وقتکشی یک نهاد در تغییر کاربری سینماهای شهر
نگاه اقتصادی بر فروش مکانهای فرهنگی
شرق: بنیاد شهید، حوزه هنری و بنیاد مستضعفان صاحبان اصلی سینماها در کشور هستند که بیشترین تملک را بر این مکانها دارند.
طبق دستور مقام معظم رهبری که در سال گذشته ابلاغ شد باید تمام سینماها در سراسر کشورکه زیر نظر کمیته امداد، بنیاد مستضعفان و بنیاد شهید اداره میشوند ، به حوزه هنری واگذار شود.
اتفاقی که در این مدت صورت نگرفته است و طبق گفتههای رییس حوزه هنری اصفهان، امتناع مسوولان بنیاد شهید اصفهان از واگذاری سالنهای سینمایی که در اختیار دارد ،سبب شده تا روند واگذاری سالها با تعلل روبهرو شود.
بسته شدن دو سالن سینمای ایران و فلسطین اصفهان هم از این دسته است. دو سالنی که در اختیار بنیاد شهید اصفهان است و اکنون حوزه هنری براساس حکم رهبری قصد در اختیار گرفتن مدیریت آن دو و احیای آنها را دارد. تصمیمی که با توجه به موفقیت حوزه هنری در مدیریت سینما سپاهان عاقلانه به نظر می رسد.
سالنهای سینمایی اندیشه، فلسطین، ایران، خانواده و ساحل در اختیار بنیاد شهید هستند که متاسفانه از این مکانها جز چند اسم بیشترنمانده وتبدیل به خرابهای شده که دیگر بیحرمتی به تماشاچی است. اگر، برای آن ارزش قایل هستیم.
از این میان فقط تنها چراغ دو سینمای خانواده و ساحل در شبهای اصفهان ، روشن است. که ناگفته پیداست که حال و روز این دو سینما نیز ، در بیمهری و کش وقوس میان صاحبان خود، تا روزهای تعطیلی فاصلهای ندارند.
بر اساس آمارهای رسمی که مدیران سازمانهای متولی اعلام میکنند؛ در حال حاضر به ازای هر ۹۰۰ نفر در شهر اصفهان یک صندلی سینما وجود دارد، در حالی که در گذشته به ازای هر ۲۰ نفر یک صندلی سینما وجود داشت. آنچه در این میان نگران کننده است؛بنیاد شهید درحال تخریب و از بین بردن و وقتکشی برای تغییر کاربری این سینماهاست و هیچ سازمان وارگانی برای این وضعیت اقدامی انجام نمیدهد.
بنیاد شهید در این اقدام قصد دارد تا بتواند به بهانه سینما نبودن از واگذاری به حوزه هنری فرار کند. همینطور بگوید: سالنهای سینمایی خراب بوده تا بتواند با تغییر کاربری به فروش آنها بپردازد.
متاسفانه نگاه اقتصادی به سالنهای سینمایی موجب شده است که بهدنبال تغییر کاربری و تبدیل آنها به مراکز تجاری باشند و در نتیجه سینماها یکی یکی تعطیل و نابود میشوند.
متاسفانه در این بین سازمان فرهنگ و ارشاد اسلامی که متولی اصلی فرهنگ در استان است،بیشتر از آنکه به حل مشکل کمک کند، به یک سری اظهار نظرهای سطحی پرداخته و میانداری میکند. باید مسوولان ارشاد جلوی خراب یا بسته شدن سینماها را بگیرند و ببیند دلیل بسته شدن چه بوده است. براساس قانون حتی اگر مالک یک سالن سینمایی آن را خراب کند، باید جایگزین آن را بسازد و اجازه تغییر کاربری هم ندارد. نتیجه این قانون، این است که بسیاری از سالنهای سینمایی بسته باقی میمانند.
وقتی یک سالن سینمایی روزی 200 یا 300 هزار تومان میفروشد، حمایت نمیشود و عوارض آن بخشیده نمیشود، سینماداری به صرفه نمیشود، اما به دلیل نبود اجازه تغییر کاربری، سالن سینما بسته میماند و کسی هم علت آن را نمیپرسد و مشکل را حل نمیکند.
