمیشود در آن شرایط سرمایهگذاری کند. دولت امروزنمیتواند سرمایه گذاریهای کلان را كه باعث رشد و شکوفایی اقتصادی و حل معضلات بیکاری میشود به تنهایی انجام دهد. به صحنه آوردن کنشگران، کار مدیری است که علم و آگاهی خوبی نسبت به عرصههای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی داشته باشد.
از نظر شما نگاه تهران به اصفهان در مبحث انتصابات نگاهی سیاسی بوده ؟
تصور میكنم سیاسیون تهران بیشتر دنبال این بودند که اصفهان کنترل شود و باتوجه به حساسیتهایی که از ابتدای امردر اصفهان موجود بود مثل مساله آب و مسایل ديگر، بیشتر انتصابات اصفهان به نحوی انجام شد که فضا آرام باشد. در عین حال اگر ما در سال گذشته به سمت انتصاباتی میرفتیم كه با بدنه کارشناسی،چه درون ادارات چه در بخش خصوصی و جامعه مدنی، فضا برای به صحنه آوردن کنشگران و استفاده از همه توانايیهای موجود فراهم میشد.اما متاسفانه نگاهی که فقط فضا را آرام نگه داشت و لاکپشت گونه پیش رفت؛ ضربه مدیریتی به اصفهان وارد کرد.
مسايل و مشكلات امروز اصفهان بیشترريشه در جنبه مدیریتی دارد. متاسفانه یا خوشبختانه هرگاه مدیریت ارشد استان مدیریتی سیاسی مبتنی بر نگاههای همه جانبه بوده نتایج بهتری كسب شدهاست. تاریخ اصفهان نشان میدهد هر گاه استانداریها به صورت چند وجهی به مسایل روز نگاه میکردند، توسعه و موفقیتها نه تنها در مباحث سیاسی و فرهنگی شهر یا استان را تكميل و تقویت میکرده بلکه حوزههای عمرانی و زیرساختهای اصفهان را نیز رونق دادهاست. اما متاسفانه هر موقع تک بعدی به مساله عمران یا سیاست توجه شد حل مسایل اصفهان به صورت همه جانبه و توسعه پایدار رقم نمیخورد و مشکلات شکل گرفت. امروز همه ما معتقدیم مقوله بحران آب به شاخصی تبدیل شده که همه روی آن تمرکز کردهاند و از حوزههای دیگر مثل توسعه فرهنگی و سیاسی و عمرانی در كلانشهر اصفهان و دیگر شهرستان غافل ماندند واز همين ناحيه ساختار مدیریتی اصفهان ضربه خورد و متاسفانه با تمركز بودجهها و توجه افراطی به اينگونه مسايل، زيرساختها و نيازهای ديگراستان مغفول واقع شدند.
یعنی از نظر شما چنانچه اصفهان به توسعه سیاسی و اجتماعی دست پیدا کند مشکلات آن حل خواهد شد یا با توجه به بروز مشکلات اقتصادی و عمرانی همچنان باید الگوی توسعه عمرانی و صنعتی را دنبال کند؟
ما معتقدیم اگر الگوی توسعه پایدار، يعنی توسعه همزمان و متوازن، مطابق سند چشمانداز بیست ساله و ديگر اسناد فرادستی كه نيازهای اصفهان را به خوبی تحليل و كارشناسی كردهاند اجرا میشد و يا ادامه میيافت؛ بهترین الگو استان اصفهان میبود. اما چه در زمان حال وچه درزمان احمدینژاد اين الگو موردغفلت و بیتوجهی قرارگرفت. اصفهان همواره پایتخت فرهنگ وهنر ایران محسوب میشود و از نظر عمرانی نيزهميشه از توانايی قابل توجهی در کشور برخورداراست؛ تکنوکراتها عمدتاً اصفهانی هستند و اصفهان مدیران خوبی را در اين حوزه و ساير حوزهها تربیت کردهاست. میطلبيد اصفهان با این مزیتها بر اساس الگوی متوازن توسعه پایدار پیشمیرفت، اما متاسفانه در گذشته هر کدام از بخشهای این توسعه با چالشهای جدی مواجهشدند و از توسعه سیاسی و فرهنگی اصفهان غفلت شد و لذا پتانسیلهای مدیریت اصفهان و انگیزههای لازم در این بخش فرصت بروز و ظهور نيافتند و ضربههای اساسی به استان وارد شد و در كنار آن به دلیل مشکلات سالهای قبل احیای بازارهای عمران و سرمایهگذاری بخش خصوصی در زيرساختها فرصت و زمان قابل توجهی میطلبد. برای همین معتقدیم یکی از راههایی که میتوان اصفهان را از مشکلات فعلیاش رها کرد؛ اجرا و پيگيری الگوهای توسعه پایدار و متوازن و بازگشت به سياستهای بالادستی کشور است.
