|

مرگ اسطوره‌های کاغذی

قهوه‌خانه را بخار گرفته بود. پر از بوی قلیان و چپق. دود غلیظ اشنو. ممد استکان‌های کمر باریک را توی یک دستش جمع می‌کرد. مش‌رحیم، نقال داستان، توی آن فضای کوچک با آن عصا و لرزش صدایش از داستان رستم و سهراب اسطوره‌ها را نبش قبر می‌کرد. سهراب روی سینه رستم نشسته بود. فضای غریبی ساخته ابراهیم. اگر امشب رستم می‌مرد تا سال دیگر که دوباره مش رحیم به اینجای شاهنامه می‌رسید چه کسی یاری می‌کرد مرا در رسیدن به خورده آرزوهایم.
بساطش را جمع و جور کرده بود. تصویری از شاملو. نوشته بود حالا زمانه عوض شده. حتی این تفکر که تخیل به مرور زمان رنگ دلخواه را به انسانی می‌بخشد و او را چنان می‌آفریند که اسطوره باشد پذیرفتنی نیست. آدم را به حیرت می‌دارد تفکر ایدئولوژی‌گرای انسان ایرانی که در دل هر پدیده‌ای اسطوره‌ای را جستجو می‌کند. حالا این اسطوره می‌تواند رستم باشد یا چه‌گوارای کوبایی:
اگر آهنی در برابرمان ایستاد
ململی از اشک‌های کوبایی طلب می‌کنیم
که با آن استخوان‌های پارتیزان‌هایمان را بپوشانیم.
در سفری این‌چنین که به تاریخ آمریکا می‌کنیم
اسطوره‌های کاغذی... شاملو روزگاری به این باور رسیده بود که فردوسی با شاهنامه‌اش تفکر مردمسالاری را در ایران له کرده‌است - واژه مردم سالاری- اسطوره آهنگر؛ کاوه، ضحاک را شکست می‌دهد اما قبای شاهی را بر دوش خود نمی‌اندازد. آن‌را بر دوش بزرگان می‌اندازد و خود به پیشه‌اش مشغول می‌شود... این یعنی توده، لیاقت حکومت ندارد. این‌جاست که اسطوره شکن شاملو اسطوره ساز فردوسی را لگد کوب می‌کند... کسی که دل آدم می‌رود برای خش صدایش
قهوه‌خانه را بخار گرفته بود. پر از بوی قلیان و چپق. دود غلیظ اشنو. ممد استکان‌های کمر باریک را توی یک دستش جمع می‌کرد. مش‌رحیم، نقال داستان، توی آن فضای کوچک با آن عصا و لرزش صدایش از داستان رستم و سهراب اسطوره‌ها را نبش قبر می‌کرد. سهراب روی سینه رستم نشسته بود. فضای غریبی ساخته ابراهیم. اگر امشب رستم می‌مرد تا سال دیگر که دوباره مش رحیم به اینجای شاهنامه می‌رسید چه کسی یاری می‌کرد مرا در رسیدن به خورده آرزوهایم.
بساطش را جمع و جور کرده بود. تصویری از شاملو. نوشته بود حالا زمانه عوض شده. حتی این تفکر که تخیل به مرور زمان رنگ دلخواه را به انسانی می‌بخشد و او را چنان می‌آفریند که اسطوره باشد پذیرفتنی نیست. آدم را به حیرت می‌دارد تفکر ایدئولوژی‌گرای انسان ایرانی که در دل هر پدیده‌ای اسطوره‌ای را جستجو می‌کند. حالا این اسطوره می‌تواند رستم باشد یا چه‌گوارای کوبایی:
اگر آهنی در برابرمان ایستاد
ململی از اشک‌های کوبایی طلب می‌کنیم
که با آن استخوان‌های پارتیزان‌هایمان را بپوشانیم.
در سفری این‌چنین که به تاریخ آمریکا می‌کنیم
اسطوره‌های کاغذی... شاملو روزگاری به این باور رسیده بود که فردوسی با شاهنامه‌اش تفکر مردمسالاری را در ایران له کرده‌است - واژه مردم سالاری- اسطوره آهنگر؛ کاوه، ضحاک را شکست می‌دهد اما قبای شاهی را بر دوش خود نمی‌اندازد. آن‌را بر دوش بزرگان می‌اندازد و خود به پیشه‌اش مشغول می‌شود... این یعنی توده، لیاقت حکومت ندارد. این‌جاست که اسطوره شکن شاملو اسطوره ساز فردوسی را لگد کوب می‌کند... کسی که دل آدم می‌رود برای خش صدایش

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.