در این وضعیت باید انتظار آن را داشته باشیم که مردم از سینما استقبال نکنند. زمانی که متولیان اصلی شهر به خاطر منفعت خود سکوت اختیار میکنند ونمیتوانند به دلیل قدرت سازمان دیگر حتی کلامی حرف بزنند، باید منتظر بمانیم وچون زاینده رود شاهد یک خشکسالی دوباره اما با این تفاوت که اینبار از باب فرهنگ باشیم.
سینما 22 بهمن به صورت کامل تخریب شده، سینما ایران در حال تغییر کاربری به مجتمع تجاری است، بخش داخلی سینماهای فلسطین و اندیشه نیز تخریب شده و سینما خانواده را نیز نمیتوان یک سینمای معمولی معرفی کرد. آیا هنوز از خود میپرسید که چرا مردم با سینما قهر کردهاند؟!
سینماهای اصفهان در اوایل انقلاب دارای 17 سالن و در حال حاضر تنها 3 سالن است که این امر را میتوان یک فاجعه بزرگ دانست . زیرا شهر اصفهان با 4 میلیون جمعیت به هیچ وجه نمیتواند پاسخگو همه مردم باشد.
نکته مهم اینکه این سینماهای اندک اصفهان نیز در مرکز شهر مستقر شده است و مردم شرق، غرب و جنوب لازم است از نقاط مختلف مسافت های طولانی را بپیمایند تا بتوانند ساعتی را با خانواده خود به تماشای فیلم بنشینند و یا منتظر ظهور فیلم در کلوپ ها باشند و این معضل مهمی است در راستای ترویج فرهنگ که میتواند در فضای سینما و با تبادل اندیشهها به جامعه تزریق شود.
نمیدانیم با این شرایط موجود وهمینطور تورم وفشارهای اقتصادی باید از همشهریان اصفهانی باز بخواهیم که با نصف قیمت به سینما بروند؟!
هرچه هست روز سینما یک روز در تقویم است واگر بخواهیم این یک روز را میان تمام روزهای سال تقسیم کنیم، باید کمی از حرف زدن پرهیز کنیم واز زیادهخواهی خود به نام دیگران دست بکشیم. سریال تغییر کاربری، فروش، آتش سوزی و ازبین رفتن سینماهای کشورمان شاید از بلندترین سریالهای صداوسیما هم پرآب و تابتر و دنبالهدارتر باشد.
سینما رفتن و تماشای فیلم در سینما روزی جزو جدا نشدنی برنامه خانوادگی مردم بود. با تغییر ذائقه فیلمساز و هم جهت نبودن آثار با عقاید عام جامعه فاصلهای بین سینما و مردم رخنه کرد. این نفوذ هرسال بیشتر و بیشتر شده و ترجیح مردم به سینما رفتن کاملا از بین رفتهاست.
در واقع زنگ خطری که نسبت به وضعیت نامطلوب سینماها به صدا درآمده در شهرستانها با صدایی بهمراتب بلندتر عمق فاجعه را هشدار داده، ولی کمتر گوش شنوایی یافتهاست. باید این مطلب را نیز اضافه کرد، که اکثر سینماهایی که در کشور فعال هستند نگران ادامه حیات خود هستند و اگر اینگونه وضعیت ادامه پیدا کند تا پایان سال بسیاری از سالنهای سینمایی تعطیل میشود. تعدادی از آنها نیز که امروز فعالیت میکنند یا چراغشان روشن است فقط به دنبال این هستند که به حیات خود ادامه دهند و بیشتر آنها سوددهی ندارند.
متاسفانه در تغییر مدیریت ها به شدت دچار مشکل هستیم. زیرا هرکس نگاه خود را درباره سینما دارد و هر گروهی که همراه یک دولت تازه میآید تصمیم میگیرد سینما را دوباره از ابتدا اختراع کند. حال عده ای باعث ارتقای سینما میشوند و عده ای هم کمر به تعطیلی آن میبندند. از دیدگاه کارشناسان و اهالی فرهنگ، وقتی سینمایی تعطیل یا منحل میشود در واقع رکنی از ارکان فرهنگ تعطیل و منحل شده است. پس با این احتساب باید فاتحه فرهنگ این مملکت را بخوانیم چون هر روز خبر تعطیلی یک سینما از همین شهر بلند میشود، حالا نوبت بعدی کدام است باید منتظر ماند وشنید.