استان اصفهان همواره در سالهای پس از انقلاب اسلامی در بسیاری از زمینهها حرف اول را میزد اما در طی چند سال گذشته جایگاه واقعی خود را نیافته است.
نظر من این است که باید از جنبه دیگری به این مساله نگاه کرد. در دولت پیشین نگاه اصفهان ستیزی در دستگاههای حکومتی مثل دولت و مجلس پررنگ شده و عدم توجه به اصفهان به عنوان مرکزی برای مدیریت باعث شده بود اصفهان از راس هرم قدرت دور بماند و چه بسا دلیل آن نداشتن تعامل نمایندگان مجلس وعدم برقراری ارتباط با هیات کارگزاری در دولت پیش بوده است.در طی سالها مدیرانی به اصفهان آمدند که از ظرفیتهای اصفهان اطلاع نداشتند. مثلا در دولت اول احمدینژاد اقای بختیاری آمدند مدتی بودند و رفتند. تصور ما این است که ظرفیتهای اصفهان را نشناختند و اگر از این ظرفیتها در مسیر درست استفاده میشد شاید ما به دوران رشد و شکوفایی دوران اصلاحات یا حتی دوران سازندگی میرسیدیم. اما متاسفانه بنا به دلایلی که مشخص هم نیست روند استفاده از نیروهای متخصص اصفهان میسرنشد.
این مساله در دولت آقای روحانی چگونه است؟
امید داریم با تدبیر دولت یازدهم اوضاع اصفهان بهبود يابد و جناب استاندار نیز اين وضعیت را تغییردهند. نیاز بود که بخشهای تحولگرا در یک سال اخیر بهکار گرفته شوند تا از هر دو ظرفیت اصولگرايی و و اصلاح طلبی در پيشبرد و توسعه استان استفاده شود. ولی متاسفانه تغییرات با سرعت لاکپشتی به وقوع میپیوندد و همین باعث شده فرصتها يكی پس از ديگری از دست بروند. بعضی از مدیران استان نیز تنها به تمركز بربخش خصوصی اکتفا میکنند و گاهگاهی نشست میگذارند ولی اعلام نمیکنند چه قراردادهایی بسته شده و این رفت و آمدها چه سودی برای اصفهان داشته است.این است که ظرفيتهای موجود در استان که باید فضا را به سمت سرمایهگذاری در زيرساختها و گشايش امور میبرد؛ امروز با آسیبهای متعددی دست و پنجه نرم میکند. این نكته را به عنوان یک انتقاد عرض میکنم. امروزه دورهای است که تک بازیگران در عرصه عمومی حاکم نیستند و باید زمینهای فراهم شود که کنشگران و بازیگران غیردولتی نیز به یاری دولت بیایند و دولت باید برای استفاده از پتانسیلهای سياسی و نهادهای جامعه مدنی برنامه داشته باشد. درحالی كه احزاب اصفهان حضور مفید و موثری در صحنه دارند ولی متاسفانه دولت برنامهای برای استفاده از ظرفیتهای موجود در بدنه سياسی و اجتماعی اصفهان ندارد در حالیکه استانهای دیگر در این امر پیشتازند.سازمانهای مردم نهاد، احزاب و سایر نهادهای اصفهان متاسفانه در جریان تصمیم گیریها وارد نشدهاند و این انتقادی است که ما به دولت داریم .مثلاً اداره كل ورزش و جوانان در اصفهان برنامهای ندارد و استانداری با احزاب رابطه مناسبی ندارد و در جلسهها میخواهد کار را با گزارشدهی پیش ببرد و متاسفانه در حوزههای زیست محیطی نیز از توانايیها استفاده نشده و دلیل این قضیه برای ما هم روشن نیست.
