کمی عاشق تر
علی اکبر مرادی . استاد و پژوهشگر موسیقی
گاهی که نه،بلکه بیشتر وقتها به خودم میگم ،به تو چه؟چه کاره ای؟ نه سر پیازی نه ته سیر !ونه مرکزی فرهنگی و هنری ویا مسئولیتی در این راستا به تو سپرده اندکه خود را قانونا مسئول بدانی.اما حقیقت این است که عمر من و امثال در راه فرهنگ و هنر سپری گشته و در این مسیر طولانی خواسته و نخواسته دلبسته و عاشق فرهنگ وهنر سرزمین خود گشته ایم.سرزمینی که تعدد-فرهنگها-اقوام و رسوم و هنرها در آن بزرگترین دلیل عظمت و بزرگی آن است.در هر گوشه از این سرزمین پهناورقومی میزید که تمام شاخصهای فرهنگی یک قوم کهن متمدن را با خود دارد.از آن جمله اند - کردها-آذریها - فارسها -بلوچها - لرها - گیلکها.... واینان همان مردمانی هستند که در طی هزاره ها جشن نوروز را به نیکی وبا عظمت به پا میداشته اند،خواه در ایران یا افغانستان تاجیکستان باشندویا در سرزمینهای کردنشین عراق ترکیه وسوریه و یا آذری زبانان آذربایجان و چقدر زیباست هروقت پای صحبت آنها مینشینی دلی در گرو نام ایران دارند و چه کوته نظری است که ایران را همانگونه که بیگانگان می خواهند پرشیا بنامیم-یعنی کشوری که فقط فارس زبانان در آن زندگی میکنند!!!
هدف از نگارش این مطالب این بود که متاسفانه در سالهای اخیر به وضوح مشاهده میشود که برخی از مسئولان هنری کشور بالاخص در حوزه موسیقی برخوردی خردمندانه و مسئولانه با موسیقی نواحی کشور نداشته اند و تقریبا میتوان گفت موسیقی بسیاری از خلقهای ایران را به فراموشی سپردهاند.اگر به فراخوانهای جشنواره ها در سالهای اخیر دقت کرده باشید دیگر از موسیقیهای مقامی خلق های ایرانی خبری نیست،در عوض از موسیقی کلاسیک غربی وپاپ وسازهای مرتبط با این موسیقی از جوانان آزمایش به عمل می آید ،استعداد یابی میشود هنرستان و دانشکده برایش برپا کرده اند و...ودر کنار آن گاهی نیزگوشه چشمی به موسیقی سنتی (ردیف)دارند،انگار موسیقی مقامی همان موسیقی است که باید حرام اعلام شود.در عوض تا دلت بخواهد از موسیقی پاپ حمایت و استقبال می شود دلیلش را جویا می شوی می گویند تحرک دارد ،جوان پسند است!انگار کل مشکل جوانان ما با موسیقی پاپ حل می شود استقبال از کنسرتهای چند خواننده پاپ شبه لوس آنجلسی مایه مباهات و مشروع نمایی برپا کنندگان این نوع کنسرتها شده است اما اگر معیار هنر این باشد که آنها میگویند بهتر است به سردمداران اصلی این نوع موسیقی میدان دهند که بیشک نتیجه مالی بهتری برای آنها رقم خواهد زد!!!
سود جویی برخی و با کمال تاسف برخورد غیر اصولی و نامسئولانه بعضی ازمسئولین و اعضایا نجمن های موسیقی کم کم میرود فضایی ایجاد کند که جایگاه هیچ نوع موسیقی معلوم نباشد و در این مسیر بزرگانی که عمر خود را وقف فرهنگ موسیقایی کشور کرده اندبا کسانی مقایسه شوند که موسیقی را کمتر از سالی است که شروع کرده اند و عمر هنری آنها(اگر کارشان هنر به حساب آید)سالی بیش نخواهد پایید.