طبق دستور مقام معظم رهبری که در سال گذشته ابلاغ شد باید تمام سینماها در سراسر کشورکه زیر نظر کمیته امداد، بنیاد مستضعفان و بنیاد شهید اداره میشوند ، به حوزه هنری واگذار شود.
اتفاقی که در این مدت صورت نگرفته است و طبق گفتههای رییس حوزه هنری اصفهان، امتناع مسوولان بنیاد شهید اصفهان از واگذاری سالنهای سینمایی که در اختیار دارد ،سبب شده تا روند واگذاری سالها با تعلل روبهرو شود.
بسته شدن دو سالن سینمای ایران و فلسطین اصفهان هم از این دسته است. دو سالنی که در اختیار بنیاد شهید اصفهان است و اکنون حوزه هنری براساس حکم رهبری قصد در اختیار گرفتن مدیریت آن دو و احیای آنها را دارد. تصمیمی که با توجه به موفقیت حوزه هنری در مدیریت سینما سپاهان عاقلانه به نظر می رسد.
سالنهای سینمایی اندیشه، فلسطین، ایران، خانواده و ساحل در اختیار بنیاد شهید هستند که متاسفانه از این مکانها جز چند اسم بیشترنمانده وتبدیل به خرابهای شده که دیگر بیحرمتی به تماشاچی است. اگر، برای آن ارزش قایل هستیم.
از این میان فقط تنها چراغ دو سینمای خانواده و ساحل در شبهای اصفهان ، روشن است. که ناگفته پیداست که حال و روز این دو سینما نیز ، در بیمهری و کش وقوس میان صاحبان خود، تا روزهای تعطیلی فاصلهای ندارند.
بر اساس آمارهای رسمی که مدیران سازمانهای متولی اعلام میکنند؛ در حال حاضر به ازای هر ۹۰۰ نفر در شهر اصفهان یک صندلی سینما وجود دارد، در حالی که در گذشته به ازای هر ۲۰ نفر یک صندلی سینما وجود داشت. آنچه در این میان نگران کننده است؛بنیاد شهید درحال تخریب و از بین بردن و وقتکشی برای تغییر کاربری این سینماهاست و هیچ سازمان وارگانی برای این وضعیت اقدامی انجام نمیدهد.
بنیاد شهید در این اقدام قصد دارد تا بتواند به بهانه سینما نبودن از واگذاری به حوزه هنری فرار کند. همینطور بگوید: سالنهای سینمایی خراب بوده تا بتواند با تغییر کاربری به فروش آنها بپردازد.
متاسفانه نگاه اقتصادی به سالنهای سینمایی موجب شده است که بهدنبال تغییر کاربری و تبدیل آنها به مراکز تجاری باشند و در نتیجه سینماها یکی یکی تعطیل و نابود میشوند.
متاسفانه در این بین سازمان فرهنگ و ارشاد اسلامی که متولی اصلی فرهنگ در استان است،بیشتر از آنکه به حل مشکل کمک کند، به یک سری اظهار نظرهای سطحی پرداخته و میانداری میکند. باید مسوولان ارشاد جلوی خراب یا بسته شدن سینماها را بگیرند و ببیند دلیل بسته شدن چه بوده است. براساس قانون حتی اگر مالک یک سالن سینمایی آن را خراب کند، باید جایگزین آن را بسازد و اجازه تغییر کاربری هم ندارد. نتیجه این قانون، این است که بسیاری از سالنهای سینمایی بسته باقی میمانند.
وقتی یک سالن سینمایی روزی 200 یا 300 هزار تومان میفروشد، حمایت نمیشود و عوارض آن بخشیده نمیشود، سینماداری به صرفه نمیشود، اما به دلیل نبود اجازه تغییر کاربری، سالن سینما بسته میماند و کسی هم علت آن را نمیپرسد و مشکل را حل نمیکند.
