آرزوهای مرده در عکسهای قدیمی
دلش میخواست آواز بخواند اما رودخانه زایندهرود خشک است!
شرق: به روبه رو خیره شده است،اصلا توجهی به اطراف خود ندارد. دوربین عکاسی به گردن او آویزان است وکنار پای او روی تکه کارتونی، عکسهایی از مردم دیده می شود که با لبخند کناررودخانه زاینده رود عکس گرفته اند، اما امروز جز حسرت برای آنها غمی نمانده است.
محمد علی 45 سال دارد که حدود بیست سال آن را کنار همین رودخانه خشک شده ، عکس های یادگاری مردم را انداخته است اما امروز دیگر خبری از مشتری نیست.
او می گوید: از وقتی آب بسته شد، دیگر کسی برای عکس گرفتن نیامد. چند روز پیش چند جوان کنار تابلو «شنا ممنوع» ایستادند تا از آنها عکس بگیرم.
معلوم بود مال این شهر نیستند،با حالت تمسخر به تابلو اشاره می کردند و ژست می گرفتند. هم ناراحت بودم هم دلم نمی خواست عکسی از این رودخانه به آنها بدهم اما به خاطر پول چاره ای نداشتم.
از داخل کیف کوچک جیبی خود، چند عکس بیرون آورد و نشان ما داد. آب تا بالای کنگره های سی وسه پل بالا بود و اگر کسی می خواست عکس بگیرد نمی توانست نزدیک آن به ایستد وباید حتما از دورعکس می گرفت. با حسرت به عکس ها و روبه روی خود رودخانه خشک شده نگاه می کرد.
او تنها نبود، سررا که به چرخانید اطراف سی وسه پل و رودخانه هستند آدم هایی که مثل او منتظر هستند. گاهی چشم های خود را می بندند وبه خیال، صدای آب را از زیر پل می شنوند. بعضی ها که دیگر خسته شده اند از گرمای تابستان زیر پل می روند وگوشه ای می نشینند.
گرانی، تورم،آلودگی هوا،شلوغی، ترافیک،قطع شدن آب، تخریب بناهای تاریخی،بیکاری و هزاران مورد دیگر که می توان به شکل طومار آن را نوشت، وجود دارد اما باعث افسردگی مردم این شهر بیشتررودخانه خشکیده ای است که قبل تر، روزها از خستگی فارغ ازهمه جا کنار زنده رود آن می نشستند و به زلالی آب خیره می شدند.
افسردگی مردم اصفهان به عدم تناسب شهری مربوط نمیشود، با ساختن میدانهای زیبا، آب نماهای شیک، مدرن و جذاب و در عین حال استفاده از داشتههای معماری اصفهان این امر قابل اصلاح و کاهش پذیر نیست زیرا مردم اصفهان حق سالیان سال خود را طلب می کنند وآن فقط؛ رودخانه زاینده رود است.
درست است که شهر باید به گونهای باشد که از لحاظ بصری شهروندان با ساختمانهایی هماهنگ، متعادل، منسجم، متوازن روبهرو شوند اما کسی نمی گوید با رودخانه خشک شده وسط شهر باید چکار کنیم؟!
باید بپذیریم که مردم اصفهان در یک افسردگی به سر می برند؛خشک شدن زاینده رود موضوعی است که ناشی از کم کاری بسیاری از دستگاه های دولتی و غیردولتی و دستگاه های متولی است و تاثیر این مساله تنها بر صنعت، کشاورزی و یا دغدغه تامین آب شرب نبوده است بلکه بر زندگی و روحیه اصفهانی ها نیز تاثیر فزاینده داشته است.
یادمان نرود هر جامعه ای نیازمند ایجاد فضای شاداب و پرطروات است.خشک شدن زاینده رود یکی از آسیب های وارده به پیکره جامعه اصفهان محسوب می شود چرا که این رودخانه از دیرباز در حفظ روحیه مردم و سرزندگی آنها بسیار تاثیرگذار بوده است اما خشکی زاینده رود این روحیه را تغییر داده است.
اگر باور نمی کنید افسردگی مردمان این شهر را پس لطفا به آسیب های وارده آن دقت کنید: ایجاد جزیره حرارتی و گرم شدن بیش از حد منطقه اصفهان از مهم ترین عوارض خشکسالی است که بر سلامتی مردم اصفهان نیز تاثیر منفی گذاشته است.
