|

نمی‌خواهم بسوزم

خسته‌ام. می فهمی؟ خسته! خسته از تحقیر شدن‌های پی‌در‌پی. خسته از کتک خوردن‌های هر روزی. به من نگاه کن! به کبودی گردنم ، به دست هایم نگاه کن. از این ها روی بدنم زیاد دارم. این ها سهم هر روز من است از زندگی. سهم پانزده ساله ای که هرگز عقب نیفتاده است. دردی که هر روز در خلوت زناشویی ام کشیده ام و محکوم بودم به سکوت، به حفظ زندگی ، محکوم بودم به سوختن و ساختن. نامش سمیه بود. این ها را که می گفت اشک از چشمان معصومش می ریخت. آمده بود برای طلاق. شوهرش راضی نبود ، اما سمیه دیگر نایی برای تحمل کردن نداشت. اهل بندر عباس بود ، اینجا حتی خانواده اش هم کنارش نبودند. شانه ای که تکیه گاه گریه اش باشد یا دستی که زخمهایش را مرهمی بگذارد.میگفت اگر هم بودند باز اعتقاد داشتند زندگی همین است. چاره‌ای نداری، باید تحملش کنی. و باز هم سمیه تنها بود. می‌گفت او سرباز پدرم بود.اولین بار که دیدمش دو سالی از خدمت سربازی اش می گذشت. برای گردش آمده بود. یک سری هم به پدرم زد. آنوقت ها من پانزده ساله بودم. خیلی ساده به هم دل بستیم. حالا پانزده سال است که من همسرش هستم. اوایل همه چیز خوب بود. دوستش داشتم.خیلی.اما همه چیز مثل یک خواب کوتاه بود. وقتی بیدار شدم خودم را زیر مشت هایش پیدا کردم، زیر فحش ها و تحقیر هایش. هر چه را می گفتم به زبان خودش تعبیر می کرد ، و خوشش نمی آمد و می زد. راست می گویند که فرهنگ های متفاوت سخت است با هم باشند. فرهنگ ما فرق داشت. زبانمان یکی نبود. درک نمی‌شدم. خوب می گفتم و بد می‌شنید. سمیه بچه هم داشت. هشت ساله. کوچک و معصوم. در نگاه بی‌گناهش معلوم بود منتظر است ، تا سرنوشت با او چه کند! نمی خواستم بچه دار شوم. شش سال مقاومت کردم. می گفتند اگر بچه‌دار شوی همه چیز حل می شود. عوض می شود. خوب می شود. اما نشد! حالا باید کودکش را رها می کرد و می رفت. می‌گفت سخت است. اما چاره ای ندارم. نه جسمم می کشد ، نه روحم. می خواستم جدا شوم.همسرم اما بارها قول داد، وعده داد، قسم خورد، اما دروغ بود. همه اش دروغ بود. پایم که به خانه می‌رسید همه چیز برمیگشت سر جایش. پزشک قانونی هم رفتیم. گفتند که بیمار است. اما درمان میشود. نمی توانی جدا شوی. اما حاضر به درمان نشد. حالا سمیه آمده بود تا خودش را رها کند. مهریه اش را هم بخشیده بود. دلش برای کودکش می لرزید، اما می دانست بزرگ شدن زیر ضجه های مادر دردناکتر است تا دوری مادر. سمیه خیلی زود فهمیده بود این زندگی پاشیدنیست. کسی اما باورش نکرده بود. زندگی همین است. باید ساخت. چاره ای نیست. مردم چه می گویند! سمیه هم فدا شده بود. این سمیه هم مثل هزار تا سمیه دیگر فدای سوختن و ساختن شده بود. جمله ای که بارها شنیده ایم. جمله ای که باورش کرده ایم و نمی دانم تا کی برای این باور قرار است قربانی بدهیم. یک عمر شنیده ایم که باید سوخت و ساخت ، اما هرگز نپرسیدیم برای چه؟ برای چه باید زندگی های ویران را به هر قیمتی حفظ کرد یا نپرسیدیم به چه قیمتی ؟ اگر حتی به قیمت زندگی ، در برابرش چه نصیبی خواهد بود؟ شاید پس این زندگی نوزاد آرامش منتظر است تا در آغوش کشیده شود.