در این وضعیت باید انتظار آن را داشته باشیم که مردم از سینما استقبال نکنند. زمانی که متولیان اصلی شهر به خاطر منفعت خود سکوت اختیار میکنند ونمیتوانند به دلیل قدرت سازمان دیگر حتی کلامی حرف بزنند، باید منتظر بمانیم وچون زاینده رود شاهد یک خشکسالی دوباره اما با این تفاوت که اینبار از باب فرهنگ باشیم.
سینما 22 بهمن به صورت کامل تخریب شده، سینما ایران در حال تغییر کاربری به مجتمع تجاری است، بخش داخلی سینماهای فلسطین و اندیشه نیز تخریب شده و سینما خانواده را نیز نمیتوان یک سینمای معمولی معرفی کرد. آیا هنوز از خود میپرسید که چرا مردم با سینما قهر کردهاند؟!
سینماهای اصفهان در اوایل انقلاب دارای 17 سالن و در حال حاضر تنها 3 سالن است که این امر را میتوان یک فاجعه بزرگ دانست . زیرا شهر اصفهان با 4 میلیون جمعیت به هیچ وجه نمیتواند پاسخگو همه مردم باشد.
نکته مهم اینکه این سینماهای اندک اصفهان نیز در مرکز شهر مستقر شده است و مردم شرق، غرب و جنوب لازم است از نقاط مختلف مسافت های طولانی را بپیمایند تا بتوانند ساعتی را با خانواده خود به تماشای فیلم بنشینند و یا منتظر ظهور فیلم در کلوپ ها باشند و این معضل مهمی است در راستای ترویج فرهنگ که میتواند در فضای سینما و با تبادل اندیشهها به جامعه تزریق شود.
نمیدانیم با این شرایط موجود وهمینطور تورم وفشارهای اقتصادی باید از همشهریان اصفهانی باز بخواهیم که با نصف قیمت به سینما بروند؟!
هرچه هست روز سینما یک روز در تقویم است واگر بخواهیم این یک روز را میان تمام روزهای سال تقسیم کنیم، باید کمی از حرف زدن پرهیز کنیم واز زیادهخواهی خود به نام دیگران دست بکشیم. سریال تغییر کاربری، فروش، آتش سوزی و ازبین رفتن سینماهای کشورمان شاید از بلندترین سریالهای صداوسیما هم پرآب و تابتر و دنبالهدارتر باشد.
سینما رفتن و تماشای فیلم در سینما روزی جزو جدا نشدنی برنامه خانوادگی مردم بود. با تغییر ذائقه فیلمساز و هم جهت نبودن آثار با عقاید عام جامعه فاصلهای بین سینما و مردم رخنه کرد. این نفوذ هرسال بیشتر و بیشتر شده و ترجیح مردم به سینما رفتن کاملا از بین رفتهاست.
در واقع زنگ خطری که نسبت به وضعیت نامطلوب سینماها به صدا درآمده در شهرستانها با صدایی بهمراتب بلندتر عمق فاجعه را هشدار داده، ولی کمتر گوش شنوایی یافتهاست. باید این مطلب را نیز اضافه کرد، که اکثر سینماهایی که در کشور فعال هستند نگران ادامه حیات خود هستند و اگر اینگونه وضعیت ادامه پیدا کند تا پایان سال بسیاری از سالنهای سینمایی تعطیل میشود. تعدادی از آنها نیز که امروز فعالیت میکنند یا چراغشان روشن است فقط به دنبال این هستند که به حیات خود ادامه دهند و بیشتر آنها سوددهی ندارند.
متاسفانه در تغییر مدیریت ها به شدت دچار مشکل هستیم. زیرا هرکس نگاه خود را درباره سینما دارد و هر گروهی که همراه یک دولت تازه میآید تصمیم میگیرد سینما را دوباره از ابتدا اختراع کند. حال عده ای باعث ارتقای سینما میشوند و عده ای هم کمر به تعطیلی آن میبندند. از دیدگاه کارشناسان و اهالی فرهنگ، وقتی سینمایی تعطیل یا منحل میشود در واقع رکنی از ارکان فرهنگ تعطیل و منحل شده است. پس با این احتساب باید فاتحه فرهنگ این مملکت را بخوانیم چون هر روز خبر تعطیلی یک سینما از همین شهر بلند میشود، حالا نوبت بعدی کدام است باید منتظر ماند وشنید.
