|

«حمیدرضا لوافی» کارگردان هویت گمشده:

50 درصد از کار راضی هستم

حمیدرضا لوافی، متولد ۵۱ تهران و فارغ‌التحصیل رشته فیلم‌سازی از دانشگاه صداوسیما است که بعد از فارغ‌التحصیلی کار خود را با نویسندگی و تدوین شروع کرد. او که ساخت سریال‌هایی مثل «من و میرزا مراد» را برای شبکه‌ی زاگرس در کارنامه خود دارد امسال سریال مناسبتی «هویت گمشده» را کارگردانی کرد، سریال علی‌رغم ضعف‌هایی که داشت نسبتاً در جذب مخاطب توانا بوده است. سریالی که هم‌زمانی تست بازیگران و جشن روز معمار در تالار انتظار بر نحوه انتخاب بازیگرانش تأثیرگذار بود درحالی‌که انتخاب بازیگران به‌دقت و تأمل بیشتری نیاز داشت، در کنار همه این مسائل صداوسیمای کرمانشاه هنوز به‌جای دادن فرصت و بودجه به کارگردانان بومی از کارگردانان برجسته‌ی غیربومی استفاده می‌‌کند و جایی برای کشف استعدادهای جوان باقی نمی‌‌ماند.
هویت گمشده حکایت‌گر داستان دختری وکیل است که برای گره‌افکنی از پرونده‌ای مربوط به گذشته، فرازوفرودهایی را طی می‌‌کند، آدم‌هایی که در پی یافتن هویت خود و یا جستجوی بی‌پایان حقیقت، ناخودآگاه به دیوار دیروزهایشان می‌‌کوبند.
فکر و اساس سریال چطور شکل گرفت؟
شورای مرکز کرمانشاه از بهمن‌ماه ۹۲ برای سریال مناسبتی ماه رمضان با من صحبت کردند که روند انتخاب فیلم‌نامه تا اواخر اسفند طول کشید و سرانجام کار حامد افضلی و رؤیا خسرو‌نجد پذیرفته شد.
فیلم‌نامه و داستانان تا چه حد برای‌مخاطب جذابیت ایجاد کرده است؟
در ابتدا تنها بخشی از کار نوشته‌شده بود و بخش دیگر همزمان با فیلم‌برداری آماده شد، به نظر من داستان معماگونه آن توانسته بود مخاطب را جذب کند، به‌جز قسمت‌های میانی که کششش و ریتم به نحوی افت داشت فکر می‌‌کنم در قسمت‌های دیگر کشش‌‌ها حفظ‌شده بود و اگر زمان بیشتری در اختیار داشتیم قطعاً بهتر هم می‌‌شد.
بودجه‌ی کار چه طور بود؟
متأسفانه در مراکز استان‌‌ها بودجه بسیار پایین است، هزینه‌هایی که صرف کار شد شاید چند سال اخیر با آن تنها می‌‌شد سه تله‌فیلم ساخت که ما با همان مقدار سریالی ۲۶ قسمتی را آماده کردیم، درواقع می‌‌توان نقطه‌ی ضعف کار را بودجه‌ کم ان دانست که خواه‌ناخواه در کیفیت کار تأثیر گذاشته است.
در مورد انتخاب همکاران و بازیگران کار چه برنامه‌ای داشتید؟
برای انتخاب عوامل گزینه‌هایی داشتم تصویربردار کار مهدی سلیمانی از طرف مرکز کرمانشاه مشخص شد البته من از قبل ایشان را می‌‌شناختم و باهم کارکرده بودیم صدابردار، طراح صحنه و لباس، منشی گروه، تدوین و موسیقی (از اصفهان) را خود خارج از مرکز انتخاب کردم، برای بازیگران دوست داشتم چهره‌های جدیدی وارد کار شوند بعد از اعلام فراخوان افرادی داوطلب شدند و ما توانستیم پوشه‌ای از مشخصات ۳۰۰ بازیگر و علاقه‌مند به بازیگری را فراهم کنیم که فکر می‌‌کنم برای کارگردان‌های دیگر دسترسی و آشنایی با آن‌‌ها به روند کارشان کمک می‌‌کند.
با توجه به این‌که اغلب بازیگران تئاتر بودند بازی‌‌ها برای تلویزیون تئاتری و غلوآمیز نبودند؟
هر فیلم‌ساز خالق کار خودش است، من در ابتدای کار به بازیگرانم همیشه می‌‌گویم خود را از هر آنچه یاد گرفته‌اید خالی کنید، ما با محدودیت کمبود بازیگر فیلم در کرمانشاه مواجه بودیم، هرچند بعضی از تئاتری‌‌ها بازی‌های خوب و متفاوتی را ارائه دادند اما نمی‌‌توان ضعف بعضی بازی‌‌ها را نادیده گرفت.
فکر می‌‌کنید انتخاب یک نا بازیگر برای این نقش در روند کار چه تأثیراتی داشت؟
عاطفه دهداریان برای بار اول جلوی دوربین می‌‌رفت، مسلماً نقص‌هایی وجود داشته اما با توجه به زمان محدودی که داشتیم سعی شد بازی قابل قبولی ارائه شود، کار با افراد غیرحرفه‌ای سختی‌های خاص خود را درد، امیدوارم این تجربه برای ادامه‌ کارهایش نقطه مثبتی باشد، هرچند اگر به عقب بازگردم به دلیل کمبود‌ها مجدداً مجبور به همین انتخاب‌‌ها هستم، استراتژی استفاده از بازیگران محلی و فرصت دادن به استعدادهای جوان مسئله‌ راحتی نیست و این اواخر حتی ما برای نقش‌های فرعی مخصوصاً افراد مسن واقعاً تحت‌فشار بودیم
