چرا انتخابات هیات رییسه شورای شهر اصفهان مهم نیست؟
مهدی نوری: اصلاحطلبان اصفهان پس از برگزاری انتخابات هیات رییسه شورای شهر، هفته آرامی را پشت سر نگذاشتند و با رای به جبهه پایداری- اصلی ترین گروه مخالفان دولت تدبیر و امید- از یک سو تحت فشار عمومی هواداران خود قرار گرفتند و از سوی دیگر شاهد افزایش نارضایتی از سوی اعضای اصولگرای شورای شهر بودند.اما به نظرم این انتخابات در عین حال که تاثیر چندانی در عرصه حاکمیت شهری و تحول سیاسی اصفهان ندارد، اما آزمون خوبی برای وزنکشی و بررسی رفتار نمایندگان اصلاحات است.قبل از این روزها که صدای اعتراض به عدم تغییر سیستم مدیریتی استان از اردوی اصلاحطلبان بلند است و اصلاح طلبان هم از عملکرد دولت در انتصاب مدیران جدید رضایت ندارند؛ اوضاع اصلاحطلبان شورانشین خوب نبود و باید ریشه وضعیت نامطلوب کنونی را درسالهای قبل جست: سالهایی که اقلیت محض بودند و حضور علیالسویه خود را مانع از هر گونه دخل و تصرف و تاثیری حتی اندک در روند فعالیتهای شورا عنوان میکردند و اکثریتی از اصولگرایان که بر مسند کار نشسته بودند؛ فضا را چنان برای آنان تنگ و همه چیز را به راحتی مصادره کردند؛ یکسویه و یک جانبه دیواری کشیدند و هر روز
بر قطر و ارتفاع آن افزودند تاجایی که حتی دست خود را نیز از آن کوتاه دیدند و مجموعه اجرایی شهرداری را نیز همچون جزیره ای مستقل دیدند که چندان راه شورا را نمیرفت و سیاستگذارانی جدا و اتاق فکری مجزا برای خود تدارک دیده بود.
این مسایل البته کوتاهی اصلاحطلبان را توجیه نمیکند. آنها نتوانستند از دایره بسته فکری و اجرایی خود خارج شوند و علاوه بر آن که تشکیلات اصلاح طلبی را نمایندگی نکردند و پاسخگویی به افکار عمومی و رسانه ها را نیز توجهی نکردند؛ حالتی زینتی به خود گرفتند و درباره آن چه در شورای سوم گذشت کمتر گفتند و نوشتند و ترجیح دادند سکوت خود را علامت مظلومیت جلوه دهند.
وضع تا جایی رو به وخامت گذاشت که رای آنها به شهرداری دکتر سقاییان نژاد به سودای کسب امتیازی هرچند اندک- ولو در حد دو سه معاونت و یا مدیریت داخلی آن- ناکام ماند و هر بار با این توجیه که وزن اصلاحات برای تغییر تصمیمات شورای شهر اندک است؛ از کارنامه اصولگرایان تبری جستند. اگرچه درتثبیت بسیاری از سیاستهای آنها شریک شدند و پاسخگویی در مورد عملکرد خود را به آیندهای نامعلوم حوالت دادند: آیندهای که هر بار در انتخابات هیات رییسه و شهردار فرا میرسد و باز تکرار رفتارهای فاقد جهتگیری سیاسی و بهدور از دور اندیشی است.
این رفتار کهنه باز هم کار دست این سه عضو ژلاتینی شورا داد و نا امیدی آنها از وعدههای تکراری نافرجام اصولگرایان برای امتیاز دهی به اصلاحطلبان؛ راهی برای آنان گشود که به ظاهر جدید اما چندباره آزموده شده است.آنها ازترس یک دست شدن حاکمیت اصولگرایان در شورای شهر اصفهان؛ شاید ناخواسته؛ حکم به تمدید حیات سیاسی جبهه پایداری دادند تا در پیوند بیسرانجامی دیگر، دایهای مهربانتر از مادر برای حاکمیت دو گونه شوند. این اتحاد نامتجانس اصولگرایان را نیز به انتقاد شدید رسانهای واداشت و آنها پیوند اصلاحات و پایداری را به رییس جدید شورا تبریک گفتند و از رییس شدن به هر قیمتی انتقاد کردند. حافظه تاریخی اما چیز دیگری میگوید: کارگران بیاجر و مواجب شورا که جز طرد و بیتوجهی سزای دیگری ندیده بودند؛ امروز مستوجب خشم کارفرمایان قدیمی نیستند؛ اما کارفرمای جدید آن ها نیز راه گذشتگان را میرود و زحمت ما میدارد! زحمت باز و بسته شدن دری که هر بار به روی یک پاشنه میچرخد و چون نیک بنگری نه منشا تحول است و نه نوید امید یا تدبیری هر چند دلخوشکنک!