به نظر شما استان الآن نیاز به چه نوع سیستم مدیریتی دارد؟
اصفهان مدیرانی میخواهد که به سیاستهای اصفهان آگاه باشند و درعین حال پتانسیلهای لازم را برای آوردن نیروهای متخصص عمرانی، اقتصادی و صنعتی به بخش سرمایهگذاری خصوصی داشته باشند. اصفهان هرگاه مدیران ارشدی با این فاکتورها داشته ، دورههای موفقی را در کارنامه خود رقم زده كه نیازی نیست نام برده شود.اما وقتی اصفهان از فضای سیاسی دور میشود نمیتواند حتی آن ظرفیتهای اقتصادی و عمرانی خود را فعال کند. تا زمانی که ثبات سیاسی نداشته باشیم و سرمایه گذار حس نکند که میتواند تعامل خوبی با مسوولان داشته باشد، قطعاً حاضر نمیشود در آن شرایط سرمایهگذاری کند. دولت امروزنمیتواند سرمایه گذاریهای کلان را كه باعث رشد و شکوفایی اقتصادی و حل معضلات بیکاری میشود به تنهایی انجام دهد. به صحنه آوردن کنشگران، کار مدیری است که علم و آگاهی خوبی نسبت به عرصههای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی داشته باشد.
از نظر شما نگاه تهران به اصفهان در مبحث انتصابات نگاهی سیاسی بوده ؟
تصور میكنم سیاسیون تهران بیشتر دنبال این بودند که اصفهان کنترل شود و باتوجه به حساسیتهایی که از ابتدای امردر اصفهان موجود بود مثل مساله آب و مسایل ديگر، بیشتر انتصابات اصفهان به نحوی انجام شد که فضا آرام باشد. در عین حال اگر ما در سال گذشته به سمت انتصاباتی میرفتیم كه با بدنه کارشناسی،چه درون ادارات چه در بخش خصوصی و جامعه مدنی، فضا برای به صحنه آوردن کنشگران و استفاده از همه توانايیهای موجود فراهم میشد.اما متاسفانه نگاهی که فقط فضا را آرام نگه داشت و لاکپشت گونه پیش رفت؛ ضربه مدیریتی به اصفهان وارد کرد.
آقای مقدری! شما ریشه مشکلات کنونی اصفهان را در حوزههای اجرایی و عمرانی و اقتصادی ارزیابی می کنید یا آن را ناشی از مسایل سیاسی و اجتماعی میدانید؟
مسايل و مشكلات امروز اصفهان بیشترريشه در جنبه مدیریتی دارد. متاسفانه یا خوشبختانه هرگاه مدیریت ارشد استان مدیریتی سیاسی مبتنی بر نگاههای همه جانبه بوده نتایج بهتری كسب شدهاست. تاریخ اصفهان نشان میدهد هر گاه استانداریها به صورت چند وجهی به مسایل روز نگاه میکردند، توسعه و موفقیتها نه تنها در مباحث سیاسی و فرهنگی شهر یا استان را تكميل و تقویت میکرده بلکه حوزههای عمرانی و زیرساختهای اصفهان را نیز رونق دادهاست. اما متاسفانه هر موقع تک بعدی به مساله عمران یا سیاست توجه شد حل مسایل اصفهان به صورت همه جانبه و توسعه پایدار رقم نمیخورد و مشکلات شکل گرفت. امروز همه ما معتقدیم مقوله بحران آب به شاخصی تبدیل شده که همه روی آن تمرکز کردهاند و از حوزههای دیگر مثل توسعه فرهنگی و سیاسی و عمرانی در كلانشهر اصفهان و دیگر شهرستان غافل ماندند واز همين ناحيه ساختار مدیریتی اصفهان ضربه خورد و متاسفانه با تمركز بودجهها و توجه افراطی به اينگونه مسايل، زيرساختها و نيازهای ديگراستان مغفول واقع شدند.