شرق: بنیاد شهید، حوزه هنری و بنیاد مستضعفان صاحبان اصلی سینماها در کشور هستند که بیشترین تملک را بر این مکانها دارند.
طبق دستور مقام معظم رهبری که در سال گذشته ابلاغ شد باید تمام سینماها در سراسر کشورکه زیر نظر کمیته امداد، بنیاد مستضعفان و بنیاد شهید اداره میشوند ، به حوزه هنری واگذار شود.
اتفاقی که در این مدت صورت نگرفته است و طبق گفتههای رییس حوزه هنری اصفهان، امتناع مسوولان بنیاد شهید اصفهان از واگذاری سالنهای سینمایی که در اختیار دارد ،سبب شده تا روند واگذاری سالها با تعلل روبهرو شود.
بسته شدن دو سالن سینمای ایران و فلسطین اصفهان هم از این دسته است. دو سالنی که در اختیار بنیاد شهید اصفهان است و اکنون حوزه هنری براساس حکم رهبری قصد در اختیار گرفتن مدیریت آن دو و احیای آنها را دارد. تصمیمی که با توجه به موفقیت حوزه هنری در مدیریت سینما سپاهان عاقلانه به نظر می رسد.
سالنهای سینمایی اندیشه، فلسطین، ایران، خانواده و ساحل در اختیار بنیاد شهید هستند که متاسفانه از این مکانها جز چند اسم بیشترنمانده وتبدیل به خرابهای شده که دیگر بیحرمتی به تماشاچی است. اگر، برای آن ارزش قایل هستیم.
از این میان فقط تنها چراغ دو سینمای خانواده و ساحل در شبهای اصفهان ، روشن است. که ناگفته پیداست که حال و روز این دو سینما نیز ، در بیمهری و کش وقوس میان صاحبان خود، تا روزهای تعطیلی فاصلهای ندارند.
بر اساس آمارهای رسمی که مدیران سازمانهای متولی اعلام میکنند؛ در حال حاضر به ازای هر ۹۰۰ نفر در شهر اصفهان یک صندلی سینما وجود دارد، در حالی که در گذشته به ازای هر ۲۰ نفر یک صندلی سینما وجود داشت. آنچه در این میان نگران کننده است؛بنیاد شهید درحال تخریب و از بین بردن و وقتکشی برای تغییر کاربری این سینماهاست و هیچ سازمان وارگانی برای این وضعیت اقدامی انجام نمیدهد.
بنیاد شهید در این اقدام قصد دارد تا بتواند به بهانه سینما نبودن از واگذاری به حوزه هنری فرار کند. همینطور بگوید: سالنهای سینمایی خراب بوده تا بتواند با تغییر کاربری به فروش آنها بپردازد.
متاسفانه نگاه اقتصادی به سالنهای سینمایی موجب شده است که بهدنبال تغییر کاربری و تبدیل آنها به مراکز تجاری باشند و در نتیجه سینماها یکی یکی تعطیل و نابود میشوند.
متاسفانه در این بین سازمان فرهنگ و ارشاد اسلامی که متولی اصلی فرهنگ در استان است،بیشتر از آنکه به حل مشکل کمک کند، به یک سری اظهار نظرهای سطحی پرداخته و میانداری میکند. باید مسوولان ارشاد جلوی خراب یا بسته شدن سینماها را بگیرند و ببیند دلیل بسته شدن چه بوده است. براساس قانون حتی اگر مالک یک سالن سینمایی آن را خراب کند، باید جایگزین آن را بسازد و اجازه تغییر کاربری هم ندارد. نتیجه این قانون، این است که بسیاری از سالنهای سینمایی بسته باقی میمانند.
وقتی یک سالن سینمایی روزی 200 یا 300 هزار تومان میفروشد، حمایت نمیشود و عوارض آن بخشیده نمیشود، سینماداری به صرفه نمیشود، اما به دلیل نبود اجازه تغییر کاربری، سالن سینما بسته میماند و کسی هم علت آن را نمیپرسد و مشکل را حل نمیکند.