در شهر کرمانشاه هفته گذشته کنسرت استاد مسعود شعاری به دلیل عدم استقبال برگزار نشد،مسعود شعاری کسی است که در طی سی سال گذشته به بیش از ده هزار نفر در سرتاسر ایران سه تار و موسیقی ایرانی آموخته است،در این راستا هیچ کس خود را مسئول ندانست نه مردم نه مسئولین،نه ارشاد،نه حوزه هنری،نه بخش فرهنگی استانداری و شهرداری ونه هیچ کس دیگر.اما اگر کنسرتی از نوع غیر هنری برگزار شود اوضاع دگرگونه خواهد بود (انگار مردم ما موسیقی را در جایگاه متهم نشانده اند و می خواهند داد خود را از مظلومی بستانند.)
در ابتدای سال جاری در جلساتی که در ارشاد کرمانشاه تشکیل می شد به موضوعاتی از این دست اشاره کرده ایم اما نتیجه همان است که بود.
اینجانب بارها گفته ام و باز هم می گویم اگر در هنرستان موسیقی و دانشکده موسیقی کرمانشاه یک واحد از موسیقی کهن ،فاخر ومتنوع کردی تدریس نشود این هنرستان واین دانشکده به چه دردمردم این دیار می خورد؟
اگر از موسیقیهای کهن این دیار حمایت نشود ادارات مرتبط با موسیقی در استان به چه کار مهمتری اشتغال دارند؟
من و هم سالان که فضای حاکم بر موسیقی رژیم سابق را خوب به یاد داریم،آنچه این سالها مشاهده میشود تکرار همان فضاست با این تفاوت که آن زمان فرهنگ وهنر حامی موسیقی های غیر هنری نبود.
بارها اعلام کرده ایم که حداقل برای بعضی از اماکن و سالنها یک استاندارد خاص هنری قائل شوید که حداقل مردم بفهمند در این سالنها برنامه هایی که ارزش هنری دارند اجرا میشودوهنرمندانی که در این سالنها به اجرای برنامه میپردازند همان کسانی هستند که پاسبان راستین فرهنگ موسیقایی ما هستند،مثلا تالار وحدت تهران-تالار حافظ شیراز -تالار انتظار کرمانشاه-تالار فخرالدین اسعد گرگانی در گرگان و...
به خاطر سود بیشتر هنرمندان بزرگ ما را وادار می کنند که در گاراژها و اماکن نامناسب به اجرای برنامه بپردازند آنهم روزی دو سانس ویا بیشتروگاهی توسط برنامه گزاران سودجوبه آنها تحمیل میشود که از اجرای موسیقیهای هنری و ریشه دار بپرهیزند و موسیقی خود را در حد فهم مخاطبین ساده پسند خود تنزل دهند. بازار موسیقی ما اکنون بازار هنر نیست بازار کاسبی است.حال در دراز مدت چه نتیجه ای دامن گیر فرهنگ و هنر کشورمان بشود مهم نیست.من خود مخالف هیچ نوع موسیقی و سلیقه موسیقایی نیستم بهشرط آنکه جایگاه وشأن هر موسیقی و هرهنرمندی درست به مردم معرفی گردد. اگر نوجوانان ما ،جوانان ما موسیقی هنری اصیل و فاخر را از موسیقی غیر هنری تشخیص ندهند ایرادی بر آنها وارد نیست،ایراد متوجه مسئولین هنری ماست که چرا نتوانستهاند با صرف این همه بودجه و امکاناتی که در اختیارشان هست جامعه ما را به سوی شناختی درست از هنر راهنمایی نکردهاند. و اما سخنی کوتاه با اهل هنر:نیک میدانم که جامعه اهل فضل و هنر ما درگیر دست و پنجه نرم کردن با مشکلات زندگی هستند اما وای بر ما اگر آن چیزی را که سالها دلیل وجودی و گرمی بخش درون ما بوده به فراموشی بسپاریم ممکن است بعضی از مسئولین هنری ما دل در گرو هنر نداشته باشند،اما اهل هنر را چه شده است ؟ دلسوزان وفرهیختگان فرهنگ و هنر ما را چه به سر آمده است؟آیا می خواهید با چشمان باز شاهد مرگ تدریجی فرهنگ و هنر سرزمینمان باشیم.
بیایید کمی عاشق تر باشیم.