از سوی دیگر افزایش میزان استرس و ایجاد افسردگی در میان مردم اصفهان از جمله آسیب های مهم این خشکسالی است که در میان برخی از مناطق شهر اصفهان بی سابقه بوده است.
جالب اینجاست که مسوولان شهر به جای از بین بردن ریشه ای مشکل خشکی زاینده رود می آیند و در نقاطی مانند پل فردوسی، آذر، بزرگمهر و مکان های دیگر شهری اقدام به گل کاری و کاشت فضای سبزهای متنوعی می کنند تا با ایجاد فضای پرطراوت شهری، خشکی زاینده رود کمتر در دید مردم قرار گیرد!
مسوولان محترم لطفا مردم را ساده تصور نکنید، با وجود این کارها روحیه مردم اصفهان به اندازه ای با روح زاینده رود گره خورده که اقدامات نمادین تاثیری در ترمیم روح آسیب دیده آنها ندارد.
امیدواریم وباز امیدواریم دوباره شاهد جریان زاینده رود در بستر خشک شده آن باشیم تا تاثیرات منفی افسردگی مردم اصفهان، که نمی تواند بدون شک نمود عینی خوبی در جامعه داشته باشد!
محمد علی 45 سال دارد که حدود بیست سال آن را کنار همین رودخانه خشک شده ، عکس های یادگاری مردم را انداخته است اما امروز دیگر خبری از مشتری نیست.
او می گوید: از وقتی آب بسته شد، دیگر کسی برای عکس گرفتن نیامد. چند روز پیش چند جوان کنار تابلو «شنا ممنوع» ایستادند تا از آنها عکس بگیرم.
معلوم بود مال این شهر نیستند،با حالت تمسخر به تابلو اشاره می کردند و ژست می گرفتند. هم ناراحت بودم هم دلم نمی خواست عکسی از این رودخانه به آنها بدهم اما به خاطر پول چاره ای نداشتم.
از داخل کیف کوچک جیبی خود، چند عکس بیرون آورد و نشان ما داد. آب تا بالای کنگره های سی وسه پل بالا بود و اگر کسی می خواست عکس بگیرد نمی توانست نزدیک آن به ایستد وباید حتما از دورعکس می گرفت. با حسرت به عکس ها و روبه روی خود رودخانه خشک شده نگاه می کرد.
او تنها نبود، سررا که به چرخانید اطراف سی وسه پل و رودخانه هستند آدم هایی که مثل او منتظر هستند. گاهی چشم های خود را می بندند وبه خیال، صدای آب را از زیر پل می شنوند. بعضی ها که دیگر خسته شده اند از گرمای تابستان زیر پل می روند وگوشه ای می نشینند.
گرانی، تورم،آلودگی هوا،شلوغی، ترافیک،قطع شدن آب، تخریب بناهای تاریخی،بیکاری و هزاران مورد دیگر که می توان به شکل طومار آن را نوشت، وجود دارد اما باعث افسردگی مردم این شهر بیشتررودخانه خشکیده ای است که قبل تر، روزها از خستگی فارغ ازهمه جا کنار زنده رود آن می نشستند و به زلالی آب خیره می شدند.
افسردگی مردم اصفهان به عدم تناسب شهری مربوط نمیشود، با ساختن میدانهای زیبا، آب نماهای شیک، مدرن و جذاب و در عین حال استفاده از داشتههای معماری اصفهان این امر قابل اصلاح و کاهش پذیر نیست زیرا مردم اصفهان حق سالیان سال خود را طلب می کنند وآن فقط؛ رودخانه زاینده رود است.
درست است که شهر باید به گونهای باشد که از لحاظ بصری شهروندان با ساختمانهایی هماهنگ، متعادل، منسجم، متوازن روبهرو شوند اما کسی نمی گوید با رودخانه خشک شده وسط شهر باید چکار کنیم؟!
باید بپذیریم که مردم اصفهان در یک افسردگی به سر می برند؛خشک شدن زاینده رود موضوعی است که ناشی از کم کاری بسیاری از دستگاه های دولتی و غیردولتی و دستگاه های متولی است و تاثیر این مساله تنها بر صنعت، کشاورزی و یا دغدغه تامین آب شرب نبوده است بلکه بر زندگی و روحیه اصفهانی ها نیز تاثیر فزاینده داشته است.
