|

چون روز سینما است

فاتیما انصاری . سردبیر

من روزنامه نگارم و به هزار دلیل سینما نمی‌روم! و تو یک سینماگر که به همان هزار دلیل روزنامه نمی خوانی! نه من تو را پشت دکه های خلوت مطبوعات دیده‌ام، نه تو مرا روی صندلی های متروک سینما . رو در رو که می‌شویم اگر چه دیر به دیر، حرفمان یکیست و از زبان مولوی عنب و انگور و استافیل می‌خواهیم، اما حامی هم نیستیم غریبه ایم انگار. همان کاغذ پاره‌هایی را که من با قلم سیاه می کنم تو با دوربین به تصویر می‌کشی. روز سینما را بهانه کرده ام تا گله‌ام را که نه، درد دلم را با تو به گفتگو بنشینم. کم دیده‌ام روزنامه‌ای تعطیل یا توقیف شود و سینماگری دست به دوربین ببرد تا دفاع کند از آن و کم خوانده‌ام فیلمی اجازه اکران نگرفته باشد و روزنامه‌ای غوغا به پا کرده باشد که چرا؟ ژورنالیسم و سینما همزادهای نزدیک به هم هستند، اما دور افتاده از یکدیگر. آنقدر دور که چشم‌اندازی از هم ندارند در حتی دورترین نقطه از گستره نگاهشان. مقوله هایی که اتحادشان می تواند جانی تازه بدمد در مسیر رسیدن به اهداف مشترک. عادت کرده‌ایم اما همین را بپذیریم و تنها پیوندمان عکس یادگاری با گاه‌و بی‌گاه‌هایی است که در آن روزنامه نگاران فیلم می‌سازند و یا سینماگران سردبیری می‌کنند. جیالی خلاص می‌گوید ادبیات آخرین سنگر مقاومت در برابر ماشین حماقت سازی انسان‌هاست. حرف بزرگی می‌زند خلاص. ادبیات آخرین سنگرمان است و زبان مشترکمان. جایی که قرار بوده به هم پیوند بخوریم و نخورده باز مانده ایم. می شود شکست این گسستگی را و دوخت این درزپاره رخت ادبیات را تا پیوند بخورند با هم و بیامیزند در هم.
یک دست زیرا صدا ندارد. دست من تو را دعوت می‌کند به خانه مطبوعات و خبرنگاران شهرمان تا بیایی و حرفت را و دردت را بگویی و ما یاریت کنیم برای رسیدن به آن چه می‌خواهی از راه ورق و مردم تو را بشناسند و بفهمند سخنت را. دست تو آیا ما را کجا خواهد برد؟ به انجمن سینماگران جوان شاید و بیایی حرف‌های مشترکمان را بگذاریم وسط تا آن را من از جوهر قلم و تو از لنز دوربینت بگذرانیم. من بنویسم و تو نشان دهی تمام نیاز به دیده شدن‌ها را. درست از نقطه‌ای که من و تو پیوند می‌خوریم خورشید طلوع خواهد کرد و ما مسیر طولانی و تنهای پر از سراب را از میان‌بر همراهیمان به مقصد خواهیم رسید. من دعوت کردم، لبیک گفتنش با تو!
من روزنامه نگارم و به هزار دلیل سینما نمی‌روم! و تو یک سینماگر که به همان هزار دلیل روزنامه نمی خوانی! نه من تو را پشت دکه های خلوت مطبوعات دیده‌ام، نه تو مرا روی صندلی های متروک سینما . رو در رو که می‌شویم اگر چه دیر به دیر، حرفمان یکیست و از زبان مولوی عنب و انگور و استافیل می‌خواهیم، اما حامی هم نیستیم غریبه ایم انگار. همان کاغذ پاره‌هایی را که من با قلم سیاه می کنم تو با دوربین به تصویر می‌کشی. روز سینما را بهانه کرده ام تا گله‌ام را که نه، درد دلم را با تو به گفتگو بنشینم. کم دیده‌ام روزنامه‌ای تعطیل یا توقیف شود و سینماگری دست به دوربین ببرد تا دفاع کند از آن و کم خوانده‌ام فیلمی اجازه اکران نگرفته باشد و روزنامه‌ای غوغا به پا کرده باشد که چرا؟ ژورنالیسم و سینما همزادهای نزدیک به هم هستند، اما دور افتاده از یکدیگر. آنقدر دور که چشم‌اندازی از هم ندارند در حتی دورترین نقطه از گستره نگاهشان. مقوله هایی که اتحادشان می تواند جانی تازه بدمد در مسیر رسیدن به اهداف مشترک. عادت کرده‌ایم اما همین را بپذیریم و تنها پیوندمان عکس یادگاری با گاه‌و بی‌گاه‌هایی است که در آن روزنامه نگاران فیلم می‌سازند و یا سینماگران سردبیری می‌کنند. جیالی خلاص می‌گوید ادبیات آخرین سنگر مقاومت در برابر ماشین حماقت سازی انسان‌هاست. حرف بزرگی می‌زند خلاص. ادبیات آخرین سنگرمان است و زبان مشترکمان. جایی که قرار بوده به هم پیوند بخوریم و نخورده باز مانده ایم. می شود شکست این گسستگی را و دوخت این درزپاره رخت ادبیات را تا پیوند بخورند با هم و بیامیزند در هم.
یک دست زیرا صدا ندارد. دست من تو را دعوت می‌کند به خانه مطبوعات و خبرنگاران شهرمان تا بیایی و حرفت را و دردت را بگویی و ما یاریت کنیم برای رسیدن به آن چه می‌خواهی از راه ورق و مردم تو را بشناسند و بفهمند سخنت را. دست تو آیا ما را کجا خواهد برد؟ به انجمن سینماگران جوان شاید و بیایی حرف‌های مشترکمان را بگذاریم وسط تا آن را من از جوهر قلم و تو از لنز دوربینت بگذرانیم. من بنویسم و تو نشان دهی تمام نیاز به دیده شدن‌ها را. درست از نقطه‌ای که من و تو پیوند می‌خوریم خورشید طلوع خواهد کرد و ما مسیر طولانی و تنهای پر از سراب را از میان‌بر همراهیمان به مقصد خواهیم رسید. من دعوت کردم، لبیک گفتنش با تو!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.