هدف از نگارش این مطالب این بود که متاسفانه در سالهای اخیر به وضوح مشاهده میشود که برخی از مسئولان هنری کشور بالاخص در حوزه موسیقی برخوردی خردمندانه و مسئولانه با موسیقی نواحی کشور نداشته اند و تقریبا میتوان گفت موسیقی بسیاری از خلقهای ایران را به فراموشی سپردهاند.اگر به فراخوانهای جشنواره ها در سالهای اخیر دقت کرده باشید دیگر از موسیقیهای مقامی خلق های ایرانی خبری نیست،در عوض از موسیقی کلاسیک غربی وپاپ وسازهای مرتبط با این موسیقی از جوانان آزمایش به عمل می آید ،استعداد یابی میشود هنرستان و دانشکده برایش برپا کرده اند و...ودر کنار آن گاهی نیزگوشه چشمی به موسیقی سنتی (ردیف)دارند،انگار موسیقی مقامی همان موسیقی است که باید حرام اعلام شود.در عوض تا دلت بخواهد از موسیقی پاپ حمایت و استقبال می شود دلیلش را جویا می شوی می گویند تحرک دارد ،جوان پسند است!انگار کل مشکل جوانان ما با موسیقی پاپ حل می شود استقبال از کنسرتهای چند خواننده پاپ شبه لوس آنجلسی مایه مباهات و مشروع نمایی برپا کنندگان این نوع کنسرتها شده است اما اگر معیار هنر این باشد که آنها میگویند بهتر است به سردمداران اصلی این نوع موسیقی میدان دهند که بیشک نتیجه مالی بهتری برای آنها رقم خواهد زد!!!
سود جویی برخی و با کمال تاسف برخورد غیر اصولی و نامسئولانه بعضی ازمسئولین و اعضایا نجمن های موسیقی کم کم میرود فضایی ایجاد کند که جایگاه هیچ نوع موسیقی معلوم نباشد و در این مسیر بزرگانی که عمر خود را وقف فرهنگ موسیقایی کشور کرده اندبا کسانی مقایسه شوند که موسیقی را کمتر از سالی است که شروع کرده اند و عمر هنری آنها(اگر کارشان هنر به حساب آید)سالی بیش نخواهد پایید.
در شهر کرمانشاه هفته گذشته کنسرت استاد مسعود شعاری به دلیل عدم استقبال برگزار نشد،مسعود شعاری کسی است که در طی سی سال گذشته به بیش از ده هزار نفر در سرتاسر ایران سه تار و موسیقی ایرانی آموخته است،در این راستا هیچ کس خود را مسئول ندانست نه مردم نه مسئولین،نه ارشاد،نه حوزه هنری،نه بخش فرهنگی استانداری و شهرداری ونه هیچ کس دیگر.اما اگر کنسرتی از نوع غیر هنری برگزار شود اوضاع دگرگونه خواهد بود (انگار مردم ما موسیقی را در جایگاه متهم نشانده اند و می خواهند داد خود را از مظلومی بستانند.)
در ابتدای سال جاری در جلساتی که در ارشاد کرمانشاه تشکیل می شد به موضوعاتی از این دست اشاره کرده ایم اما نتیجه همان است که بود.
اینجانب بارها گفته ام و باز هم می گویم اگر در هنرستان موسیقی و دانشکده موسیقی کرمانشاه یک واحد از موسیقی کهن ،فاخر ومتنوع کردی تدریس نشود این هنرستان واین دانشکده به چه دردمردم این دیار می خورد؟
اگر از موسیقیهای کهن این دیار حمایت نشود ادارات مرتبط با موسیقی در استان به چه کار مهمتری اشتغال دارند؟
من و هم سالان که فضای حاکم بر موسیقی رژیم سابق را خوب به یاد داریم،آنچه این سالها مشاهده میشود تکرار همان فضاست با این تفاوت که آن زمان فرهنگ وهنر حامی موسیقی های غیر هنری نبود.
بارها اعلام کرده ایم که حداقل برای بعضی از اماکن و سالنها یک استاندارد خاص هنری قائل شوید که حداقل مردم بفهمند در این سالنها برنامه هایی که ارزش هنری دارند اجرا میشودوهنرمندانی که در این سالنها به اجرای برنامه میپردازند همان کسانی هستند که پاسبان راستین فرهنگ موسیقایی ما هستند،مثلا تالار وحدت تهران-تالار حافظ شیراز -تالار انتظار کرمانشاه-تالار فخرالدین اسعد گرگانی در گرگان و...