در این وضعیت باید انتظار آن را داشته باشیم که مردم از سینما استقبال نکنند. زمانی که متولیان اصلی شهر به خاطر منفعت خود سکوت اختیار میکنند ونمیتوانند به دلیل قدرت سازمان دیگر حتی کلامی حرف بزنند، باید منتظر بمانیم وچون زاینده رود شاهد یک خشکسالی دوباره اما با این تفاوت که اینبار از باب فرهنگ باشیم.
سینما 22 بهمن به صورت کامل تخریب شده، سینما ایران در حال تغییر کاربری به مجتمع تجاری است، بخش داخلی سینماهای فلسطین و اندیشه نیز تخریب شده و سینما خانواده را نیز نمیتوان یک سینمای معمولی معرفی کرد. آیا هنوز از خود میپرسید که چرا مردم با سینما قهر کردهاند؟!
سینماهای اصفهان در اوایل انقلاب دارای 17 سالن و در حال حاضر تنها 3 سالن است که این امر را میتوان یک فاجعه بزرگ دانست . زیرا شهر اصفهان با 4 میلیون جمعیت به هیچ وجه نمیتواند پاسخگو همه مردم باشد.
نکته مهم اینکه این سینماهای اندک اصفهان نیز در مرکز شهر مستقر شده است و مردم شرق، غرب و جنوب لازم است از نقاط مختلف مسافت های طولانی را بپیمایند تا بتوانند ساعتی را با خانواده خود به تماشای فیلم بنشینند و یا منتظر ظهور فیلم در کلوپ ها باشند و این معضل مهمی است در راستای ترویج فرهنگ که میتواند در فضای سینما و با تبادل اندیشهها به جامعه تزریق شود.
نمیدانیم با این شرایط موجود وهمینطور تورم وفشارهای اقتصادی باید از همشهریان اصفهانی باز بخواهیم که با نصف قیمت به سینما بروند؟!
هرچه هست روز سینما یک روز در تقویم است واگر بخواهیم این یک روز را میان تمام روزهای سال تقسیم کنیم، باید کمی از حرف زدن پرهیز کنیم واز زیادهخواهی خود به نام دیگران دست بکشیم. سریال تغییر کاربری، فروش، آتش سوزی و ازبین رفتن سینماهای کشورمان شاید از بلندترین سریالهای صداوسیما هم پرآب و تابتر و دنبالهدارتر باشد.
سینما رفتن و تماشای فیلم در سینما روزی جزو جدا نشدنی برنامه خانوادگی مردم بود. با تغییر ذائقه فیلمساز و هم جهت نبودن آثار با عقاید عام جامعه فاصلهای بین سینما و مردم رخنه کرد. این نفوذ هرسال بیشتر و بیشتر شده و ترجیح مردم به سینما رفتن کاملا از بین رفتهاست.
در واقع زنگ خطری که نسبت به وضعیت نامطلوب سینماها به صدا درآمده در شهرستانها با صدایی بهمراتب بلندتر عمق فاجعه را هشدار داده، ولی کمتر گوش شنوایی یافتهاست. باید این مطلب را نیز اضافه کرد، که اکثر سینماهایی که در کشور فعال هستند نگران ادامه حیات خود هستند و اگر اینگونه وضعیت ادامه پیدا کند تا پایان سال بسیاری از سالنهای سینمایی تعطیل میشود. تعدادی از آنها نیز که امروز فعالیت میکنند یا چراغشان روشن است فقط به دنبال این هستند که به حیات خود ادامه دهند و بیشتر آنها سوددهی ندارند.
متاسفانه در تغییر مدیریت ها به شدت دچار مشکل هستیم. زیرا هرکس نگاه خود را درباره سینما دارد و هر گروهی که همراه یک دولت تازه میآید تصمیم میگیرد سینما را دوباره از ابتدا اختراع کند. حال عده ای باعث ارتقای سینما میشوند و عده ای هم کمر به تعطیلی آن میبندند. از دیدگاه کارشناسان و اهالی فرهنگ، وقتی سینمایی تعطیل یا منحل میشود در واقع رکنی از ارکان فرهنگ تعطیل و منحل شده است. پس با این احتساب باید فاتحه فرهنگ این مملکت را بخوانیم چون هر روز خبر تعطیلی یک سینما از همین شهر بلند میشود، حالا نوبت بعدی کدام است باید منتظر ماند وشنید.
