دولت یازدهم در مصاف با تیغی دولبه
دکتر محمد رضا اقا ابراهیمی . استاد دانشگاه
"سوگند آقای روحانی بیش از هر چیز خوف انگیز به نظر می رسد و این نگرانی را در میان مردم و صاحب نظران سیاسی به وجود آورده است که آیا دولت یازدهم به عنوان مجری انتخابات، از هم اکنون سرگرم برنامه ریزی و هدف گذاری های خاص در انتخابات آتی است؟ آیا می خواهد به هر قیمت ممکن از تحقق اراده و خواست مردم برای بازگشت دکتر احمدی نژاد به صحنه مدیریتی کشور جلوگیری کند؟ آیا سه بار سوگند جلاله رییس دولت یازدهم برای تکرار نشدن دوران مشعشع دولت های نهم و دهم، شائبه برنامه ریزی دولت روحانی برای منحرف کردن اراده و خواست واقعی مردم و خدای ناکرده دست کاری در آرای مردم را به اذهان عمومی متبادر نمی سازد؟ طرح این پرسش ها از آن جهت حایز اهمیت است که خاطره شیرین دوران مدیریت دکتر احمدی نژاد با وجود سنگ اندازی های داخلی و خارجی از یک سو و ناکارآمدی و ناتوانی آشکار دولت یازدهم در اداره امور کشور با وجود همکاری و همراهی همه دستگاه ها از سوی دیگر، اینک اذهان مردم را معطوف به بازگشت مجدد دکتر احمدی نژاد به عرصه قدرت اجرایی کشور کرده است.
اظهارات آقای روحانی را می توان صف آرایی زود هنگام در برابر این مطالبه عمومی مردم تلقی کرد."
اشتباه نکنید! آنچه که که در بالا خواندید از بخش طنز و سرگرمی فلان نشریه زرد اقتباس نشده و تراوشات ذهن خواب آلوده یکی از اصحاب کهف هم نیست که بعد از خوابی طولانی و بی خبر از همه جا بیدار شده باشد و بی اطلاع از دستاوردهای زیان بار 8 ساله دولت های نهم و دهم، از جمله تورم افسار گسیخته و بالای 40 درصدی، نابودی تولیدات داخلی (اعم از کشاورزی و صنعتی) و جایگزینی آنان با واردات بی رویه کالاهای بی کیفیت و متکی به دلارهای بادآورده نفتی، اختلاس های هزاران میلیاردی، نابود شدن بنیه کارشناسی دولت و خانه نشین شدن دلسوزترین و ورزیده ترین مدیران و کارشناسان کشور، پایمال شدن قانون و اخلاق و خردمداری و حاکمیت اراده فردی رییس دولت بر هر تصمیم و اقدام کوچک و بزرگی، و ارایه آمارهای کاملا غیرواقعی و گمراه کننده، سقوط شاخص های سلامت ملی به دلیل توزیع انواع سوخت های غیراستاندارد و مضر، به تاراج رفتن هزاران میلیارد سرمایه ارزشمند ملی تحت عنوان بی مسمای هدفمندی یارانه ها (که این میراث دولت قبلی، به دلیل چالش های سیاسی و اجتماعی عظیمی که حذف آن می تواند برای کشور به دنبال داشته باشد، متاسفانه و به ناچار هنوز هم توسط دولت یازدهم استمرار یافته است) و بسیاری موارد مشابه، از "اراده و خواست مردم برای بازگشت دکتر احمدی نژاد به صحنه مدیریتی کشور"، "دوران مشعشع دولت های نهم و دهم"، "خاطره شیرین دوران مدیریت دکتر احمدی نژاد" و معطوف شدن اذهان مردم "به بازگشت مجدد دکتر احمدی نژاد به عرصه قدرت اجرایی کشور" به عنوان یک "مطالبه عمومی مردم" سخن می راند. سخنان به واقع "مشعشع" فوق را علی اکبر جوانفکر مشاور رسانه ای احمدی نژاد در دولت های نهم و دهم (که دادگاه کیفری استان تهران در 25 آبان ماه سال 1390 وی را به جرم نشر مطالب خلاف موازین اسلامی و نیز انتشار مطالب خلاف عفت عمومی مجموعا به تحمل یک سال حبس تعزیری محکوم کرده و نامبرده حداقل نیمی از این مدت حبس را نیز تحمل کرده بود) در پاسخ به سخنان اخیر دکتر حسن روحانی بیان داشته است.
