طعم یک ساندویچ با یک نوشابه
فردین یعنی سینما
شرق: من در چارچوبی قرار گرفته بودم که هیچ نقشی غیر از این را نمیتوانستم بازی کنم، یعنی سینمایی داشتیم که چهار ویژگی داشت: یکی فردین، یکی کافه، یکی ایرج و یکی هم زدو خورد. قصهها هم که تقریبا شبیه بود.
چاپ چهارم کتاب «ناصر و فردین» گفتگوی رضا کیانیان با ناصر ملک مطیعی و محمدعلی فردین از سوی نشر مشکی منتشر شد.کیانیان در پشت جلد این کتاب نوشته است:«... این سوال برای من وجود داشت که چرا مردم بعضی از بازیگران را به اسم کوچک صدا میزنند. مثل ناصر. مثل بهروز. در مورد فردین فامیلش راحتتر است، اسمش دو کلمهای است. چرا مردم پس از سالها آنرا دوست دارند؟ فقط به خاطر قیافه و ظاهرشان؟ خب کسان دیگری هم بودند که از آن ها قیافه شان بهتر بوده. به خاطر نقشهایی که بازی کردند؟ میدانید که شبیه آن نقشها را دیگران هم بازی کردند. حتی امروز هم کسانی دارند شبیه آنها بازی میکنند. وقتی با فردین مصاحبه کردم فهمیدم علاوه بر همه اینها، او برای بازیهایش زحمت کشیده، کار کرده، ناصر هم همینطور.آنها بازیگر حرفهای بودند. تصمیم گرفتم سراغ ...»
در بخشی از این کتاب و پاسخ فردین به تکراری شدن سینما در زمان او میخوانیم:
«من در چارچوبی قرار گرفته بودم که هیچ نقشی غیر از این را نمیتوانستم بازی کنم، یعنی سینمایی داشتیم که چهار ویژگی داشت: یکی فردین، یکی کافه، یکی ایرج و یکی هم زدو خورد. قصهها هم که تقریبا شبیه بود. بعد از گنج قارون هم این مساله حادتر شد. در آن سالها برای اینکه از این وضعیت خلاص شوم، جهنم بهعلاوه من را ساختم که آواز و کافه و ...نداشت. فقط پس زمینه کویر را داشت و این کار بسیار مشکلی بود که با چنین پس زمینه تصویری بهخواهی مردم را دو ساعت سرگرم کنی. موقع فیلمبرداری این فیلم ما فقط میتوانستیم روزی یک ساعت و نیم کار کنیم. یعنی از 6 تا 7.30 صبح. بعد از آن هوا آنقدر گرم شد که اصلا نمیشد بیرون بیایی. پس ببینید سینما برای من چقدر تکراری شده بود که حاضر شدم با آن مشکلات فیلم متفاوتی بسازم.»
وی در خصوص اختلاف و اتحاد بازیگران آن دوران نیز گفته است: «اختلاف بین تئاتریها خیلی زیاد بود. من یادم هست یک موقعی تصمیم گرفتم کلیه نمایشهای موفق تئاتر را از سی چهل سال پیش تا آن زمان جمع کنم و با بچه های خود تئاتر آنها را در تهران روی صحنه ببرم و از آن ها فیلمبرداری هم بکنم. یعنی با همان سروصدای مردم و خنده و تخمه و دست زدنها. بعد هم به صورت فیلم به کلیه شهرستانهای ایران بفرستم. آنوقتها تابش بود، وحدت بود، در اصفهان ارحام صدر بود در وزارت فرهنگ و هنر جوان مرد بود، انتظامی بود، نصیریان بود و خیلیهای دیگر. من همهشان را به دفتر خودم دعوت کردم. حدود چهل پنجاه روز دور هم جمع میشدیم، ناهار میخوردیم و صحبت میکردیم...میخواستیم تئاتر را توسعه دهیم و درآمدش را هم فقط برای خود بچه های تئاتر بگذاریم. همه این کارها را کردیم و درست وقتی خواستیم اولین نمایش را کار کنیم این بحث پیش آمد که اولین کار چه باشد؛ دعوایمان شد یعنی بچههای تئاتر خودشان با هم دعوایشان شد. یکی میگفت نمایش من...آن یکی میگفت نمایش من...یکی میگفت اسم من اول باشد و...خلاصه دعوا شد و همه چیز بههم خورد.»