طبق دستور مقام معظم رهبری که در سال گذشته ابلاغ شد باید تمام سینماها در سراسر کشورکه زیر نظر کمیته امداد، بنیاد مستضعفان و بنیاد شهید اداره میشوند ، به حوزه هنری واگذار شود.
اتفاقی که در این مدت صورت نگرفته است و طبق گفتههای رییس حوزه هنری اصفهان، امتناع مسوولان بنیاد شهید اصفهان از واگذاری سالنهای سینمایی که در اختیار دارد ،سبب شده تا روند واگذاری سالها با تعلل روبهرو شود.
بسته شدن دو سالن سینمای ایران و فلسطین اصفهان هم از این دسته است. دو سالنی که در اختیار بنیاد شهید اصفهان است و اکنون حوزه هنری براساس حکم رهبری قصد در اختیار گرفتن مدیریت آن دو و احیای آنها را دارد. تصمیمی که با توجه به موفقیت حوزه هنری در مدیریت سینما سپاهان عاقلانه به نظر می رسد.
سالنهای سینمایی اندیشه، فلسطین، ایران، خانواده و ساحل در اختیار بنیاد شهید هستند که متاسفانه از این مکانها جز چند اسم بیشترنمانده وتبدیل به خرابهای شده که دیگر بیحرمتی به تماشاچی است. اگر، برای آن ارزش قایل هستیم.
از این میان فقط تنها چراغ دو سینمای خانواده و ساحل در شبهای اصفهان ، روشن است. که ناگفته پیداست که حال و روز این دو سینما نیز ، در بیمهری و کش وقوس میان صاحبان خود، تا روزهای تعطیلی فاصلهای ندارند.
بر اساس آمارهای رسمی که مدیران سازمانهای متولی اعلام میکنند؛ در حال حاضر به ازای هر ۹۰۰ نفر در شهر اصفهان یک صندلی سینما وجود دارد، در حالی که در گذشته به ازای هر ۲۰ نفر یک صندلی سینما وجود داشت. آنچه در این میان نگران کننده است؛بنیاد شهید درحال تخریب و از بین بردن و وقتکشی برای تغییر کاربری این سینماهاست و هیچ سازمان وارگانی برای این وضعیت اقدامی انجام نمیدهد.
بنیاد شهید در این اقدام قصد دارد تا بتواند به بهانه سینما نبودن از واگذاری به حوزه هنری فرار کند. همینطور بگوید: سالنهای سینمایی خراب بوده تا بتواند با تغییر کاربری به فروش آنها بپردازد.
متاسفانه نگاه اقتصادی به سالنهای سینمایی موجب شده است که بهدنبال تغییر کاربری و تبدیل آنها به مراکز تجاری باشند و در نتیجه سینماها یکی یکی تعطیل و نابود میشوند.
متاسفانه در این بین سازمان فرهنگ و ارشاد اسلامی که متولی اصلی فرهنگ در استان است،بیشتر از آنکه به حل مشکل کمک کند، به یک سری اظهار نظرهای سطحی پرداخته و میانداری میکند. باید مسوولان ارشاد جلوی خراب یا بسته شدن سینماها را بگیرند و ببیند دلیل بسته شدن چه بوده است. براساس قانون حتی اگر مالک یک سالن سینمایی آن را خراب کند، باید جایگزین آن را بسازد و اجازه تغییر کاربری هم ندارد. نتیجه این قانون، این است که بسیاری از سالنهای سینمایی بسته باقی میمانند.
وقتی یک سالن سینمایی روزی 200 یا 300 هزار تومان میفروشد، حمایت نمیشود و عوارض آن بخشیده نمیشود، سینماداری به صرفه نمیشود، اما به دلیل نبود اجازه تغییر کاربری، سالن سینما بسته میماند و کسی هم علت آن را نمیپرسد و مشکل را حل نمیکند.