خسته‌ام. می فهمی؟ خسته! خسته از تحقیر شدن‌های پی‌در‌پی. خسته از کتک خوردن‌های هر روزی. به من نگاه کن! به کبودی گردنم ، به دست هایم نگاه کن. از این ها روی بدنم زیاد دارم. این ها سهم هر روز من است از زندگی. سهم پانزده ساله ای که هرگز عقب نیفتاده است. دردی که هر روز در خلوت زناشویی ام کشیده ام و محکوم بودم به سکوت، به حفظ زندگی ، محکوم بودم به سوختن و ساختن. نامش سمیه بود. این ها را که می گفت اشک از چشمان معصومش می ریخت. آمده بود برای طلاق. شوهرش راضی نبود ، اما سمیه دیگر نایی برای تحمل کردن نداشت. اهل بندر عباس بود ، اینجا حتی خانواده اش هم کنارش نبودند. شانه ای که تکیه گاه گریه اش باشد یا دستی که زخمهایش را مرهمی بگذارد.میگفت اگر هم بودند باز اعتقاد داشتند زندگی همین است. چاره‌ای نداری، باید تحملش کنی. و باز هم سمیه تنها بود. می‌گفت او سرباز پدرم بود.اولین بار که دیدمش دو سالی از خدمت سربازی اش می گذشت. برای گردش آمده بود. یک سری هم به پدرم زد. آنوقت ها من پانزده ساله بودم. خیلی ساده به هم دل بستیم. حالا پانزده سال است که من همسرش هستم. اوایل همه چیز خوب بود. دوستش داشتم.خیلی.اما همه چیز مثل یک خواب کوتاه بود. وقتی بیدار شدم خودم را زیر مشت هایش پیدا کردم، زیر فحش ها و تحقیر هایش. هر چه را می گفتم به زبان خودش تعبیر می کرد ، و خوشش نمی آمد و می زد. راست می گویند که فرهنگ های متفاوت سخت است با هم باشند. فرهنگ ما فرق داشت. زبانمان یکی نبود. درک نمی‌شدم. خوب می گفتم و بد می‌شنید. سمیه بچه هم داشت. هشت ساله. کوچک و معصوم. در نگاه بی‌گناهش معلوم بود منتظر است ، تا سرنوشت با او چه کند! نمی خواستم بچه دار شوم. شش سال مقاومت کردم. می گفتند اگر بچه‌دار شوی همه چیز حل می شود. عوض می شود. خوب می شود. اما نشد! حالا باید کودکش را رها می کرد و می رفت. می‌گفت سخت است. اما چاره ای ندارم. نه جسمم می کشد ، نه روحم. می خواستم جدا شوم.همسرم اما بارها قول داد، وعده داد، قسم خورد، اما دروغ بود. همه اش دروغ بود. پایم که به خانه می‌رسید همه چیز برمیگشت سر جایش. پزشک قانونی هم رفتیم. گفتند که بیمار است. اما درمان میشود. نمی توانی جدا شوی. اما حاضر به درمان نشد. حالا سمیه آمده بود تا خودش را رها کند. مهریه اش را هم بخشیده بود. دلش برای کودکش می لرزید، اما می دانست بزرگ شدن زیر ضجه های مادر دردناکتر است تا دوری مادر. سمیه خیلی زود فهمیده بود این زندگی پاشیدنیست. کسی اما باورش نکرده بود. زندگی همین است. باید ساخت. چاره ای نیست. مردم چه می گویند! سمیه هم فدا شده بود. این سمیه هم مثل هزار تا سمیه دیگر فدای سوختن و ساختن شده بود. جمله ای که بارها شنیده ایم. جمله ای که باورش کرده ایم و نمی دانم تا کی برای این باور قرار است قربانی بدهیم. یک عمر شنیده ایم که باید سوخت و ساخت ، اما هرگز نپرسیدیم برای چه؟ برای چه باید زندگی های ویران را به هر قیمتی حفظ کرد یا نپرسیدیم به چه قیمتی ؟ اگر حتی به قیمت زندگی ، در برابرش چه نصیبی خواهد بود؟ شاید پس این زندگی نوزاد آرامش منتظر است تا در آغوش کشیده شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.