این مسایل البته کوتاهی اصلاحطلبان را توجیه نمیکند. آنها نتوانستند از دایره بسته فکری و اجرایی خود خارج شوند و علاوه بر آن که تشکیلات اصلاح طلبی را نمایندگی نکردند و پاسخگویی به افکار عمومی و رسانه ها را نیز توجهی نکردند؛ حالتی زینتی به خود گرفتند و درباره آن چه در شورای سوم گذشت کمتر گفتند و نوشتند و ترجیح دادند سکوت خود را علامت مظلومیت جلوه دهند.
وضع تا جایی رو به وخامت گذاشت که رای آنها به شهرداری دکتر سقاییان نژاد به سودای کسب امتیازی هرچند اندک- ولو در حد دو سه معاونت و یا مدیریت داخلی آن- ناکام ماند و هر بار با این توجیه که وزن اصلاحات برای تغییر تصمیمات شورای شهر اندک است؛ از کارنامه اصولگرایان تبری جستند. اگرچه درتثبیت بسیاری از سیاستهای آنها شریک شدند و پاسخگویی در مورد عملکرد خود را به آیندهای نامعلوم حوالت دادند: آیندهای که هر بار در انتخابات هیات رییسه و شهردار فرا میرسد و باز تکرار رفتارهای فاقد جهتگیری سیاسی و بهدور از دور اندیشی است.
این رفتار کهنه باز هم کار دست این سه عضو ژلاتینی شورا داد و نا امیدی آنها از وعدههای تکراری نافرجام اصولگرایان برای امتیاز دهی به اصلاحطلبان؛ راهی برای آنان گشود که به ظاهر جدید اما چندباره آزموده شده است.آنها ازترس یک دست شدن حاکمیت اصولگرایان در شورای شهر اصفهان؛ شاید ناخواسته؛ حکم به تمدید حیات سیاسی جبهه پایداری دادند تا در پیوند بیسرانجامی دیگر، دایهای مهربانتر از مادر برای حاکمیت دو گونه شوند. این اتحاد نامتجانس اصولگرایان را نیز به انتقاد شدید رسانهای واداشت و آنها پیوند اصلاحات و پایداری را به رییس جدید شورا تبریک گفتند و از رییس شدن به هر قیمتی انتقاد کردند. حافظه تاریخی اما چیز دیگری میگوید: کارگران بیاجر و مواجب شورا که جز طرد و بیتوجهی سزای دیگری ندیده بودند؛ امروز مستوجب خشم کارفرمایان قدیمی نیستند؛ اما کارفرمای جدید آن ها نیز راه گذشتگان را میرود و زحمت ما میدارد! زحمت باز و بسته شدن دری که هر بار به روی یک پاشنه میچرخد و چون نیک بنگری نه منشا تحول است و نه نوید امید یا تدبیری هر چند دلخوشکنک!
مهدی نوری: اصلاحطلبان اصفهان پس از برگزاری انتخابات هیات رییسه شورای شهر، هفته آرامی را پشت سر نگذاشتند و با رای به جبهه پایداری- اصلی ترین گروه مخالفان دولت تدبیر و امید- از یک سو تحت فشار عمومی هواداران خود قرار گرفتند و از سوی دیگر شاهد افزایش نارضایتی از سوی اعضای اصولگرای شورای شهر بودند.اما به نظرم این انتخابات در عین حال که تاثیر چندانی در عرصه حاکمیت شهری و تحول سیاسی اصفهان ندارد، اما آزمون خوبی برای وزنکشی و بررسی رفتار نمایندگان اصلاحات است.قبل از این روزها که صدای اعتراض به عدم تغییر سیستم مدیریتی استان از اردوی اصلاحطلبان بلند است و اصلاح طلبان هم از عملکرد دولت در انتصاب مدیران جدید رضایت ندارند؛ اوضاع اصلاحطلبان شورانشین خوب نبود و باید ریشه وضعیت نامطلوب کنونی را درسالهای قبل جست: سالهایی که اقلیت محض بودند و حضور علیالسویه خود را مانع از هر گونه دخل و تصرف و تاثیری حتی اندک در روند فعالیتهای شورا عنوان میکردند و اکثریتی از اصولگرایان که بر مسند کار نشسته بودند؛ فضا را چنان برای آنان تنگ و همه چیز را به راحتی مصادره کردند؛ یکسویه و یک جانبه دیواری کشیدند و هر روز
بر قطر و ارتفاع آن افزودند تاجایی که حتی دست خود را نیز از آن کوتاه دیدند و مجموعه اجرایی شهرداری را نیز همچون جزیره ای مستقل دیدند که چندان راه شورا را نمیرفت و سیاستگذارانی جدا و اتاق فکری مجزا برای خود تدارک دیده بود.
این مسایل البته کوتاهی اصلاحطلبان را توجیه نمیکند. آنها نتوانستند از دایره بسته فکری و اجرایی خود خارج شوند و علاوه بر آن که تشکیلات اصلاح طلبی را نمایندگی نکردند و پاسخگویی به افکار عمومی و رسانه ها را نیز توجهی نکردند؛ حالتی زینتی به خود گرفتند و درباره آن چه در شورای سوم گذشت کمتر گفتند و نوشتند و ترجیح دادند سکوت خود را علامت مظلومیت جلوه دهند.