در بخشی دیگر از این گفتگو میخوانیم:
«جلیلوند جای همه صحبت میکرد. جای من هم صحبت کرد که البته عالی بود. مساله خیلی مهم نبود اما صدای ایرج چرا. صدای ایرج تا آنجا مساله بود که کم کم خیلی از دست اندرکاران سینما اعتقاد داشتند اگر ایرج جای فردین نخواند، فردین شکست میخورد. به همین خاطر من سلطان قلب ها را ساختم با صدای عارف. از دیگر دلایلش این بود که ایرج خواننده هم مثل جلیلوند جای همه میخواند و از طرف دیگر دستمزدش را هم زیاد کرده بود؛ به هر حال ایرج در کار موثر بود ولی نه صددرصد...»
زماني که ويرايش مصاحبه تمام شد و کتاب براي چاپ رفت، فردين فوت كرد. مصاحبه زماني منتشر شد که فردين در ميان ما نبود. ميگويند اگر براي هرکس 40 نفر مومن، خدابيامرزي بگويند او مطمئنا آمرزيده ميشود. بر سر مزار فردين در قطعه هنرمندان ، هميشه گلِ تازه است.
چاپ چهارم کتاب «ناصر و فردین» گفتگوی رضا کیانیان با ناصر ملک مطیعی و محمدعلی فردین از سوی نشر مشکی منتشر شد.کیانیان در پشت جلد این کتاب نوشته است:«... این سوال برای من وجود داشت که چرا مردم بعضی از بازیگران را به اسم کوچک صدا میزنند. مثل ناصر. مثل بهروز. در مورد فردین فامیلش راحتتر است، اسمش دو کلمهای است. چرا مردم پس از سالها آنرا دوست دارند؟ فقط به خاطر قیافه و ظاهرشان؟ خب کسان دیگری هم بودند که از آن ها قیافه شان بهتر بوده. به خاطر نقشهایی که بازی کردند؟ میدانید که شبیه آن نقشها را دیگران هم بازی کردند. حتی امروز هم کسانی دارند شبیه آنها بازی میکنند. وقتی با فردین مصاحبه کردم فهمیدم علاوه بر همه اینها، او برای بازیهایش زحمت کشیده، کار کرده، ناصر هم همینطور.آنها بازیگر حرفهای بودند. تصمیم گرفتم سراغ ...»
در بخشی از این کتاب و پاسخ فردین به تکراری شدن سینما در زمان او میخوانیم:
«من در چارچوبی قرار گرفته بودم که هیچ نقشی غیر از این را نمیتوانستم بازی کنم، یعنی سینمایی داشتیم که چهار ویژگی داشت: یکی فردین، یکی کافه، یکی ایرج و یکی هم زدو خورد. قصهها هم که تقریبا شبیه بود. بعد از گنج قارون هم این مساله حادتر شد. در آن سالها برای اینکه از این وضعیت خلاص شوم، جهنم بهعلاوه من را ساختم که آواز و کافه و ...نداشت. فقط پس زمینه کویر را داشت و این کار بسیار مشکلی بود که با چنین پس زمینه تصویری بهخواهی مردم را دو ساعت سرگرم کنی. موقع فیلمبرداری این فیلم ما فقط میتوانستیم روزی یک ساعت و نیم کار کنیم. یعنی از 6 تا 7.30 صبح. بعد از آن هوا آنقدر گرم شد که اصلا نمیشد بیرون بیایی. پس ببینید سینما برای من چقدر تکراری شده بود که حاضر شدم با آن مشکلات فیلم متفاوتی بسازم.»