به خاطر سود بیشتر هنرمندان بزرگ ما را وادار می کنند که در گاراژها و اماکن نامناسب به اجرای برنامه بپردازند آنهم روزی دو سانس ویا بیشتروگاهی توسط برنامه گزاران سودجوبه آنها تحمیل میشود که از اجرای موسیقیهای هنری و ریشه دار بپرهیزند و موسیقی خود را در حد فهم مخاطبین ساده پسند خود تنزل دهند. بازار موسیقی ما اکنون بازار هنر نیست بازار کاسبی است.حال در دراز مدت چه نتیجه ای دامن گیر فرهنگ و هنر کشورمان بشود مهم نیست.من خود مخالف هیچ نوع موسیقی و سلیقه موسیقایی نیستم بهشرط آنکه جایگاه وشأن هر موسیقی و هرهنرمندی درست به مردم معرفی گردد. اگر نوجوانان ما ،جوانان ما موسیقی هنری اصیل و فاخر را از موسیقی غیر هنری تشخیص ندهند ایرادی بر آنها وارد نیست،ایراد متوجه مسئولین هنری ماست که چرا نتوانستهاند با صرف این همه بودجه و امکاناتی که در اختیارشان هست جامعه ما را به سوی شناختی درست از هنر راهنمایی نکردهاند. و اما سخنی کوتاه با اهل هنر:نیک میدانم که جامعه اهل فضل و هنر ما درگیر دست و پنجه نرم کردن با مشکلات زندگی هستند اما وای بر ما اگر آن چیزی را که سالها دلیل وجودی و گرمی بخش درون ما بوده به فراموشی بسپاریم ممکن است بعضی از مسئولین هنری ما دل در گرو هنر نداشته باشند،اما اهل هنر را چه شده است ؟ دلسوزان وفرهیختگان فرهنگ و هنر ما را چه به سر آمده است؟آیا می خواهید با چشمان باز شاهد مرگ تدریجی فرهنگ و هنر سرزمینمان باشیم.
بیایید کمی عاشق تر باشیم.
گاهی که نه،بلکه بیشتر وقتها به خودم میگم ،به تو چه؟چه کاره ای؟ نه سر پیازی نه ته سیر !ونه مرکزی فرهنگی و هنری ویا مسئولیتی در این راستا به تو سپرده اندکه خود را قانونا مسئول بدانی.اما حقیقت این است که عمر من و امثال در راه فرهنگ و هنر سپری گشته و در این مسیر طولانی خواسته و نخواسته دلبسته و عاشق فرهنگ وهنر سرزمین خود گشته ایم.سرزمینی که تعدد-فرهنگها-اقوام و رسوم و هنرها در آن بزرگترین دلیل عظمت و بزرگی آن است.در هر گوشه از این سرزمین پهناورقومی میزید که تمام شاخصهای فرهنگی یک قوم کهن متمدن را با خود دارد.از آن جمله اند - کردها-آذریها - فارسها -بلوچها - لرها - گیلکها.... واینان همان مردمانی هستند که در طی هزاره ها جشن نوروز را به نیکی وبا عظمت به پا میداشته اند،خواه در ایران یا افغانستان تاجیکستان باشندویا در سرزمینهای کردنشین عراق ترکیه وسوریه و یا آذری زبانان آذربایجان و چقدر زیباست هروقت پای صحبت آنها مینشینی دلی در گرو نام ایران دارند و چه کوته نظری است که ایران را همانگونه که بیگانگان می خواهند پرشیا بنامیم-یعنی کشوری که فقط فارس زبانان در آن زندگی میکنند!!!