یعنی از نظر شما چنانچه اصفهان به توسعه سیاسی و اجتماعی دست پیدا کند مشکلات آن حل خواهد شد یا با توجه به بروز مشکلات اقتصادی و عمرانی همچنان باید الگوی توسعه عمرانی و صنعتی را دنبال کند؟
ما معتقدیم اگر الگوی توسعه پایدار، يعنی توسعه همزمان و متوازن، مطابق سند چشمانداز بیست ساله و ديگر اسناد فرادستی كه نيازهای اصفهان را به خوبی تحليل و كارشناسی كردهاند اجرا میشد و يا ادامه میيافت؛ بهترین الگو استان اصفهان میبود. اما چه در زمان حال وچه درزمان احمدینژاد اين الگو موردغفلت و بیتوجهی قرارگرفت. اصفهان همواره پایتخت فرهنگ وهنر ایران محسوب میشود و از نظر عمرانی نيزهميشه از توانايی قابل توجهی در کشور برخورداراست؛ تکنوکراتها عمدتاً اصفهانی هستند و اصفهان مدیران خوبی را در اين حوزه و ساير حوزهها تربیت کردهاست. میطلبيد اصفهان با این مزیتها بر اساس الگوی متوازن توسعه پایدار پیشمیرفت، اما متاسفانه در گذشته هر کدام از بخشهای این توسعه با چالشهای جدی مواجهشدند و از توسعه سیاسی و فرهنگی اصفهان غفلت شد و لذا پتانسیلهای مدیریت اصفهان و انگیزههای لازم در این بخش فرصت بروز و ظهور نيافتند و ضربههای اساسی به استان وارد شد و در كنار آن به دلیل مشکلات سالهای قبل احیای بازارهای عمران و سرمایهگذاری بخش خصوصی در زيرساختها فرصت و زمان قابل توجهی میطلبد. برای همین معتقدیم یکی از راههایی که میتوان اصفهان را از مشکلات فعلیاش رها کرد؛ اجرا و پيگيری الگوهای توسعه پایدار و متوازن و بازگشت به سياستهای بالادستی کشور است.
استان اصفهان همواره در سالهای پس از انقلاب اسلامی در بسیاری از زمینهها حرف اول را میزد اما در طی چند سال گذشته جایگاه واقعی خود را نیافته است.
نظر من این است که باید از جنبه دیگری به این مساله نگاه کرد. در دولت پیشین نگاه اصفهان ستیزی در دستگاههای حکومتی مثل دولت و مجلس پررنگ شده و عدم توجه به اصفهان به عنوان مرکزی برای مدیریت باعث شده بود اصفهان از راس هرم قدرت دور بماند و چه بسا دلیل آن نداشتن تعامل نمایندگان مجلس وعدم برقراری ارتباط با هیات کارگزاری در دولت پیش بوده است.در طی سالها مدیرانی به اصفهان آمدند که از ظرفیتهای اصفهان اطلاع نداشتند. مثلا در دولت اول احمدینژاد اقای بختیاری آمدند مدتی بودند و رفتند. تصور ما این است که ظرفیتهای اصفهان را نشناختند و اگر از این ظرفیتها در مسیر درست استفاده میشد شاید ما به دوران رشد و شکوفایی دوران اصلاحات یا حتی دوران سازندگی میرسیدیم. اما متاسفانه بنا به دلایلی که مشخص هم نیست روند استفاده از نیروهای متخصص اصفهان میسرنشد.
این مساله در دولت آقای روحانی چگونه است؟
امید داریم با تدبیر دولت یازدهم اوضاع اصفهان بهبود يابد و جناب استاندار نیز اين وضعیت را تغییردهند. نیاز بود که بخشهای تحولگرا در یک سال اخیر بهکار گرفته شوند تا از هر دو ظرفیت اصولگرايی و و اصلاح طلبی در پيشبرد و توسعه استان استفاده شود. ولی متاسفانه تغییرات با سرعت لاکپشتی به وقوع میپیوندد و همین باعث شده فرصتها يكی پس از ديگری از دست بروند. بعضی از مدیران استان نیز تنها به تمركز بربخش خصوصی اکتفا میکنند و گاهگاهی نشست میگذارند ولی اعلام نمیکنند چه قراردادهایی بسته شده و این رفت و آمدها چه سودی برای اصفهان داشته است.این است که ظرفيتهای موجود در استان که باید فضا را به سمت سرمایهگذاری در زيرساختها و گشايش امور میبرد؛ امروز با آسیبهای متعددی دست و پنجه نرم میکند. این نكته را به عنوان یک انتقاد عرض میکنم. امروزه دورهای است که تک بازیگران در عرصه عمومی حاکم نیستند و باید زمینهای فراهم شود که کنشگران و بازیگران غیردولتی نیز به یاری دولت بیایند و دولت باید برای استفاده از پتانسیلهای سياسی و نهادهای جامعه مدنی برنامه داشته باشد. درحالی كه احزاب اصفهان حضور مفید و موثری در صحنه دارند ولی متاسفانه دولت برنامهای برای استفاده از ظرفیتهای موجود در بدنه سياسی و اجتماعی اصفهان ندارد در حالیکه استانهای دیگر در این امر پیشتازند.سازمانهای مردم نهاد، احزاب و سایر نهادهای اصفهان متاسفانه در جریان تصمیم گیریها وارد نشدهاند و این انتقادی است که ما به دولت داریم .مثلاً اداره كل ورزش و جوانان در اصفهان برنامهای ندارد و استانداری با احزاب رابطه مناسبی ندارد و در جلسهها میخواهد کار را با گزارشدهی پیش ببرد و متاسفانه در حوزههای زیست محیطی نیز از توانايیها استفاده نشده و دلیل این قضیه برای ما هم روشن نیست.
