|

بار دیگر شهری که دوست می‌داریم

مازیار خسروی

در آغاز کلمه بود. جایی در «صفر وجود». آنجا که «هستی» از «عدم» پای در روشنای «وجود» گذاشت و شد آنچه شد. جهان جایی برای گذار بود و جز «او » همه چیز رفتنی. آدمی اما میلی شگفت در جان خویش داشت برای جاودانگی و کوبیدن مهر بودن خویش بر هستی و هر آنچه در اوست. «او» انسان را آفرید و انسان خاطره را. بر پیکره کوه‌ها کتیبه کند تا رد وجودش را در حافظه زمان جاودانه کند و به آنان که از پی سالیان و قرن می‌آیند بگوید: «اینجا چراغی روشن بود، روزی روزگاری...»
...
شهر ما این روزها بیش از همیشه، به غریبه‌ای آشنا می‌ماند؛ جایی که در آن زاده شدی و قد کشیدی، انگار جایی در دور دست‌ خاطره‌ها، در غبار زمان گم شده و از یاد رفته است. این پیکره سنگ و سیمان، بیشتر به صورتکی بزک شده با جراحی پلاستیک می‌ماند که حس زیبایی را نه تنها بر نمی‌انگیزد، در بطن و نطفه می‌کشد. نام‌ها و نشانه‌ها در ذهنت تداعی می‌شوند، خانه‌‌های و خیابان‌ها اما غریبه‌اند. با گام‌های امروزی اگر در کوچه‌های دیروزی قدم بزنی، کمتر سرای آشنایی خواهی دید با این‌که هنوز دیرسالی از روزهای کودکی نگذشته است.یک کرمانشاهی اگر ده سال پیش از این شهر رفته باشد ممکن است امروز در کوچه‌ پس کوچه‌های شهری که روزگاری گهواره‌اش بوده گم شود؛ از بس که تیشه زده‌اند بر پیکر این دیار و خراشیده‌اند اینجا و آنجا را. راست گفته‌اند که ما در جامعه‌ای «کلنگی» زندگی می‌کنیم که عمر همه نهادها و نهاده‌ها در آن کوتاه و گذراست.
در چنین جامعه‌ای وقتی آدم‌ها در غبار گم می‌شوند و با خودشان خاطرات را می‌برند - بی‌آنکه توانسته باشند ردی از خود چهره زمان بر جای بگذارند - آنان که باقی می مانند، به مردمانی تبدیل می‌شوند با سوراخی بزرگ در حافظه‌شان. اینان همواره در پی چیزی هستند که خود به راستی نام و نشانش را نمی‌دانند و این نداستن شوربختانه همواره تدام می‌یابد. مساله اینجاست که برای یافتن پاسخ، نخست باید پرسش را دانست.
....
«شرق» یک دهه پیش در خاور این سرزمین زاده شد. جایی که روزگاری سرزمین «زال» و «رستم» بود. چراغی که در کرانه «هامون» افروخته شد در اندک زمانی به کانون رسید و پر فروغ شد. این چراغ اکنون به بیستون رسیده و قرار است در این خانه بسوزد. جمعی از جان‌های شیفته این دیار، گرد هم آمده‌اند تا به قدر توش و تاب خود، علیه فراموشی پیکار کنند و از خود و از شما بگویند. بیش و پیش از همه کس به کم‌توانی و ضعف خود آگاهند و می دانند آنچه عرضه می‌کنند نه شایسته نام و تاریخ کرمانشاه که در خور توان اندک‌ آنهاست. سرمایه‌ای ندارند جز آتشی که در جانشان شعله می‌کشد و اعتمادی که امیدوارند در پی این باهم بودن از شما وامدار شوند. با این همه رویایی در سر دارند؛ رویای کرمانشاهی زیباتر، شکوفاتر و سبزتر . با این امید همراه شوید و این جوانه را با قلب‌هایتان آبیاری کنید.
اینجا چراغی روشن است....