هدف از نگارش این مطالب این بود که متاسفانه در سالهای اخیر به وضوح مشاهده میشود که برخی از مسئولان هنری کشور بالاخص در حوزه موسیقی برخوردی خردمندانه و مسئولانه با موسیقی نواحی کشور نداشته اند و تقریبا میتوان گفت موسیقی بسیاری از خلقهای ایران را به فراموشی سپردهاند.اگر به فراخوانهای جشنواره ها در سالهای اخیر دقت کرده باشید دیگر از موسیقیهای مقامی خلق های ایرانی خبری نیست،در عوض از موسیقی کلاسیک غربی وپاپ وسازهای مرتبط با این موسیقی از جوانان آزمایش به عمل می آید ،استعداد یابی میشود هنرستان و دانشکده برایش برپا کرده اند و...ودر کنار آن گاهی نیزگوشه چشمی به موسیقی سنتی (ردیف)دارند،انگار موسیقی مقامی همان موسیقی است که باید حرام اعلام شود.در عوض تا دلت بخواهد از موسیقی پاپ حمایت و استقبال می شود دلیلش را جویا می شوی می گویند تحرک دارد ،جوان پسند است!انگار کل مشکل جوانان ما با موسیقی پاپ حل می شود استقبال از کنسرتهای چند خواننده پاپ شبه لوس آنجلسی مایه مباهات و مشروع نمایی برپا کنندگان این نوع کنسرتها شده است اما اگر معیار هنر این باشد که آنها میگویند بهتر است به سردمداران اصلی این نوع موسیقی میدان دهند که بیشک نتیجه مالی بهتری برای آنها رقم خواهد زد!!!
سود جویی برخی و با کمال تاسف برخورد غیر اصولی و نامسئولانه بعضی ازمسئولین و اعضایا نجمن های موسیقی کم کم میرود فضایی ایجاد کند که جایگاه هیچ نوع موسیقی معلوم نباشد و در این مسیر بزرگانی که عمر خود را وقف فرهنگ موسیقایی کشور کرده اندبا کسانی مقایسه شوند که موسیقی را کمتر از سالی است که شروع کرده اند و عمر هنری آنها(اگر کارشان هنر به حساب آید)سالی بیش نخواهد پایید.
در شهر کرمانشاه هفته گذشته کنسرت استاد مسعود شعاری به دلیل عدم استقبال برگزار نشد،مسعود شعاری کسی است که در طی سی سال گذشته به بیش از ده هزار نفر در سرتاسر ایران سه تار و موسیقی ایرانی آموخته است،در این راستا هیچ کس خود را مسئول ندانست نه مردم نه مسئولین،نه ارشاد،نه حوزه هنری،نه بخش فرهنگی استانداری و شهرداری ونه هیچ کس دیگر.اما اگر کنسرتی از نوع غیر هنری برگزار شود اوضاع دگرگونه خواهد بود (انگار مردم ما موسیقی را در جایگاه متهم نشانده اند و می خواهند داد خود را از مظلومی بستانند.)
در ابتدای سال جاری در جلساتی که در ارشاد کرمانشاه تشکیل می شد به موضوعاتی از این دست اشاره کرده ایم اما نتیجه همان است که بود.
اینجانب بارها گفته ام و باز هم می گویم اگر در هنرستان موسیقی و دانشکده موسیقی کرمانشاه یک واحد از موسیقی کهن ،فاخر ومتنوع کردی تدریس نشود این هنرستان واین دانشکده به چه دردمردم این دیار می خورد؟
اگر از موسیقیهای کهن این دیار حمایت نشود ادارات مرتبط با موسیقی در استان به چه کار مهمتری اشتغال دارند؟
من و هم سالان که فضای حاکم بر موسیقی رژیم سابق را خوب به یاد داریم،آنچه این سالها مشاهده میشود تکرار همان فضاست با این تفاوت که آن زمان فرهنگ وهنر حامی موسیقی های غیر هنری نبود.
بارها اعلام کرده ایم که حداقل برای بعضی از اماکن و سالنها یک استاندارد خاص هنری قائل شوید که حداقل مردم بفهمند در این سالنها برنامه هایی که ارزش هنری دارند اجرا میشودوهنرمندانی که در این سالنها به اجرای برنامه میپردازند همان کسانی هستند که پاسبان راستین فرهنگ موسیقایی ما هستند،مثلا تالار وحدت تهران-تالار حافظ شیراز -تالار انتظار کرمانشاه-تالار فخرالدین اسعد گرگانی در گرگان و...
