|

تصویری از صفحه روزنامه

زیبایی شناسی ممنوعه نویسی

مرگ و خشونت، درد و مصیبت گاه می‌تواند با صحنه پردازی‌هایی هنرمندانه که از آستین ادبیات، سینما، معماری و نقاشی برآمده به ارزش‌هایی والا و مردمی بدل گردند. این را زمانی ناصر فکوهی در فرهنگ توسعه می‌نوشت که می‌خواست زیبایی شناسی فاشیستی را تدریس کند. این پیش درآمدش؛ زیبایی شناسی ادبیات ممنوعه. نیمه چهارباغ؛ هوایی پر از دود و ریه ای انباشته؛ و البته زاینده رودی خشک. در پناه دیوار قدم تند کردم. شبه آرایش فروشی‌های پاساژ را گذراندم. رفتم ته پله‌ها. هوا به سینه ام نمی رسید. اندورنم منقبض. زیر زمین پاساژ، بوی تند سیگار... هدایت سمبل اش بود. با همان عینک و آن سبیل هیتلری. با نیم صورتکی از آزاده خانم رضا براهنی... ورودی مغازه اش را با عکسی از بکت و جلدهای رنگ و رو رفته کتاب جمعه شاملو و کتاب هفته و مجله آدینه و عکس‌هایی از ابراهیم گلستان پوشانیده بود. اندازه مغازه‌اش به سه متر نمی‌رسید. شاید حالا نفسم درست می‌شد. ریه‌ها انباشته از بوی کاغذ کاهی. نگاهی کردم . پایم به مجموعه‌ای رنگ و رو رفته گیر کرد تا بزنگاه سقوط. مردی که آرام و محزون آن گوشه نشسته بود سرش را بالا آورد. بوی غلیظ قهوه . با تعجب نگاهم کرد. سن و سالی نداشت. گرچه با منظور درب و داغان کردن خودش نفس می‌کشید. پشت پلک‌های محزون آن سیما چه کودک بازیگوش تنهایی بود که با ملعبه گل‌های کاغذی اش یا بر دالان تاریک شبی عریان دلخوش بود. حالا فقط کتاب ممنوعه نمی‌فروخت. یک عالمه سی‌دی داشت از فیلم‌های روز هالیود. با زیرنویس فارسی. لب تابش پر از متن‌های کوتاه در شبکه‌های اجتماعی. از فیس بوک تا وابیر. همه چیز هماهنگ با زیبایی شناسی ممنوعه نویسی.
مرگ و خشونت، درد و مصیبت گاه می‌تواند با صحنه پردازی‌هایی هنرمندانه که از آستین ادبیات، سینما، معماری و نقاشی برآمده به ارزش‌هایی والا و مردمی بدل گردند. این را زمانی ناصر فکوهی در فرهنگ توسعه می‌نوشت که می‌خواست زیبایی شناسی فاشیستی را تدریس کند. این پیش درآمدش؛ زیبایی شناسی ادبیات ممنوعه. نیمه چهارباغ؛ هوایی پر از دود و ریه ای انباشته؛ و البته زاینده رودی خشک. در پناه دیوار قدم تند کردم. شبه آرایش فروشی‌های پاساژ را گذراندم. رفتم ته پله‌ها. هوا به سینه ام نمی رسید. اندورنم منقبض. زیر زمین پاساژ، بوی تند سیگار... هدایت سمبل اش بود. با همان عینک و آن سبیل هیتلری. با نیم صورتکی از آزاده خانم رضا براهنی... ورودی مغازه اش را با عکسی از بکت و جلدهای رنگ و رو رفته کتاب جمعه شاملو و کتاب هفته و مجله آدینه و عکس‌هایی از ابراهیم گلستان پوشانیده بود. اندازه مغازه‌اش به سه متر نمی‌رسید. شاید حالا نفسم درست می‌شد. ریه‌ها انباشته از بوی کاغذ کاهی. نگاهی کردم . پایم به مجموعه‌ای رنگ و رو رفته گیر کرد تا بزنگاه سقوط. مردی که آرام و محزون آن گوشه نشسته بود سرش را بالا آورد. بوی غلیظ قهوه . با تعجب نگاهم کرد. سن و سالی نداشت. گرچه با منظور درب و داغان کردن خودش نفس می‌کشید. پشت پلک‌های محزون آن سیما چه کودک بازیگوش تنهایی بود که با ملعبه گل‌های کاغذی اش یا بر دالان تاریک شبی عریان دلخوش بود. حالا فقط کتاب ممنوعه نمی‌فروخت. یک عالمه سی‌دی داشت از فیلم‌های روز هالیود. با زیرنویس فارسی. لب تابش پر از متن‌های کوتاه در شبکه‌های اجتماعی. از فیس بوک تا وابیر. همه چیز هماهنگ با زیبایی شناسی ممنوعه نویسی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.