حمیدرضا لوافی، متولد ۵۱ تهران و فارغ‌التحصیل رشته فیلم‌سازی از دانشگاه صداوسیما است که بعد از فارغ‌التحصیلی کار خود را با نویسندگی و تدوین شروع کرد. او که ساخت سریال‌هایی مثل «من و میرزا مراد» را برای شبکه‌ی زاگرس در کارنامه خود دارد امسال سریال مناسبتی «هویت گمشده» را کارگردانی کرد، سریال علی‌رغم ضعف‌هایی که داشت نسبتاً در جذب مخاطب توانا بوده است. سریالی که هم‌زمانی تست بازیگران و جشن روز معمار در تالار انتظار بر نحوه انتخاب بازیگرانش تأثیرگذار بود درحالی‌که انتخاب بازیگران به‌دقت و تأمل بیشتری نیاز داشت، در کنار همه این مسائل صداوسیمای کرمانشاه هنوز به‌جای دادن فرصت و بودجه به کارگردانان بومی از کارگردانان برجسته‌ی غیربومی استفاده می‌‌کند و جایی برای کشف استعدادهای جوان باقی نمی‌‌ماند.
هویت گمشده حکایت‌گر داستان دختری وکیل است که برای گره‌افکنی از پرونده‌ای مربوط به گذشته، فرازوفرودهایی را طی می‌‌کند، آدم‌هایی که در پی یافتن هویت خود و یا جستجوی بی‌پایان حقیقت، ناخودآگاه به دیوار دیروزهایشان می‌‌کوبند.
فکر و اساس سریال چطور شکل گرفت؟
شورای مرکز کرمانشاه از بهمن‌ماه ۹۲ برای سریال مناسبتی ماه رمضان با من صحبت کردند که روند انتخاب فیلم‌نامه تا اواخر اسفند طول کشید و سرانجام کار حامد افضلی و رؤیا خسرو‌نجد پذیرفته شد.
فیلم‌نامه و داستانان تا چه حد برای‌مخاطب جذابیت ایجاد کرده است؟
در ابتدا تنها بخشی از کار نوشته‌شده بود و بخش دیگر همزمان با فیلم‌برداری آماده شد، به نظر من داستان معماگونه آن توانسته بود مخاطب را جذب کند، به‌جز قسمت‌های میانی که کششش و ریتم به نحوی افت داشت فکر می‌‌کنم در قسمت‌های دیگر کشش‌‌ها حفظ‌شده بود و اگر زمان بیشتری در اختیار داشتیم قطعاً بهتر هم می‌‌شد.
بودجه‌ی کار چه طور بود؟
متأسفانه در مراکز استان‌‌ها بودجه بسیار پایین است، هزینه‌هایی که صرف کار شد شاید چند سال اخیر با آن تنها می‌‌شد سه تله‌فیلم ساخت که ما با همان مقدار سریالی ۲۶ قسمتی را آماده کردیم، درواقع می‌‌توان نقطه‌ی ضعف کار را بودجه‌ کم ان دانست که خواه‌ناخواه در کیفیت کار تأثیر گذاشته است.
در مورد انتخاب همکاران و بازیگران کار چه برنامه‌ای داشتید؟
برای انتخاب عوامل گزینه‌هایی داشتم تصویربردار کار مهدی سلیمانی از طرف مرکز کرمانشاه مشخص شد البته من از قبل ایشان را می‌‌شناختم و باهم کارکرده بودیم صدابردار، طراح صحنه و لباس، منشی گروه، تدوین و موسیقی (از اصفهان) را خود خارج از مرکز انتخاب کردم، برای بازیگران دوست داشتم چهره‌های جدیدی وارد کار شوند بعد از اعلام فراخوان افرادی داوطلب شدند و ما توانستیم پوشه‌ای از مشخصات ۳۰۰ بازیگر و علاقه‌مند به بازیگری را فراهم کنیم که فکر می‌‌کنم برای کارگردان‌های دیگر دسترسی و آشنایی با آن‌‌ها به روند کارشان کمک می‌‌کند.
با توجه به این‌که اغلب بازیگران تئاتر بودند بازی‌‌ها برای تلویزیون تئاتری و غلوآمیز نبودند؟
هر فیلم‌ساز خالق کار خودش است، من در ابتدای کار به بازیگرانم همیشه می‌‌گویم خود را از هر آنچه یاد گرفته‌اید خالی کنید، ما با محدودیت کمبود بازیگر فیلم در کرمانشاه مواجه بودیم، هرچند بعضی از تئاتری‌‌ها بازی‌های خوب و متفاوتی را ارائه دادند اما نمی‌‌توان ضعف بعضی بازی‌‌ها را نادیده گرفت.
فکر می‌‌کنید انتخاب یک نا بازیگر برای این نقش در روند کار چه تأثیراتی داشت؟
عاطفه دهداریان برای بار اول جلوی دوربین می‌‌رفت، مسلماً نقص‌هایی وجود داشته اما با توجه به زمان محدودی که داشتیم سعی شد بازی قابل قبولی ارائه شود، کار با افراد غیرحرفه‌ای سختی‌های خاص خود را درد، امیدوارم این تجربه برای ادامه‌ کارهایش نقطه مثبتی باشد، هرچند اگر به عقب بازگردم به دلیل کمبود‌ها مجدداً مجبور به همین انتخاب‌‌ها هستم، استراتژی استفاده از بازیگران محلی و فرصت دادن به استعدادهای جوان مسئله‌ راحتی نیست و این اواخر حتی ما برای نقش‌های فرعی مخصوصاً افراد مسن واقعاً تحت‌فشار بودیم

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.