به خاطر سود بیشتر هنرمندان بزرگ ما را وادار می کنند که در گاراژها و اماکن نامناسب به اجرای برنامه بپردازند آنهم روزی دو سانس ویا بیشتروگاهی توسط برنامه گزاران سودجوبه آنها تحمیل میشود که از اجرای موسیقیهای هنری و ریشه دار بپرهیزند و موسیقی خود را در حد فهم مخاطبین ساده پسند خود تنزل دهند. بازار موسیقی ما اکنون بازار هنر نیست بازار کاسبی است.حال در دراز مدت چه نتیجه ای دامن گیر فرهنگ و هنر کشورمان بشود مهم نیست.من خود مخالف هیچ نوع موسیقی و سلیقه موسیقایی نیستم بهشرط آنکه جایگاه وشأن هر موسیقی و هرهنرمندی درست به مردم معرفی گردد. اگر نوجوانان ما ،جوانان ما موسیقی هنری اصیل و فاخر را از موسیقی غیر هنری تشخیص ندهند ایرادی بر آنها وارد نیست،ایراد متوجه مسئولین هنری ماست که چرا نتوانستهاند با صرف این همه بودجه و امکاناتی که در اختیارشان هست جامعه ما را به سوی شناختی درست از هنر راهنمایی نکردهاند. و اما سخنی کوتاه با اهل هنر:نیک میدانم که جامعه اهل فضل و هنر ما درگیر دست و پنجه نرم کردن با مشکلات زندگی هستند اما وای بر ما اگر آن چیزی را که سالها دلیل وجودی و گرمی بخش درون ما بوده به فراموشی بسپاریم ممکن است بعضی از مسئولین هنری ما دل در گرو هنر نداشته باشند،اما اهل هنر را چه شده است ؟ دلسوزان وفرهیختگان فرهنگ و هنر ما را چه به سر آمده است؟آیا می خواهید با چشمان باز شاهد مرگ تدریجی فرهنگ و هنر سرزمینمان باشیم.
بیایید کمی عاشق تر باشیم.
هدف از نگارش این مطالب این بود که متاسفانه در سالهای اخیر به وضوح مشاهده میشود که برخی از مسئولان هنری کشور بالاخص در حوزه موسیقی برخوردی خردمندانه و مسئولانه با موسیقی نواحی کشور نداشته اند و تقریبا میتوان گفت موسیقی بسیاری از خلقهای ایران را به فراموشی سپردهاند.اگر به فراخوانهای جشنواره ها در سالهای اخیر دقت کرده باشید دیگر از موسیقیهای مقامی خلق های ایرانی خبری نیست،در عوض از موسیقی کلاسیک غربی وپاپ وسازهای مرتبط با این موسیقی از جوانان آزمایش به عمل می آید ،استعداد یابی میشود هنرستان و دانشکده برایش برپا کرده اند و...ودر کنار آن گاهی نیزگوشه چشمی به موسیقی سنتی (ردیف)دارند،انگار موسیقی مقامی همان موسیقی است که باید حرام اعلام شود.در عوض تا دلت بخواهد از موسیقی پاپ حمایت و استقبال می شود دلیلش را جویا می شوی می گویند تحرک دارد ،جوان پسند است!انگار کل مشکل جوانان ما با موسیقی پاپ حل می شود استقبال از کنسرتهای چند خواننده پاپ شبه لوس آنجلسی مایه مباهات و مشروع نمایی برپا کنندگان این نوع کنسرتها شده است اما اگر معیار هنر این باشد که آنها میگویند بهتر است به سردمداران اصلی این نوع موسیقی میدان دهند که بیشک نتیجه مالی بهتری برای آنها رقم خواهد زد!!!
سود جویی برخی و با کمال تاسف برخورد غیر اصولی و نامسئولانه بعضی ازمسئولین و اعضایا نجمن های موسیقی کم کم میرود فضایی ایجاد کند که جایگاه هیچ نوع موسیقی معلوم نباشد و در این مسیر بزرگانی که عمر خود را وقف فرهنگ موسیقایی کشور کرده اندبا کسانی مقایسه شوند که موسیقی را کمتر از سالی است که شروع کرده اند و عمر هنری آنها(اگر کارشان هنر به حساب آید)سالی بیش نخواهد پایید.
