|

به رو به رو خیره شد

کاش اعضایش را بخشیده بودم

سمیراعادلیان: آن‌قدر در خودش فرو رفته بود که به زور نیمی از صندلی اتوبوس را اشغال می‌کرد. از خطوط عمیق صورتش می‌شد ناگهانی شکسته شدنش را خواند. گردنش را روی شانه‌اش خم کرده و به بیرون خیره شده بود! صندلی کنارش خالی شد اجازه گرفتم کنارش نشستم! حزنش گویی تمام اتوبوس را فرا گرفته بود. در این مسیر طولانی گویا تنها به گوش شنوایی نیاز دارد.گوش شنوایش شدم برایش. به کیف دستی اش ور می‌رفت. نگاهش کردم و پرسیدم شما اصفهانی نیستید نه؟! یک آبنبات به من تعارف کرد و گفت سوغات مشهد است! نه من بختیاری هستم!
با این سوال گویا فهمید که می‌خواهم به دردلش گوش دهم! آرام آرام از مرگ فرزندش گفت. این‌که چقدر دوری او عذابش می‌دهد! گفت که در تصادف اتومبیل بر اثر ضربه مغزی در‌گذشته است . به رو‌به‌رو خیره شد: «برای زنده ماندن هیچ دلیلی ندارم ! خانه‌ام سوت‌و‌کور است. از صبح تا شب مدام در خیابان‌ها پرسه می‌زنم تا در خانه, نبودنش شکنجه‌ام ندهد».
پیرزن بیچاره اشک از چشمانش سرازیر شد! هیکل نحیفش را در آغوش گرفتم. گفت: «پشیمانم ! کاش اعضایش را بخشیده بودم اکنون قلبش در سینه دیگری می‌طپید!» آهی کشید: «نمی‌دانم چرا آن لحظه دلم خواست از خدا و بنده‌های بیمارش انتقام بگیرم. به دکتر گفتم :خدا به من رحم نکرد من به چه کسی رحم کنم!؟» بغض گلویم را گرفت مادر داغ دیده را به گریه واگذار کردم و پیاده شدم!
گاهی بزرگی گذشت، را پس از انتقام درک می‌کنیم و این شاید سخت‌ترین تجربه‌ای باشد که هر کس ممکن است در زندگی تجربه کند!
سمیراعادلیان: آن‌قدر در خودش فرو رفته بود که به زور نیمی از صندلی اتوبوس را اشغال می‌کرد. از خطوط عمیق صورتش می‌شد ناگهانی شکسته شدنش را خواند. گردنش را روی شانه‌اش خم کرده و به بیرون خیره شده بود! صندلی کنارش خالی شد اجازه گرفتم کنارش نشستم! حزنش گویی تمام اتوبوس را فرا گرفته بود. در این مسیر طولانی گویا تنها به گوش شنوایی نیاز دارد.گوش شنوایش شدم برایش. به کیف دستی اش ور می‌رفت. نگاهش کردم و پرسیدم شما اصفهانی نیستید نه؟! یک آبنبات به من تعارف کرد و گفت سوغات مشهد است! نه من بختیاری هستم!
با این سوال گویا فهمید که می‌خواهم به دردلش گوش دهم! آرام آرام از مرگ فرزندش گفت. این‌که چقدر دوری او عذابش می‌دهد! گفت که در تصادف اتومبیل بر اثر ضربه مغزی در‌گذشته است . به رو‌به‌رو خیره شد: «برای زنده ماندن هیچ دلیلی ندارم ! خانه‌ام سوت‌و‌کور است. از صبح تا شب مدام در خیابان‌ها پرسه می‌زنم تا در خانه, نبودنش شکنجه‌ام ندهد».
پیرزن بیچاره اشک از چشمانش سرازیر شد! هیکل نحیفش را در آغوش گرفتم. گفت: «پشیمانم ! کاش اعضایش را بخشیده بودم اکنون قلبش در سینه دیگری می‌طپید!» آهی کشید: «نمی‌دانم چرا آن لحظه دلم خواست از خدا و بنده‌های بیمارش انتقام بگیرم. به دکتر گفتم :خدا به من رحم نکرد من به چه کسی رحم کنم!؟» بغض گلویم را گرفت مادر داغ دیده را به گریه واگذار کردم و پیاده شدم!
گاهی بزرگی گذشت، را پس از انتقام درک می‌کنیم و این شاید سخت‌ترین تجربه‌ای باشد که هر کس ممکن است در زندگی تجربه کند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.