|

برای کودکان، نه درباره کودکان

بهروز غریب‌پور

ناصر غفرانی‌فر یکی از هم‌دوره‌ای‌های ما در دانشکده هنرهای زیبا، دست به مهاجرتی خود‌خواسته زد و در ولایت غربت-سوئد سرد- با «شهر موش‌ها» و اجرای بخش‌هایی از آن برای ایرانی‌های مهاجر هم اشکشان را در می‌آورد و هم آنها را می‌خنداند. این را در سفری که به سوئد داشتم از زبان خود او شنیدم. یادم نیست که نقش معلم را بازی می‌کرد یا نقش دیگری داشت اما هر چه بود شعاع تاثیر مدرسه موش‌ها تا آنجا هم ادامه پیدا کرده بود. او تعریف می‌کرد که بزرگ و کوچک با اجراهای من غم‌ها و شادی‌هایشان را به‌یاد می‌آورند و به همین دلیل تا دور هم جمع می‌شوند با یاد مدرسه موش‌ها از من می‌خواهند که نقشم را بازی کنم و...... به جرات می‌توان گفت که مدرسه موش‌ها به خاطره ملی ایرانی‌ها مبدل شده و صداها، شوخی‌ها و ترانه‌های آن در یاد بسیاری ثبت شده است. اما بلافاصله باید گفت «شهر موش‌ها» در شکل و شمایل سینمایی‌اش چنین تاثیرگذار نبود شاید به این دلیل که «شهر موش‌ها» پشت صحنه‌ای صمیمانه نداشت در حالی که مدرسه موش‌ها در ورسیون تلویزیونی‌اش ساده و صمیمی و دلنشین بود... . هر چه بود و هست این‌بار مرضیه برومند به سراغ یک خاطره ملی رفته است. اثری که میلیون‌ها نفر را به‌موقع خود خندانده یا چنانکه گفتم حتی گریانده است و به همین دلیل است که همه ما چشم انتظار روایت تازه برومندیم و من آرزو می‌کنم که این کارگردان بی‌ادا و اصول، این کارگردان عاشق مردم کشورمان، همان تاثیری را بر مخاطبان بگذارد که سال‌ها پیش و در شرایط بسیار سخت بر بینندگان میلیونی‌اش گذاشت. از حق نباید گذشت و باید به منیژه حکمت هم آفرین گفت که این فرصت را برای مرضیه برومند فراهم کرده است تا بار دیگر با اثری برای کودکان و نه اثری درباره کودکان -توام با دکور فقر و بدبختی-و با نیت به‌چنگ‌آوردن جایزه‌های بین‌المللی! بر پرده سینما ظاهر شود. برای هر دو آنها آرزو می‌کنم که موفق باشند و صف‌های تماشاگران چنان باشد که تهیه‌کنندگان دیگر را به صرافت بیندازد تا «برای کودکان» فیلم بسازند و سینمای یتیم کودک را جان تازه‌ای ببخشند.
ناصر غفرانی‌فر یکی از هم‌دوره‌ای‌های ما در دانشکده هنرهای زیبا، دست به مهاجرتی خود‌خواسته زد و در ولایت غربت-سوئد سرد- با «شهر موش‌ها» و اجرای بخش‌هایی از آن برای ایرانی‌های مهاجر هم اشکشان را در می‌آورد و هم آنها را می‌خنداند. این را در سفری که به سوئد داشتم از زبان خود او شنیدم. یادم نیست که نقش معلم را بازی می‌کرد یا نقش دیگری داشت اما هر چه بود شعاع تاثیر مدرسه موش‌ها تا آنجا هم ادامه پیدا کرده بود. او تعریف می‌کرد که بزرگ و کوچک با اجراهای من غم‌ها و شادی‌هایشان را به‌یاد می‌آورند و به همین دلیل تا دور هم جمع می‌شوند با یاد مدرسه موش‌ها از من می‌خواهند که نقشم را بازی کنم و...... به جرات می‌توان گفت که مدرسه موش‌ها به خاطره ملی ایرانی‌ها مبدل شده و صداها، شوخی‌ها و ترانه‌های آن در یاد بسیاری ثبت شده است. اما بلافاصله باید گفت «شهر موش‌ها» در شکل و شمایل سینمایی‌اش چنین تاثیرگذار نبود شاید به این دلیل که «شهر موش‌ها» پشت صحنه‌ای صمیمانه نداشت در حالی که مدرسه موش‌ها در ورسیون تلویزیونی‌اش ساده و صمیمی و دلنشین بود... . هر چه بود و هست این‌بار مرضیه برومند به سراغ یک خاطره ملی رفته است. اثری که میلیون‌ها نفر را به‌موقع خود خندانده یا چنانکه گفتم حتی گریانده است و به همین دلیل است که همه ما چشم انتظار روایت تازه برومندیم و من آرزو می‌کنم که این کارگردان بی‌ادا و اصول، این کارگردان عاشق مردم کشورمان، همان تاثیری را بر مخاطبان بگذارد که سال‌ها پیش و در شرایط بسیار سخت بر بینندگان میلیونی‌اش گذاشت. از حق نباید گذشت و باید به منیژه حکمت هم آفرین گفت که این فرصت را برای مرضیه برومند فراهم کرده است تا بار دیگر با اثری برای کودکان و نه اثری درباره کودکان -توام با دکور فقر و بدبختی-و با نیت به‌چنگ‌آوردن جایزه‌های بین‌المللی! بر پرده سینما ظاهر شود. برای هر دو آنها آرزو می‌کنم که موفق باشند و صف‌های تماشاگران چنان باشد که تهیه‌کنندگان دیگر را به صرافت بیندازد تا «برای کودکان» فیلم بسازند و سینمای یتیم کودک را جان تازه‌ای ببخشند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.