وی در خصوص اختلاف و اتحاد بازیگران آن دوران نیز گفته است: «اختلاف بین تئاتریها خیلی زیاد بود. من یادم هست یک موقعی تصمیم گرفتم کلیه نمایشهای موفق تئاتر را از سی چهل سال پیش تا آن زمان جمع کنم و با بچه های خود تئاتر آنها را در تهران روی صحنه ببرم و از آن ها فیلمبرداری هم بکنم. یعنی با همان سروصدای مردم و خنده و تخمه و دست زدنها. بعد هم به صورت فیلم به کلیه شهرستانهای ایران بفرستم. آنوقتها تابش بود، وحدت بود، در اصفهان ارحام صدر بود در وزارت فرهنگ و هنر جوان مرد بود، انتظامی بود، نصیریان بود و خیلیهای دیگر. من همهشان را به دفتر خودم دعوت کردم. حدود چهل پنجاه روز دور هم جمع میشدیم، ناهار میخوردیم و صحبت میکردیم...میخواستیم تئاتر را توسعه دهیم و درآمدش را هم فقط برای خود بچه های تئاتر بگذاریم. همه این کارها را کردیم و درست وقتی خواستیم اولین نمایش را کار کنیم این بحث پیش آمد که اولین کار چه باشد؛ دعوایمان شد یعنی بچههای تئاتر خودشان با هم دعوایشان شد. یکی میگفت نمایش من...آن یکی میگفت نمایش من...یکی میگفت اسم من اول باشد و...خلاصه دعوا شد و همه چیز بههم خورد.»
در بخشی دیگر از این گفتگو میخوانیم:
«جلیلوند جای همه صحبت میکرد. جای من هم صحبت کرد که البته عالی بود. مساله خیلی مهم نبود اما صدای ایرج چرا. صدای ایرج تا آنجا مساله بود که کم کم خیلی از دست اندرکاران سینما اعتقاد داشتند اگر ایرج جای فردین نخواند، فردین شکست میخورد. به همین خاطر من سلطان قلب ها را ساختم با صدای عارف. از دیگر دلایلش این بود که ایرج خواننده هم مثل جلیلوند جای همه میخواند و از طرف دیگر دستمزدش را هم زیاد کرده بود؛ به هر حال ایرج در کار موثر بود ولی نه صددرصد...»
زماني که ويرايش مصاحبه تمام شد و کتاب براي چاپ رفت، فردين فوت كرد. مصاحبه زماني منتشر شد که فردين در ميان ما نبود. ميگويند اگر براي هرکس 40 نفر مومن، خدابيامرزي بگويند او مطمئنا آمرزيده ميشود. بر سر مزار فردين در قطعه هنرمندان ، هميشه گلِ تازه است.
شرق: من در چارچوبی قرار گرفته بودم که هیچ نقشی غیر از این را نمیتوانستم بازی کنم، یعنی سینمایی داشتیم که چهار ویژگی داشت: یکی فردین، یکی کافه، یکی ایرج و یکی هم زدو خورد. قصهها هم که تقریبا شبیه بود.
چاپ چهارم کتاب «ناصر و فردین» گفتگوی رضا کیانیان با ناصر ملک مطیعی و محمدعلی فردین از سوی نشر مشکی منتشر شد.کیانیان در پشت جلد این کتاب نوشته است:«... این سوال برای من وجود داشت که چرا مردم بعضی از بازیگران را به اسم کوچک صدا میزنند. مثل ناصر. مثل بهروز. در مورد فردین فامیلش راحتتر است، اسمش دو کلمهای است. چرا مردم پس از سالها آنرا دوست دارند؟ فقط به خاطر قیافه و ظاهرشان؟ خب کسان دیگری هم بودند که از آن ها قیافه شان بهتر بوده. به خاطر نقشهایی که بازی کردند؟ میدانید که شبیه آن نقشها را دیگران هم بازی کردند. حتی امروز هم کسانی دارند شبیه آنها بازی میکنند. وقتی با فردین مصاحبه کردم فهمیدم علاوه بر همه اینها، او برای بازیهایش زحمت کشیده، کار کرده، ناصر هم همینطور.آنها بازیگر حرفهای بودند. تصمیم گرفتم سراغ ...»