یادمان نرود هر جامعه ای نیازمند ایجاد فضای شاداب و پرطروات است.خشک شدن زاینده رود یکی از آسیب های وارده به پیکره جامعه اصفهان محسوب می شود چرا که این رودخانه از دیرباز در حفظ روحیه مردم و سرزندگی آنها بسیار تاثیرگذار بوده است اما خشکی زاینده رود این روحیه را تغییر داده است.
اگر باور نمی کنید افسردگی مردمان این شهر را پس لطفا به آسیب های وارده آن دقت کنید: ایجاد جزیره حرارتی و گرم شدن بیش از حد منطقه اصفهان از مهم ترین عوارض خشکسالی است که بر سلامتی مردم اصفهان نیز تاثیر منفی گذاشته است.
از سوی دیگر افزایش میزان استرس و ایجاد افسردگی در میان مردم اصفهان از جمله آسیب های مهم این خشکسالی است که در میان برخی از مناطق شهر اصفهان بی سابقه بوده است.
جالب اینجاست که مسوولان شهر به جای از بین بردن ریشه ای مشکل خشکی زاینده رود می آیند و در نقاطی مانند پل فردوسی، آذر، بزرگمهر و مکان های دیگر شهری اقدام به گل کاری و کاشت فضای سبزهای متنوعی می کنند تا با ایجاد فضای پرطراوت شهری، خشکی زاینده رود کمتر در دید مردم قرار گیرد!
مسوولان محترم لطفا مردم را ساده تصور نکنید، با وجود این کارها روحیه مردم اصفهان به اندازه ای با روح زاینده رود گره خورده که اقدامات نمادین تاثیری در ترمیم روح آسیب دیده آنها ندارد.
امیدواریم وباز امیدواریم دوباره شاهد جریان زاینده رود در بستر خشک شده آن باشیم تا تاثیرات منفی افسردگی مردم اصفهان، که نمی تواند بدون شک نمود عینی خوبی در جامعه داشته باشد!
شرق: به روبه رو خیره شده است،اصلا توجهی به اطراف خود ندارد. دوربین عکاسی به گردن او آویزان است وکنار پای او روی تکه کارتونی، عکسهایی از مردم دیده می شود که با لبخند کناررودخانه زاینده رود عکس گرفته اند، اما امروز جز حسرت برای آنها غمی نمانده است.
محمد علی 45 سال دارد که حدود بیست سال آن را کنار همین رودخانه خشک شده ، عکس های یادگاری مردم را انداخته است اما امروز دیگر خبری از مشتری نیست.
او می گوید: از وقتی آب بسته شد، دیگر کسی برای عکس گرفتن نیامد. چند روز پیش چند جوان کنار تابلو «شنا ممنوع» ایستادند تا از آنها عکس بگیرم.
معلوم بود مال این شهر نیستند،با حالت تمسخر به تابلو اشاره می کردند و ژست می گرفتند. هم ناراحت بودم هم دلم نمی خواست عکسی از این رودخانه به آنها بدهم اما به خاطر پول چاره ای نداشتم.
از داخل کیف کوچک جیبی خود، چند عکس بیرون آورد و نشان ما داد. آب تا بالای کنگره های سی وسه پل بالا بود و اگر کسی می خواست عکس بگیرد نمی توانست نزدیک آن به ایستد وباید حتما از دورعکس می گرفت. با حسرت به عکس ها و روبه روی خود رودخانه خشک شده نگاه می کرد.
او تنها نبود، سررا که به چرخانید اطراف سی وسه پل و رودخانه هستند آدم هایی که مثل او منتظر هستند. گاهی چشم های خود را می بندند وبه خیال، صدای آب را از زیر پل می شنوند. بعضی ها که دیگر خسته شده اند از گرمای تابستان زیر پل می روند وگوشه ای می نشینند.