به نظر شما استان الآن نیاز به چه نوع سیستم مدیریتی دارد؟
اصفهان مدیرانی میخواهد که به سیاستهای اصفهان آگاه باشند و درعین حال پتانسیلهای لازم را برای آوردن نیروهای متخصص عمرانی، اقتصادی و صنعتی به بخش سرمایهگذاری خصوصی داشته باشند. اصفهان هرگاه مدیران ارشدی با این فاکتورها داشته ، دورههای موفقی را در کارنامه خود رقم زده كه نیازی نیست نام برده شود.اما وقتی اصفهان از فضای سیاسی دور میشود نمیتواند حتی آن ظرفیتهای اقتصادی و عمرانی خود را فعال کند. تا زمانی که ثبات سیاسی نداشته باشیم و سرمایه گذار حس نکند که میتواند تعامل خوبی با مسوولان داشته باشد، قطعاً حاضر نمیشود در آن شرایط سرمایهگذاری کند. دولت امروزنمیتواند سرمایه گذاریهای کلان را كه باعث رشد و شکوفایی اقتصادی و حل معضلات بیکاری میشود به تنهایی انجام دهد. به صحنه آوردن کنشگران، کار مدیری است که علم و آگاهی خوبی نسبت به عرصههای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی داشته باشد.
از نظر شما نگاه تهران به اصفهان در مبحث انتصابات نگاهی سیاسی بوده ؟
تصور میكنم سیاسیون تهران بیشتر دنبال این بودند که اصفهان کنترل شود و باتوجه به حساسیتهایی که از ابتدای امردر اصفهان موجود بود مثل مساله آب و مسایل ديگر، بیشتر انتصابات اصفهان به نحوی انجام شد که فضا آرام باشد. در عین حال اگر ما در سال گذشته به سمت انتصاباتی میرفتیم كه با بدنه کارشناسی،چه درون ادارات چه در بخش خصوصی و جامعه مدنی، فضا برای به صحنه آوردن کنشگران و استفاده از همه توانايیهای موجود فراهم میشد.اما متاسفانه نگاهی که فقط فضا را آرام نگه داشت و لاکپشت گونه پیش رفت؛ ضربه مدیریتی به اصفهان وارد کرد.
مسايل و مشكلات امروز اصفهان بیشترريشه در جنبه مدیریتی دارد. متاسفانه یا خوشبختانه هرگاه مدیریت ارشد استان مدیریتی سیاسی مبتنی بر نگاههای همه جانبه بوده نتایج بهتری كسب شدهاست. تاریخ اصفهان نشان میدهد هر گاه استانداریها به صورت چند وجهی به مسایل روز نگاه میکردند، توسعه و موفقیتها نه تنها در مباحث سیاسی و فرهنگی شهر یا استان را تكميل و تقویت میکرده بلکه حوزههای عمرانی و زیرساختهای اصفهان را نیز رونق دادهاست. اما متاسفانه هر موقع تک بعدی به مساله عمران یا سیاست توجه شد حل مسایل اصفهان به صورت همه جانبه و توسعه پایدار رقم نمیخورد و مشکلات شکل گرفت. امروز همه ما معتقدیم مقوله بحران آب به شاخصی تبدیل شده که همه روی آن تمرکز کردهاند و از حوزههای دیگر مثل توسعه فرهنگی و سیاسی و عمرانی در كلانشهر اصفهان و دیگر شهرستان غافل ماندند واز همين ناحيه ساختار مدیریتی اصفهان ضربه خورد و متاسفانه با تمركز بودجهها و توجه افراطی به اينگونه مسايل، زيرساختها و نيازهای ديگراستان مغفول واقع شدند.