در آغاز کلمه بود. جایی در «صفر وجود». آنجا که «هستی» از «عدم» پای در روشنای «وجود» گذاشت و شد آنچه شد. جهان جایی برای گذار بود و جز «او » همه چیز رفتنی. آدمی اما میلی شگفت در جان خویش داشت برای جاودانگی و کوبیدن مهر بودن خویش بر هستی و هر آنچه در اوست. «او» انسان را آفرید و انسان خاطره را. بر پیکره کوه‌ها کتیبه کند تا رد وجودش را در حافظه زمان جاودانه کند و به آنان که از پی سالیان و قرن می‌آیند بگوید: «اینجا چراغی روشن بود، روزی روزگاری...»
...
شهر ما این روزها بیش از همیشه، به غریبه‌ای آشنا می‌ماند؛ جایی که در آن زاده شدی و قد کشیدی، انگار جایی در دور دست‌ خاطره‌ها، در غبار زمان گم شده و از یاد رفته است. این پیکره سنگ و سیمان، بیشتر به صورتکی بزک شده با جراحی پلاستیک می‌ماند که حس زیبایی را نه تنها بر نمی‌انگیزد، در بطن و نطفه می‌کشد. نام‌ها و نشانه‌ها در ذهنت تداعی می‌شوند، خانه‌‌های و خیابان‌ها اما غریبه‌اند. با گام‌های امروزی اگر در کوچه‌های دیروزی قدم بزنی، کمتر سرای آشنایی خواهی دید با این‌که هنوز دیرسالی از روزهای کودکی نگذشته است.یک کرمانشاهی اگر ده سال پیش از این شهر رفته باشد ممکن است امروز در کوچه‌ پس کوچه‌های شهری که روزگاری گهواره‌اش بوده گم شود؛ از بس که تیشه زده‌اند بر پیکر این دیار و خراشیده‌اند اینجا و آنجا را. راست گفته‌اند که ما در جامعه‌ای «کلنگی» زندگی می‌کنیم که عمر همه نهادها و نهاده‌ها در آن کوتاه و گذراست.
در چنین جامعه‌ای وقتی آدم‌ها در غبار گم می‌شوند و با خودشان خاطرات را می‌برند - بی‌آنکه توانسته باشند ردی از خود چهره زمان بر جای بگذارند - آنان که باقی می مانند، به مردمانی تبدیل می‌شوند با سوراخی بزرگ در حافظه‌شان. اینان همواره در پی چیزی هستند که خود به راستی نام و نشانش را نمی‌دانند و این نداستن شوربختانه همواره تدام می‌یابد. مساله اینجاست که برای یافتن پاسخ، نخست باید پرسش را دانست.
....
«شرق» یک دهه پیش در خاور این سرزمین زاده شد. جایی که روزگاری سرزمین «زال» و «رستم» بود. چراغی که در کرانه «هامون» افروخته شد در اندک زمانی به کانون رسید و پر فروغ شد. این چراغ اکنون به بیستون رسیده و قرار است در این خانه بسوزد. جمعی از جان‌های شیفته این دیار، گرد هم آمده‌اند تا به قدر توش و تاب خود، علیه فراموشی پیکار کنند و از خود و از شما بگویند. بیش و پیش از همه کس به کم‌توانی و ضعف خود آگاهند و می دانند آنچه عرضه می‌کنند نه شایسته نام و تاریخ کرمانشاه که در خور توان اندک‌ آنهاست. سرمایه‌ای ندارند جز آتشی که در جانشان شعله می‌کشد و اعتمادی که امیدوارند در پی این باهم بودن از شما وامدار شوند. با این همه رویایی در سر دارند؛ رویای کرمانشاهی زیباتر، شکوفاتر و سبزتر . با این امید همراه شوید و این جوانه را با قلب‌هایتان آبیاری کنید.
اینجا چراغی روشن است....

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.