در بخشی از این کتاب و پاسخ فردین به تکراری شدن سینما در زمان او میخوانیم:
«من در چارچوبی قرار گرفته بودم که هیچ نقشی غیر از این را نمیتوانستم بازی کنم، یعنی سینمایی داشتیم که چهار ویژگی داشت: یکی فردین، یکی کافه، یکی ایرج و یکی هم زدو خورد. قصهها هم که تقریبا شبیه بود. بعد از گنج قارون هم این مساله حادتر شد. در آن سالها برای اینکه از این وضعیت خلاص شوم، جهنم بهعلاوه من را ساختم که آواز و کافه و ...نداشت. فقط پس زمینه کویر را داشت و این کار بسیار مشکلی بود که با چنین پس زمینه تصویری بهخواهی مردم را دو ساعت سرگرم کنی. موقع فیلمبرداری این فیلم ما فقط میتوانستیم روزی یک ساعت و نیم کار کنیم. یعنی از 6 تا 7.30 صبح. بعد از آن هوا آنقدر گرم شد که اصلا نمیشد بیرون بیایی. پس ببینید سینما برای من چقدر تکراری شده بود که حاضر شدم با آن مشکلات فیلم متفاوتی بسازم.»
وی در خصوص اختلاف و اتحاد بازیگران آن دوران نیز گفته است: «اختلاف بین تئاتریها خیلی زیاد بود. من یادم هست یک موقعی تصمیم گرفتم کلیه نمایشهای موفق تئاتر را از سی چهل سال پیش تا آن زمان جمع کنم و با بچه های خود تئاتر آنها را در تهران روی صحنه ببرم و از آن ها فیلمبرداری هم بکنم. یعنی با همان سروصدای مردم و خنده و تخمه و دست زدنها. بعد هم به صورت فیلم به کلیه شهرستانهای ایران بفرستم. آنوقتها تابش بود، وحدت بود، در اصفهان ارحام صدر بود در وزارت فرهنگ و هنر جوان مرد بود، انتظامی بود، نصیریان بود و خیلیهای دیگر. من همهشان را به دفتر خودم دعوت کردم. حدود چهل پنجاه روز دور هم جمع میشدیم، ناهار میخوردیم و صحبت میکردیم...میخواستیم تئاتر را توسعه دهیم و درآمدش را هم فقط برای خود بچه های تئاتر بگذاریم. همه این کارها را کردیم و درست وقتی خواستیم اولین نمایش را کار کنیم این بحث پیش آمد که اولین کار چه باشد؛ دعوایمان شد یعنی بچههای تئاتر خودشان با هم دعوایشان شد. یکی میگفت نمایش من...آن یکی میگفت نمایش من...یکی میگفت اسم من اول باشد و...خلاصه دعوا شد و همه چیز بههم خورد.»
در بخشی دیگر از این گفتگو میخوانیم:
«جلیلوند جای همه صحبت میکرد. جای من هم صحبت کرد که البته عالی بود. مساله خیلی مهم نبود اما صدای ایرج چرا. صدای ایرج تا آنجا مساله بود که کم کم خیلی از دست اندرکاران سینما اعتقاد داشتند اگر ایرج جای فردین نخواند، فردین شکست میخورد. به همین خاطر من سلطان قلب ها را ساختم با صدای عارف. از دیگر دلایلش این بود که ایرج خواننده هم مثل جلیلوند جای همه میخواند و از طرف دیگر دستمزدش را هم زیاد کرده بود؛ به هر حال ایرج در کار موثر بود ولی نه صددرصد...»
زماني که ويرايش مصاحبه تمام شد و کتاب براي چاپ رفت، فردين فوت كرد. مصاحبه زماني منتشر شد که فردين در ميان ما نبود. ميگويند اگر براي هرکس 40 نفر مومن، خدابيامرزي بگويند او مطمئنا آمرزيده ميشود. بر سر مزار فردين در قطعه هنرمندان ، هميشه گلِ تازه است.
چاپ چهارم کتاب «ناصر و فردین» گفتگوی رضا کیانیان با ناصر ملک مطیعی و محمدعلی فردین از سوی نشر مشکی منتشر شد.کیانیان در پشت جلد این کتاب نوشته است:«... این سوال برای من وجود داشت که چرا مردم بعضی از بازیگران را به اسم کوچک صدا میزنند. مثل ناصر. مثل بهروز. در مورد فردین فامیلش راحتتر است، اسمش دو کلمهای است. چرا مردم پس از سالها آنرا دوست دارند؟ فقط به خاطر قیافه و ظاهرشان؟ خب کسان دیگری هم بودند که از آن ها قیافه شان بهتر بوده. به خاطر نقشهایی که بازی کردند؟ میدانید که شبیه آن نقشها را دیگران هم بازی کردند. حتی امروز هم کسانی دارند شبیه آنها بازی میکنند. وقتی با فردین مصاحبه کردم فهمیدم علاوه بر همه اینها، او برای بازیهایش زحمت کشیده، کار کرده، ناصر هم همینطور.آنها بازیگر حرفهای بودند. تصمیم گرفتم سراغ ...»