در این وضعیت باید انتظار آن را داشته باشیم که مردم از سینما استقبال نکنند. زمانی که متولیان اصلی شهر به خاطر منفعت خود سکوت اختیار میکنند ونمیتوانند به دلیل قدرت سازمان دیگر حتی کلامی حرف بزنند، باید منتظر بمانیم وچون زاینده رود شاهد یک خشکسالی دوباره اما با این تفاوت که اینبار از باب فرهنگ باشیم.
سینما 22 بهمن به صورت کامل تخریب شده، سینما ایران در حال تغییر کاربری به مجتمع تجاری است، بخش داخلی سینماهای فلسطین و اندیشه نیز تخریب شده و سینما خانواده را نیز نمیتوان یک سینمای معمولی معرفی کرد. آیا هنوز از خود میپرسید که چرا مردم با سینما قهر کردهاند؟!
سینماهای اصفهان در اوایل انقلاب دارای 17 سالن و در حال حاضر تنها 3 سالن است که این امر را میتوان یک فاجعه بزرگ دانست . زیرا شهر اصفهان با 4 میلیون جمعیت به هیچ وجه نمیتواند پاسخگو همه مردم باشد.
نکته مهم اینکه این سینماهای اندک اصفهان نیز در مرکز شهر مستقر شده است و مردم شرق، غرب و جنوب لازم است از نقاط مختلف مسافت های طولانی را بپیمایند تا بتوانند ساعتی را با خانواده خود به تماشای فیلم بنشینند و یا منتظر ظهور فیلم در کلوپ ها باشند و این معضل مهمی است در راستای ترویج فرهنگ که میتواند در فضای سینما و با تبادل اندیشهها به جامعه تزریق شود.
نمیدانیم با این شرایط موجود وهمینطور تورم وفشارهای اقتصادی باید از همشهریان اصفهانی باز بخواهیم که با نصف قیمت به سینما بروند؟!
هرچه هست روز سینما یک روز در تقویم است واگر بخواهیم این یک روز را میان تمام روزهای سال تقسیم کنیم، باید کمی از حرف زدن پرهیز کنیم واز زیادهخواهی خود به نام دیگران دست بکشیم. سریال تغییر کاربری، فروش، آتش سوزی و ازبین رفتن سینماهای کشورمان شاید از بلندترین سریالهای صداوسیما هم پرآب و تابتر و دنبالهدارتر باشد.
سینما رفتن و تماشای فیلم در سینما روزی جزو جدا نشدنی برنامه خانوادگی مردم بود. با تغییر ذائقه فیلمساز و هم جهت نبودن آثار با عقاید عام جامعه فاصلهای بین سینما و مردم رخنه کرد. این نفوذ هرسال بیشتر و بیشتر شده و ترجیح مردم به سینما رفتن کاملا از بین رفتهاست.
در واقع زنگ خطری که نسبت به وضعیت نامطلوب سینماها به صدا درآمده در شهرستانها با صدایی بهمراتب بلندتر عمق فاجعه را هشدار داده، ولی کمتر گوش شنوایی یافتهاست. باید این مطلب را نیز اضافه کرد، که اکثر سینماهایی که در کشور فعال هستند نگران ادامه حیات خود هستند و اگر اینگونه وضعیت ادامه پیدا کند تا پایان سال بسیاری از سالنهای سینمایی تعطیل میشود. تعدادی از آنها نیز که امروز فعالیت میکنند یا چراغشان روشن است فقط به دنبال این هستند که به حیات خود ادامه دهند و بیشتر آنها سوددهی ندارند.
متاسفانه در تغییر مدیریت ها به شدت دچار مشکل هستیم. زیرا هرکس نگاه خود را درباره سینما دارد و هر گروهی که همراه یک دولت تازه میآید تصمیم میگیرد سینما را دوباره از ابتدا اختراع کند. حال عده ای باعث ارتقای سینما میشوند و عده ای هم کمر به تعطیلی آن میبندند. از دیدگاه کارشناسان و اهالی فرهنگ، وقتی سینمایی تعطیل یا منحل میشود در واقع رکنی از ارکان فرهنگ تعطیل و منحل شده است. پس با این احتساب باید فاتحه فرهنگ این مملکت را بخوانیم چون هر روز خبر تعطیلی یک سینما از همین شهر بلند میشود، حالا نوبت بعدی کدام است باید منتظر ماند وشنید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.