یعنی از نظر شما چنانچه اصفهان به توسعه سیاسی و اجتماعی دست پیدا کند مشکلات آن حل خواهد شد یا با توجه به بروز مشکلات اقتصادی و عمرانی همچنان باید الگوی توسعه عمرانی و صنعتی را دنبال کند؟
ما معتقدیم اگر الگوی توسعه پایدار، يعنی توسعه همزمان و متوازن، مطابق سند چشمانداز بیست ساله و ديگر اسناد فرادستی كه نيازهای اصفهان را به خوبی تحليل و كارشناسی كردهاند اجرا میشد و يا ادامه میيافت؛ بهترین الگو استان اصفهان میبود. اما چه در زمان حال وچه درزمان احمدینژاد اين الگو موردغفلت و بیتوجهی قرارگرفت. اصفهان همواره پایتخت فرهنگ وهنر ایران محسوب میشود و از نظر عمرانی نيزهميشه از توانايی قابل توجهی در کشور برخورداراست؛ تکنوکراتها عمدتاً اصفهانی هستند و اصفهان مدیران خوبی را در اين حوزه و ساير حوزهها تربیت کردهاست. میطلبيد اصفهان با این مزیتها بر اساس الگوی متوازن توسعه پایدار پیشمیرفت، اما متاسفانه در گذشته هر کدام از بخشهای این توسعه با چالشهای جدی مواجهشدند و از توسعه سیاسی و فرهنگی اصفهان غفلت شد و لذا پتانسیلهای مدیریت اصفهان و انگیزههای لازم در این بخش فرصت بروز و ظهور نيافتند و ضربههای اساسی به استان وارد شد و در كنار آن به دلیل مشکلات سالهای قبل احیای بازارهای عمران و سرمایهگذاری بخش خصوصی در زيرساختها فرصت و زمان قابل توجهی میطلبد. برای همین معتقدیم یکی از راههایی که میتوان اصفهان را از مشکلات فعلیاش رها کرد؛ اجرا و پيگيری الگوهای توسعه پایدار و متوازن و بازگشت به سياستهای بالادستی کشور است.
استان اصفهان همواره در سالهای پس از انقلاب اسلامی در بسیاری از زمینهها حرف اول را میزد اما در طی چند سال گذشته جایگاه واقعی خود را نیافته است.
نظر من این است که باید از جنبه دیگری به این مساله نگاه کرد. در دولت پیشین نگاه اصفهان ستیزی در دستگاههای حکومتی مثل دولت و مجلس پررنگ شده و عدم توجه به اصفهان به عنوان مرکزی برای مدیریت باعث شده بود اصفهان از راس هرم قدرت دور بماند و چه بسا دلیل آن نداشتن تعامل نمایندگان مجلس وعدم برقراری ارتباط با هیات کارگزاری در دولت پیش بوده است.در طی سالها مدیرانی به اصفهان آمدند که از ظرفیتهای اصفهان اطلاع نداشتند. مثلا در دولت اول احمدینژاد اقای بختیاری آمدند مدتی بودند و رفتند. تصور ما این است که ظرفیتهای اصفهان را نشناختند و اگر از این ظرفیتها در مسیر درست استفاده میشد شاید ما به دوران رشد و شکوفایی دوران اصلاحات یا حتی دوران سازندگی میرسیدیم. اما متاسفانه بنا به دلایلی که مشخص هم نیست روند استفاده از نیروهای متخصص اصفهان میسرنشد.
