21 شهریور؛ روز سینما
چراغ ها را خاموش کن
گوزنها آخرین فیلیمش بود. سینما رکس آبادان. بعد از گوزنها هیچوقت سینما نرفته بود. قسم خورده بود که نرود. قسم حضرت عباس. قسم جان مادرش.
آبادان شهر سینما روها بود. اما خودش هرگز به آبادان نرفته بود. داستان سینما رکس را فقط شنیده بود. آتش؛ دود؛ جیغ ، فریاد و جنازه... انبوه جنازههای سوخته.
امروز که دیگر هیچ. فکرش را هم نمیکرد که سینما برود. مسخره شده بود برایش. گوزنها ضربهاش کرده بود. حالا روز سینما؛ در بحران مخاطب، با ادبیات ناملموس. و گیشههای خالی. پشت پرده تولید، عوامل خسته. فیلم نامههایی که ارزش خواندن ندارد برای او که خود روزگاری فیلم نامه می نوشت.
نه نمیخواست سینما برود. نوشته بود سینمای ایران بیخاصیت شده. یا پیچیدگیهای اجتماعی را نخنما میکند و یا در ژانری دیگرمعضلات اجتماعی را بزرگنمایی. این یعنی یا به دوران فیلمفارسی بازگشته است و یا دربهدر، این سووآنسو فستیوالهای خارجی را پیدا میکند.
21 شهریورامسال؛ در روز سینما؛ توی تماشاخانههای شهرمان حلوا خیرات کردهاند. فیلم نشانمان میدهند. بچه ها را بیاور. چراغها را خاموش کردهاند. روی پرده نقرهای فیلم پخش میکنند.
آبادان شهر سینما روها بود. اما خودش هرگز به آبادان نرفته بود. داستان سینما رکس را فقط شنیده بود. آتش؛ دود؛ جیغ ، فریاد و جنازه... انبوه جنازههای سوخته.
امروز که دیگر هیچ. فکرش را هم نمیکرد که سینما برود. مسخره شده بود برایش. گوزنها ضربهاش کرده بود. حالا روز سینما؛ در بحران مخاطب، با ادبیات ناملموس. و گیشههای خالی. پشت پرده تولید، عوامل خسته. فیلم نامههایی که ارزش خواندن ندارد برای او که خود روزگاری فیلم نامه می نوشت.
نه نمیخواست سینما برود. نوشته بود سینمای ایران بیخاصیت شده. یا پیچیدگیهای اجتماعی را نخنما میکند و یا در ژانری دیگرمعضلات اجتماعی را بزرگنمایی. این یعنی یا به دوران فیلمفارسی بازگشته است و یا دربهدر، این سووآنسو فستیوالهای خارجی را پیدا میکند.
21 شهریورامسال؛ در روز سینما؛ توی تماشاخانههای شهرمان حلوا خیرات کردهاند. فیلم نشانمان میدهند. بچه ها را بیاور. چراغها را خاموش کردهاند. روی پرده نقرهای فیلم پخش میکنند.
گوزنها آخرین فیلیمش بود. سینما رکس آبادان. بعد از گوزنها هیچوقت سینما نرفته بود. قسم خورده بود که نرود. قسم حضرت عباس. قسم جان مادرش.
آبادان شهر سینما روها بود. اما خودش هرگز به آبادان نرفته بود. داستان سینما رکس را فقط شنیده بود. آتش؛ دود؛ جیغ ، فریاد و جنازه... انبوه جنازههای سوخته.
امروز که دیگر هیچ. فکرش را هم نمیکرد که سینما برود. مسخره شده بود برایش. گوزنها ضربهاش کرده بود. حالا روز سینما؛ در بحران مخاطب، با ادبیات ناملموس. و گیشههای خالی. پشت پرده تولید، عوامل خسته. فیلم نامههایی که ارزش خواندن ندارد برای او که خود روزگاری فیلم نامه می نوشت.
نه نمیخواست سینما برود. نوشته بود سینمای ایران بیخاصیت شده. یا پیچیدگیهای اجتماعی را نخنما میکند و یا در ژانری دیگرمعضلات اجتماعی را بزرگنمایی. این یعنی یا به دوران فیلمفارسی بازگشته است و یا دربهدر، این سووآنسو فستیوالهای خارجی را پیدا میکند.
21 شهریورامسال؛ در روز سینما؛ توی تماشاخانههای شهرمان حلوا خیرات کردهاند. فیلم نشانمان میدهند. بچه ها را بیاور. چراغها را خاموش کردهاند. روی پرده نقرهای فیلم پخش میکنند.
آبادان شهر سینما روها بود. اما خودش هرگز به آبادان نرفته بود. داستان سینما رکس را فقط شنیده بود. آتش؛ دود؛ جیغ ، فریاد و جنازه... انبوه جنازههای سوخته.
امروز که دیگر هیچ. فکرش را هم نمیکرد که سینما برود. مسخره شده بود برایش. گوزنها ضربهاش کرده بود. حالا روز سینما؛ در بحران مخاطب، با ادبیات ناملموس. و گیشههای خالی. پشت پرده تولید، عوامل خسته. فیلم نامههایی که ارزش خواندن ندارد برای او که خود روزگاری فیلم نامه می نوشت.
نه نمیخواست سینما برود. نوشته بود سینمای ایران بیخاصیت شده. یا پیچیدگیهای اجتماعی را نخنما میکند و یا در ژانری دیگرمعضلات اجتماعی را بزرگنمایی. این یعنی یا به دوران فیلمفارسی بازگشته است و یا دربهدر، این سووآنسو فستیوالهای خارجی را پیدا میکند.
21 شهریورامسال؛ در روز سینما؛ توی تماشاخانههای شهرمان حلوا خیرات کردهاند. فیلم نشانمان میدهند. بچه ها را بیاور. چراغها را خاموش کردهاند. روی پرده نقرهای فیلم پخش میکنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.