گرانی، تورم،آلودگی هوا،شلوغی، ترافیک،قطع شدن آب، تخریب بناهای تاریخی،بیکاری و هزاران مورد دیگر که می توان به شکل طومار آن را نوشت، وجود دارد اما باعث افسردگی مردم این شهر بیشتررودخانه خشکیده ای است که قبل تر، روزها از خستگی فارغ ازهمه جا کنار زنده رود آن می نشستند و به زلالی آب خیره می شدند.
افسردگی مردم اصفهان به عدم تناسب شهری مربوط نمیشود، با ساختن میدانهای زیبا، آب نماهای شیک، مدرن و جذاب و در عین حال استفاده از داشتههای معماری اصفهان این امر قابل اصلاح و کاهش پذیر نیست زیرا مردم اصفهان حق سالیان سال خود را طلب می کنند وآن فقط؛ رودخانه زاینده رود است.
درست است که شهر باید به گونهای باشد که از لحاظ بصری شهروندان با ساختمانهایی هماهنگ، متعادل، منسجم، متوازن روبهرو شوند اما کسی نمی گوید با رودخانه خشک شده وسط شهر باید چکار کنیم؟!
باید بپذیریم که مردم اصفهان در یک افسردگی به سر می برند؛خشک شدن زاینده رود موضوعی است که ناشی از کم کاری بسیاری از دستگاه های دولتی و غیردولتی و دستگاه های متولی است و تاثیر این مساله تنها بر صنعت، کشاورزی و یا دغدغه تامین آب شرب نبوده است بلکه بر زندگی و روحیه اصفهانی ها نیز تاثیر فزاینده داشته است.
یادمان نرود هر جامعه ای نیازمند ایجاد فضای شاداب و پرطروات است.خشک شدن زاینده رود یکی از آسیب های وارده به پیکره جامعه اصفهان محسوب می شود چرا که این رودخانه از دیرباز در حفظ روحیه مردم و سرزندگی آنها بسیار تاثیرگذار بوده است اما خشکی زاینده رود این روحیه را تغییر داده است.
اگر باور نمی کنید افسردگی مردمان این شهر را پس لطفا به آسیب های وارده آن دقت کنید: ایجاد جزیره حرارتی و گرم شدن بیش از حد منطقه اصفهان از مهم ترین عوارض خشکسالی است که بر سلامتی مردم اصفهان نیز تاثیر منفی گذاشته است.
از سوی دیگر افزایش میزان استرس و ایجاد افسردگی در میان مردم اصفهان از جمله آسیب های مهم این خشکسالی است که در میان برخی از مناطق شهر اصفهان بی سابقه بوده است.
جالب اینجاست که مسوولان شهر به جای از بین بردن ریشه ای مشکل خشکی زاینده رود می آیند و در نقاطی مانند پل فردوسی، آذر، بزرگمهر و مکان های دیگر شهری اقدام به گل کاری و کاشت فضای سبزهای متنوعی می کنند تا با ایجاد فضای پرطراوت شهری، خشکی زاینده رود کمتر در دید مردم قرار گیرد!
مسوولان محترم لطفا مردم را ساده تصور نکنید، با وجود این کارها روحیه مردم اصفهان به اندازه ای با روح زاینده رود گره خورده که اقدامات نمادین تاثیری در ترمیم روح آسیب دیده آنها ندارد.
امیدواریم وباز امیدواریم دوباره شاهد جریان زاینده رود در بستر خشک شده آن باشیم تا تاثیرات منفی افسردگی مردم اصفهان، که نمی تواند بدون شک نمود عینی خوبی در جامعه داشته باشد!
محمد علی 45 سال دارد که حدود بیست سال آن را کنار همین رودخانه خشک شده ، عکس های یادگاری مردم را انداخته است اما امروز دیگر خبری از مشتری نیست.
او می گوید: از وقتی آب بسته شد، دیگر کسی برای عکس گرفتن نیامد. چند روز پیش چند جوان کنار تابلو «شنا ممنوع» ایستادند تا از آنها عکس بگیرم.
معلوم بود مال این شهر نیستند،با حالت تمسخر به تابلو اشاره می کردند و ژست می گرفتند. هم ناراحت بودم هم دلم نمی خواست عکسی از این رودخانه به آنها بدهم اما به خاطر پول چاره ای نداشتم.
