|

این سینما را مگر موش‌ها نجات بدهند!

سیف‌الله صمدیان

چند شب پیش در جمعی کوچک از یاران «غار» و «خانواده»، محمودخان کلاری از داوری‌اش در این دوره جشن خانه‌سینما می‌گفت و چه خشم فروخورده که نه، بیرون جهنده داشت؛ تک‌تک کلماتش وقتی که درباره اکثریت فیلم‌های سه‌سال گذشته سینمای ایران حرف می‌زد. یأس تقریبا مطلق او از اوضاع تحقیقاً وخیم سینمای سال‌های اخیر ایران، مرا یکراست برد به داخل اتوبوسی که حدود یک‌ماه پیش به همراه دو برادرم برای سالگرد برادری ازدست‌رفته راهی ارومیه بودیم؛ اتوبوسی که با نمایش فیلمی از نوع شبکه خانگی؛ با قصه «ازدواج» سه پسر جنوب‌شهر‌نشین، همان یأس چرک را در دل و جان من هم کاشت. باور کنید هنوز که هنوز است باورم نمی‌شود در این سینما که چه بخواهیم و چه نخواهیم در دو، سه‌دهه گذشته، از آبروداران سینمای فرهنگی جهان بوده است، با دست مسوولان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی (با هر قصد و نیتی) مجوز «ساخت» و از آن بدتر «پخش» اینگونه فیلم‌ها صادر شده باشد. قطعا قضیه به همین فیلم و همین اتوبوس ختم نمی‌شود. فیلم‌هایی از این دست زیادند و جاده‌هایی با این اتوبوس‌ها دراز. حتی مقایسه این فیلم‌ها با سریال‌های اکثرا سخیف تلویزیون وطنی هم کاری از پیش نمی‌برد چرا که هم قصد و هم مقصد ربطی به هم ندارند. خلاصه کلام با شنیدن خبر نمایش فیلم جدید «شهر موش‌ها» آن‌هم از گروهی از نوع «برومند» و با «حکمت» و اهل «توحید»، فکر کردم که به بهانه این اکران که به احتمال زیادتر از حتم «اکران الاکرانین» خواهد بود و حالا که موجودی سینمای به‌ارث‌رسیده برای مسوولان جدید همین است که بود و حالا حالا‌ها نمی‌شود با خاطری آسوده و قلبی مطمئن پای این سینما ایستاد، باید آرزو کنم در تقابل «موش‌ها» و «آدم‌ها» کفه موفقیت داستان‌گویی از زبان موش‌ها سنگین‌تر از زبان آدم‌ها باشد. چون عجالتا قصه‌هایشان واقعی‌تر و نزدیک‌تر است به حال و هوای ما...
چند شب پیش در جمعی کوچک از یاران «غار» و «خانواده»، محمودخان کلاری از داوری‌اش در این دوره جشن خانه‌سینما می‌گفت و چه خشم فروخورده که نه، بیرون جهنده داشت؛ تک‌تک کلماتش وقتی که درباره اکثریت فیلم‌های سه‌سال گذشته سینمای ایران حرف می‌زد. یأس تقریبا مطلق او از اوضاع تحقیقاً وخیم سینمای سال‌های اخیر ایران، مرا یکراست برد به داخل اتوبوسی که حدود یک‌ماه پیش به همراه دو برادرم برای سالگرد برادری ازدست‌رفته راهی ارومیه بودیم؛ اتوبوسی که با نمایش فیلمی از نوع شبکه خانگی؛ با قصه «ازدواج» سه پسر جنوب‌شهر‌نشین، همان یأس چرک را در دل و جان من هم کاشت. باور کنید هنوز که هنوز است باورم نمی‌شود در این سینما که چه بخواهیم و چه نخواهیم در دو، سه‌دهه گذشته، از آبروداران سینمای فرهنگی جهان بوده است، با دست مسوولان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی (با هر قصد و نیتی) مجوز «ساخت» و از آن بدتر «پخش» اینگونه فیلم‌ها صادر شده باشد. قطعا قضیه به همین فیلم و همین اتوبوس ختم نمی‌شود. فیلم‌هایی از این دست زیادند و جاده‌هایی با این اتوبوس‌ها دراز. حتی مقایسه این فیلم‌ها با سریال‌های اکثرا سخیف تلویزیون وطنی هم کاری از پیش نمی‌برد چرا که هم قصد و هم مقصد ربطی به هم ندارند. خلاصه کلام با شنیدن خبر نمایش فیلم جدید «شهر موش‌ها» آن‌هم از گروهی از نوع «برومند» و با «حکمت» و اهل «توحید»، فکر کردم که به بهانه این اکران که به احتمال زیادتر از حتم «اکران الاکرانین» خواهد بود و حالا که موجودی سینمای به‌ارث‌رسیده برای مسوولان جدید همین است که بود و حالا حالا‌ها نمی‌شود با خاطری آسوده و قلبی مطمئن پای این سینما ایستاد، باید آرزو کنم در تقابل «موش‌ها» و «آدم‌ها» کفه موفقیت داستان‌گویی از زبان موش‌ها سنگین‌تر از زبان آدم‌ها باشد. چون عجالتا قصه‌هایشان واقعی‌تر و نزدیک‌تر است به حال و هوای ما...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.