در شهر کرمانشاه هفته گذشته کنسرت استاد مسعود شعاری به دلیل عدم استقبال برگزار نشد،مسعود شعاری کسی است که در طی سی سال گذشته به بیش از ده هزار نفر در سرتاسر ایران سه تار و موسیقی ایرانی آموخته است،در این راستا هیچ کس خود را مسئول ندانست نه مردم نه مسئولین،نه ارشاد،نه حوزه هنری،نه بخش فرهنگی استانداری و شهرداری ونه هیچ کس دیگر.اما اگر کنسرتی از نوع غیر هنری برگزار شود اوضاع دگرگونه خواهد بود (انگار مردم ما موسیقی را در جایگاه متهم نشانده اند و می خواهند داد خود را از مظلومی بستانند.)
در ابتدای سال جاری در جلساتی که در ارشاد کرمانشاه تشکیل می شد به موضوعاتی از این دست اشاره کرده ایم اما نتیجه همان است که بود.
اینجانب بارها گفته ام و باز هم می گویم اگر در هنرستان موسیقی و دانشکده موسیقی کرمانشاه یک واحد از موسیقی کهن ،فاخر ومتنوع کردی تدریس نشود این هنرستان واین دانشکده به چه دردمردم این دیار می خورد؟
اگر از موسیقیهای کهن این دیار حمایت نشود ادارات مرتبط با موسیقی در استان به چه کار مهمتری اشتغال دارند؟
من و هم سالان که فضای حاکم بر موسیقی رژیم سابق را خوب به یاد داریم،آنچه این سالها مشاهده میشود تکرار همان فضاست با این تفاوت که آن زمان فرهنگ وهنر حامی موسیقی های غیر هنری نبود.
بارها اعلام کرده ایم که حداقل برای بعضی از اماکن و سالنها یک استاندارد خاص هنری قائل شوید که حداقل مردم بفهمند در این سالنها برنامه هایی که ارزش هنری دارند اجرا میشودوهنرمندانی که در این سالنها به اجرای برنامه میپردازند همان کسانی هستند که پاسبان راستین فرهنگ موسیقایی ما هستند،مثلا تالار وحدت تهران-تالار حافظ شیراز -تالار انتظار کرمانشاه-تالار فخرالدین اسعد گرگانی در گرگان و...
به خاطر سود بیشتر هنرمندان بزرگ ما را وادار می کنند که در گاراژها و اماکن نامناسب به اجرای برنامه بپردازند آنهم روزی دو سانس ویا بیشتروگاهی توسط برنامه گزاران سودجوبه آنها تحمیل میشود که از اجرای موسیقیهای هنری و ریشه دار بپرهیزند و موسیقی خود را در حد فهم مخاطبین ساده پسند خود تنزل دهند. بازار موسیقی ما اکنون بازار هنر نیست بازار کاسبی است.حال در دراز مدت چه نتیجه ای دامن گیر فرهنگ و هنر کشورمان بشود مهم نیست.من خود مخالف هیچ نوع موسیقی و سلیقه موسیقایی نیستم بهشرط آنکه جایگاه وشأن هر موسیقی و هرهنرمندی درست به مردم معرفی گردد. اگر نوجوانان ما ،جوانان ما موسیقی هنری اصیل و فاخر را از موسیقی غیر هنری تشخیص ندهند ایرادی بر آنها وارد نیست،ایراد متوجه مسئولین هنری ماست که چرا نتوانستهاند با صرف این همه بودجه و امکاناتی که در اختیارشان هست جامعه ما را به سوی شناختی درست از هنر راهنمایی نکردهاند. و اما سخنی کوتاه با اهل هنر:نیک میدانم که جامعه اهل فضل و هنر ما درگیر دست و پنجه نرم کردن با مشکلات زندگی هستند اما وای بر ما اگر آن چیزی را که سالها دلیل وجودی و گرمی بخش درون ما بوده به فراموشی بسپاریم ممکن است بعضی از مسئولین هنری ما دل در گرو هنر نداشته باشند،اما اهل هنر را چه شده است ؟ دلسوزان وفرهیختگان فرهنگ و هنر ما را چه به سر آمده است؟آیا می خواهید با چشمان باز شاهد مرگ تدریجی فرهنگ و هنر سرزمینمان باشیم.
بیایید کمی عاشق تر باشیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.