از داخل کیف کوچک جیبی خود، چند عکس بیرون آورد و نشان ما داد. آب تا بالای کنگره های سی وسه پل بالا بود و اگر کسی می خواست عکس بگیرد نمی توانست نزدیک آن به ایستد وباید حتما از دورعکس می گرفت. با حسرت به عکس ها و روبه روی خود رودخانه خشک شده نگاه می کرد.
او تنها نبود، سررا که به چرخانید اطراف سی وسه پل و رودخانه هستند آدم هایی که مثل او منتظر هستند. گاهی چشم های خود را می بندند وبه خیال، صدای آب را از زیر پل می شنوند. بعضی ها که دیگر خسته شده اند از گرمای تابستان زیر پل می روند وگوشه ای می نشینند.
گرانی، تورم،آلودگی هوا،شلوغی، ترافیک،قطع شدن آب، تخریب بناهای تاریخی،بیکاری و هزاران مورد دیگر که می توان به شکل طومار آن را نوشت، وجود دارد اما باعث افسردگی مردم این شهر بیشتررودخانه خشکیده ای است که قبل تر، روزها از خستگی فارغ ازهمه جا کنار زنده رود آن می نشستند و به زلالی آب خیره می شدند.
افسردگی مردم اصفهان به عدم تناسب شهری مربوط نمیشود، با ساختن میدانهای زیبا، آب نماهای شیک، مدرن و جذاب و در عین حال استفاده از داشتههای معماری اصفهان این امر قابل اصلاح و کاهش پذیر نیست زیرا مردم اصفهان حق سالیان سال خود را طلب می کنند وآن فقط؛ رودخانه زاینده رود است.
درست است که شهر باید به گونهای باشد که از لحاظ بصری شهروندان با ساختمانهایی هماهنگ، متعادل، منسجم، متوازن روبهرو شوند اما کسی نمی گوید با رودخانه خشک شده وسط شهر باید چکار کنیم؟!
باید بپذیریم که مردم اصفهان در یک افسردگی به سر می برند؛خشک شدن زاینده رود موضوعی است که ناشی از کم کاری بسیاری از دستگاه های دولتی و غیردولتی و دستگاه های متولی است و تاثیر این مساله تنها بر صنعت، کشاورزی و یا دغدغه تامین آب شرب نبوده است بلکه بر زندگی و روحیه اصفهانی ها نیز تاثیر فزاینده داشته است.
یادمان نرود هر جامعه ای نیازمند ایجاد فضای شاداب و پرطروات است.خشک شدن زاینده رود یکی از آسیب های وارده به پیکره جامعه اصفهان محسوب می شود چرا که این رودخانه از دیرباز در حفظ روحیه مردم و سرزندگی آنها بسیار تاثیرگذار بوده است اما خشکی زاینده رود این روحیه را تغییر داده است.
اگر باور نمی کنید افسردگی مردمان این شهر را پس لطفا به آسیب های وارده آن دقت کنید: ایجاد جزیره حرارتی و گرم شدن بیش از حد منطقه اصفهان از مهم ترین عوارض خشکسالی است که بر سلامتی مردم اصفهان نیز تاثیر منفی گذاشته است.
از سوی دیگر افزایش میزان استرس و ایجاد افسردگی در میان مردم اصفهان از جمله آسیب های مهم این خشکسالی است که در میان برخی از مناطق شهر اصفهان بی سابقه بوده است.
جالب اینجاست که مسوولان شهر به جای از بین بردن ریشه ای مشکل خشکی زاینده رود می آیند و در نقاطی مانند پل فردوسی، آذر، بزرگمهر و مکان های دیگر شهری اقدام به گل کاری و کاشت فضای سبزهای متنوعی می کنند تا با ایجاد فضای پرطراوت شهری، خشکی زاینده رود کمتر در دید مردم قرار گیرد!
مسوولان محترم لطفا مردم را ساده تصور نکنید، با وجود این کارها روحیه مردم اصفهان به اندازه ای با روح زاینده رود گره خورده که اقدامات نمادین تاثیری در ترمیم روح آسیب دیده آنها ندارد.
امیدواریم وباز امیدواریم دوباره شاهد جریان زاینده رود در بستر خشک شده آن باشیم تا تاثیرات منفی افسردگی مردم اصفهان، که نمی تواند بدون شک نمود عینی خوبی در جامعه داشته باشد!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.