این مساله در دولت آقای روحانی چگونه است؟
امید داریم با تدبیر دولت یازدهم اوضاع اصفهان بهبود يابد و جناب استاندار نیز اين وضعیت را تغییردهند. نیاز بود که بخشهای تحولگرا در یک سال اخیر بهکار گرفته شوند تا از هر دو ظرفیت اصولگرايی و و اصلاح طلبی در پيشبرد و توسعه استان استفاده شود. ولی متاسفانه تغییرات با سرعت لاکپشتی به وقوع میپیوندد و همین باعث شده فرصتها يكی پس از ديگری از دست بروند. بعضی از مدیران استان نیز تنها به تمركز بربخش خصوصی اکتفا میکنند و گاهگاهی نشست میگذارند ولی اعلام نمیکنند چه قراردادهایی بسته شده و این رفت و آمدها چه سودی برای اصفهان داشته است.این است که ظرفيتهای موجود در استان که باید فضا را به سمت سرمایهگذاری در زيرساختها و گشايش امور میبرد؛ امروز با آسیبهای متعددی دست و پنجه نرم میکند. این نكته را به عنوان یک انتقاد عرض میکنم. امروزه دورهای است که تک بازیگران در عرصه عمومی حاکم نیستند و باید زمینهای فراهم شود که کنشگران و بازیگران غیردولتی نیز به یاری دولت بیایند و دولت باید برای استفاده از پتانسیلهای سياسی و نهادهای جامعه مدنی برنامه داشته باشد. درحالی كه احزاب اصفهان حضور مفید و موثری در صحنه دارند ولی متاسفانه دولت برنامهای برای استفاده از ظرفیتهای موجود در بدنه سياسی و اجتماعی اصفهان ندارد در حالیکه استانهای دیگر در این امر پیشتازند.سازمانهای مردم نهاد، احزاب و سایر نهادهای اصفهان متاسفانه در جریان تصمیم گیریها وارد نشدهاند و این انتقادی است که ما به دولت داریم .مثلاً اداره كل ورزش و جوانان در اصفهان برنامهای ندارد و استانداری با احزاب رابطه مناسبی ندارد و در جلسهها میخواهد کار را با گزارشدهی پیش ببرد و متاسفانه در حوزههای زیست محیطی نیز از توانايیها استفاده نشده و دلیل این قضیه برای ما هم روشن نیست.
به نظر شما استان الآن نیاز به چه نوع سیستم مدیریتی دارد؟
اصفهان مدیرانی میخواهد که به سیاستهای اصفهان آگاه باشند و درعین حال پتانسیلهای لازم را برای آوردن نیروهای متخصص عمرانی، اقتصادی و صنعتی به بخش سرمایهگذاری خصوصی داشته باشند. اصفهان هرگاه مدیران ارشدی با این فاکتورها داشته ، دورههای موفقی را در کارنامه خود رقم زده كه نیازی نیست نام برده شود.اما وقتی اصفهان از فضای سیاسی دور میشود نمیتواند حتی آن ظرفیتهای اقتصادی و عمرانی خود را فعال کند. تا زمانی که ثبات سیاسی نداشته باشیم و سرمایه گذار حس نکند که میتواند تعامل خوبی با مسوولان داشته باشد، قطعاً حاضر نمیشود در آن شرایط سرمایهگذاری کند. دولت امروزنمیتواند سرمایه گذاریهای کلان را كه باعث رشد و شکوفایی اقتصادی و حل معضلات بیکاری میشود به تنهایی انجام دهد. به صحنه آوردن کنشگران، کار مدیری است که علم و آگاهی خوبی نسبت به عرصههای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی داشته باشد.
از نظر شما نگاه تهران به اصفهان در مبحث انتصابات نگاهی سیاسی بوده ؟
تصور میكنم سیاسیون تهران بیشتر دنبال این بودند که اصفهان کنترل شود و باتوجه به حساسیتهایی که از ابتدای امردر اصفهان موجود بود مثل مساله آب و مسایل ديگر، بیشتر انتصابات اصفهان به نحوی انجام شد که فضا آرام باشد. در عین حال اگر ما در سال گذشته به سمت انتصاباتی میرفتیم كه با بدنه کارشناسی،چه درون ادارات چه در بخش خصوصی و جامعه مدنی، فضا برای به صحنه آوردن کنشگران و استفاده از همه توانايیهای موجود فراهم میشد.اما متاسفانه نگاهی که فقط فضا را آرام نگه داشت و لاکپشت گونه پیش رفت؛ ضربه مدیریتی به اصفهان وارد کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.