در بخشی از این کتاب و پاسخ فردین به تکراری شدن سینما در زمان او میخوانیم:
«من در چارچوبی قرار گرفته بودم که هیچ نقشی غیر از این را نمیتوانستم بازی کنم، یعنی سینمایی داشتیم که چهار ویژگی داشت: یکی فردین، یکی کافه، یکی ایرج و یکی هم زدو خورد. قصهها هم که تقریبا شبیه بود. بعد از گنج قارون هم این مساله حادتر شد. در آن سالها برای اینکه از این وضعیت خلاص شوم، جهنم بهعلاوه من را ساختم که آواز و کافه و ...نداشت. فقط پس زمینه کویر را داشت و این کار بسیار مشکلی بود که با چنین پس زمینه تصویری بهخواهی مردم را دو ساعت سرگرم کنی. موقع فیلمبرداری این فیلم ما فقط میتوانستیم روزی یک ساعت و نیم کار کنیم. یعنی از 6 تا 7.30 صبح. بعد از آن هوا آنقدر گرم شد که اصلا نمیشد بیرون بیایی. پس ببینید سینما برای من چقدر تکراری شده بود که حاضر شدم با آن مشکلات فیلم متفاوتی بسازم.»
وی در خصوص اختلاف و اتحاد بازیگران آن دوران نیز گفته است: «اختلاف بین تئاتریها خیلی زیاد بود. من یادم هست یک موقعی تصمیم گرفتم کلیه نمایشهای موفق تئاتر را از سی چهل سال پیش تا آن زمان جمع کنم و با بچه های خود تئاتر آنها را در تهران روی صحنه ببرم و از آن ها فیلمبرداری هم بکنم. یعنی با همان سروصدای مردم و خنده و تخمه و دست زدنها. بعد هم به صورت فیلم به کلیه شهرستانهای ایران بفرستم. آنوقتها تابش بود، وحدت بود، در اصفهان ارحام صدر بود در وزارت فرهنگ و هنر جوان مرد بود، انتظامی بود، نصیریان بود و خیلیهای دیگر. من همهشان را به دفتر خودم دعوت کردم. حدود چهل پنجاه روز دور هم جمع میشدیم، ناهار میخوردیم و صحبت میکردیم...میخواستیم تئاتر را توسعه دهیم و درآمدش را هم فقط برای خود بچه های تئاتر بگذاریم. همه این کارها را کردیم و درست وقتی خواستیم اولین نمایش را کار کنیم این بحث پیش آمد که اولین کار چه باشد؛ دعوایمان شد یعنی بچههای تئاتر خودشان با هم دعوایشان شد. یکی میگفت نمایش من...آن یکی میگفت نمایش من...یکی میگفت اسم من اول باشد و...خلاصه دعوا شد و همه چیز بههم خورد.»
در بخشی دیگر از این گفتگو میخوانیم:
«جلیلوند جای همه صحبت میکرد. جای من هم صحبت کرد که البته عالی بود. مساله خیلی مهم نبود اما صدای ایرج چرا. صدای ایرج تا آنجا مساله بود که کم کم خیلی از دست اندرکاران سینما اعتقاد داشتند اگر ایرج جای فردین نخواند، فردین شکست میخورد. به همین خاطر من سلطان قلب ها را ساختم با صدای عارف. از دیگر دلایلش این بود که ایرج خواننده هم مثل جلیلوند جای همه میخواند و از طرف دیگر دستمزدش را هم زیاد کرده بود؛ به هر حال ایرج در کار موثر بود ولی نه صددرصد...»
زماني که ويرايش مصاحبه تمام شد و کتاب براي چاپ رفت، فردين فوت كرد. مصاحبه زماني منتشر شد که فردين در ميان ما نبود. ميگويند اگر براي هرکس 40 نفر مومن، خدابيامرزي بگويند او مطمئنا آمرزيده ميشود. بر سر مزار فردين در قطعه هنرمندان ، هميشه گلِ تازه است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.