وضع تا جایی رو به وخامت گذاشت که رای آنها به شهرداری دکتر سقاییان نژاد به سودای کسب امتیازی هرچند اندک- ولو در حد دو سه معاونت و یا مدیریت داخلی آن- ناکام ماند و هر بار با این توجیه که وزن اصلاحات برای تغییر تصمیمات شورای شهر اندک است؛ از کارنامه اصولگرایان تبری جستند. اگرچه درتثبیت بسیاری از سیاستهای آنها شریک شدند و پاسخگویی در مورد عملکرد خود را به آیندهای نامعلوم حوالت دادند: آیندهای که هر بار در انتخابات هیات رییسه و شهردار فرا میرسد و باز تکرار رفتارهای فاقد جهتگیری سیاسی و بهدور از دور اندیشی است.
این رفتار کهنه باز هم کار دست این سه عضو ژلاتینی شورا داد و نا امیدی آنها از وعدههای تکراری نافرجام اصولگرایان برای امتیاز دهی به اصلاحطلبان؛ راهی برای آنان گشود که به ظاهر جدید اما چندباره آزموده شده است.آنها ازترس یک دست شدن حاکمیت اصولگرایان در شورای شهر اصفهان؛ شاید ناخواسته؛ حکم به تمدید حیات سیاسی جبهه پایداری دادند تا در پیوند بیسرانجامی دیگر، دایهای مهربانتر از مادر برای حاکمیت دو گونه شوند. این اتحاد نامتجانس اصولگرایان را نیز به انتقاد شدید رسانهای واداشت و آنها پیوند اصلاحات و پایداری را به رییس جدید شورا تبریک گفتند و از رییس شدن به هر قیمتی انتقاد کردند. حافظه تاریخی اما چیز دیگری میگوید: کارگران بیاجر و مواجب شورا که جز طرد و بیتوجهی سزای دیگری ندیده بودند؛ امروز مستوجب خشم کارفرمایان قدیمی نیستند؛ اما کارفرمای جدید آن ها نیز راه گذشتگان را میرود و زحمت ما میدارد! زحمت باز و بسته شدن دری که هر بار به روی یک پاشنه میچرخد و چون نیک بنگری نه منشا تحول است و نه نوید امید یا تدبیری هر چند دلخوشکنک!
این مسایل البته کوتاهی اصلاحطلبان را توجیه نمیکند. آنها نتوانستند از دایره بسته فکری و اجرایی خود خارج شوند و علاوه بر آن که تشکیلات اصلاح طلبی را نمایندگی نکردند و پاسخگویی به افکار عمومی و رسانه ها را نیز توجهی نکردند؛ حالتی زینتی به خود گرفتند و درباره آن چه در شورای سوم گذشت کمتر گفتند و نوشتند و ترجیح دادند سکوت خود را علامت مظلومیت جلوه دهند.
وضع تا جایی رو به وخامت گذاشت که رای آنها به شهرداری دکتر سقاییان نژاد به سودای کسب امتیازی هرچند اندک- ولو در حد دو سه معاونت و یا مدیریت داخلی آن- ناکام ماند و هر بار با این توجیه که وزن اصلاحات برای تغییر تصمیمات شورای شهر اندک است؛ از کارنامه اصولگرایان تبری جستند. اگرچه درتثبیت بسیاری از سیاستهای آنها شریک شدند و پاسخگویی در مورد عملکرد خود را به آیندهای نامعلوم حوالت دادند: آیندهای که هر بار در انتخابات هیات رییسه و شهردار فرا میرسد و باز تکرار رفتارهای فاقد جهتگیری سیاسی و بهدور از دور اندیشی است.
این رفتار کهنه باز هم کار دست این سه عضو ژلاتینی شورا داد و نا امیدی آنها از وعدههای تکراری نافرجام اصولگرایان برای امتیاز دهی به اصلاحطلبان؛ راهی برای آنان گشود که به ظاهر جدید اما چندباره آزموده شده است.آنها ازترس یک دست شدن حاکمیت اصولگرایان در شورای شهر اصفهان؛ شاید ناخواسته؛ حکم به تمدید حیات سیاسی جبهه پایداری دادند تا در پیوند بیسرانجامی دیگر، دایهای مهربانتر از مادر برای حاکمیت دو گونه شوند. این اتحاد نامتجانس اصولگرایان را نیز به انتقاد شدید رسانهای واداشت و آنها پیوند اصلاحات و پایداری را به رییس جدید شورا تبریک گفتند و از رییس شدن به هر قیمتی انتقاد کردند. حافظه تاریخی اما چیز دیگری میگوید: کارگران بیاجر و مواجب شورا که جز طرد و بیتوجهی سزای دیگری ندیده بودند؛ امروز مستوجب خشم کارفرمایان قدیمی نیستند؛ اما کارفرمای جدید آن ها نیز راه گذشتگان را میرود و زحمت ما میدارد! زحمت باز و بسته شدن دری که هر بار به روی یک پاشنه میچرخد و چون نیک بنگری نه منشا تحول است و نه نوید امید یا تدبیری هر چند دلخوشکنک!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.