روحانی در تاریخ دهم تیرماه سال جاری در جمع صنعت گران و سرمایهگذاران شرکت کننده در مراسم بزرگداشت روز صنعت و معدن اظهار داشته بود: "والله و بالله و تالله که سالهای 84 تا 92 گذشت و تکرار نمیشود. دولت یازدهم خود را خادم مردم میداند
و هیچ تصمیم فردی بدون مشورت و شور چندین باره اتخاذ نمیکند".
در این که طرفداران محدود و انگشت شمار احمدی نژاد تا چه اندازه در ارتباط با جایگاه او در نزد افکار عمومی دچار توهم و خیال بافی هستند (شبیه توهماتی که در بالا آمد) هیچ عقل سلیمی تردیدی ندارد. هنوز بیش از حدود یک سال از انتخابات خرداد 92 و "نه" بزرگ اکثریت مطلق مردم ایران به تفکر احمدی نژادی نگذشته و بسیار مردمان به خوبی می دانند که رای بالا و قاطع دکتر حسن روحانی در همان دور اول از یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری اسلامی عمدتا به دلیل ارایه برنامه ها و راهکارهایی در تضاد کامل با رفتار و گفتار و پندار دولت احمدی نژاد بوده است. در این هم تردیدی نیست که ذهن زخم خورده و جان خسارت دیده اکثریت مردم ما، با تجربه گران و تلخی که در طی سال های 84 تا 92 به دست آورده است، به زودی و در آینده قابل پیش بینی تن به تکرار چنان دولتی نخواهد داد و قاعدتا قسم های جلاله رییس جمهور هم متکی بر چنین واقعیات آشکار و انکارناپذیری بوده اند.
در عین حال، خردمداری و آینده نگری حکم می کند که رییس محترم جمهور و دولت و کارگزاران او با اتخاذ سیاست هایی صحیح و عالمانه و با عمل صادقانه و مجدانه به همه وعده ها و شعارهای انتخاباتی، که در واقع بایستی به مثابه میثاقی الهی مابین رییس جمهور و رای دهندگان به او محترم و معتبر شمرده شوند، راه را بر تکرار آنچه که در طی آن سال های تلخ بر این مرز و بوم و این مردمان رفت بربندند.
دولت یازدهم از بدو شروع به کار در مردادماه 92 توان اصلی و وجهه همت خویش را بر دو محور "بهبود روابط خارجی از طریق حل و فصل عزت مندانه پرونده هسته ای" و "بهبود معیشت مردم از طریق رفع وضعیت تناقض آمیز و خانمان برانداز رکود تورمی" متمرکز ساخته و بنا به شهادت بسیاری از آگاهان سیاسی و اقتصاددانان داخلی و خارجی در هر دو محور نیز به موفقیت های قابل توجهی دست یافته است. ترک خوردن بدنه تحریم های اعمال شده علیه میهن ما، اشتیاق اغلب کشورهای پیشرفته جهان برای ازسرگیری مناسبات سیاسی-اقتصادی با ایران در بالاترین سطوح، کاهش چشم گیر آهنگ تورم، ظهور آثار انکارناپذیر خروج اقتصاد کشور از وضعیت رکود، ولو به تدریج و با تأنی، توقف روند سقوط ارزش پول ملی و حاکمیت ثبات و آرامش نسبی بر بازارهای مختلف کشور همگی دلایلی بر این موفقیت نسبی دولت هستند.
به دلیل همین موفقیت ها هم هست که بدنه اصلی حامیان دکتر حسن روحانی در انتخابات خردادماه 1392، یعنی اصلاح طلبان و تحول خواهان، همچنان خود را موظف به حمایت و پشتیبانی همه جانبه از او می دانند.
در عین حال، عرصه های مهم و حیاتی دیگری نیز هستند که در طی یک سال گذشته تا حدودی مورد غفلت دولت یازدهم قرار گرفته اند و تداوم این غفلت می تواند مجموعه سیاست های دولت یازدهم را به تیغ دولبه ای تبدیل کند که از یک سو مشکلات و ناهنجاری های اقتصادی و دیپلماتیک به جا مانده از دولت های نهم و دهم را درو می کند و از سوی دیگر، شوربختانه، ضربات خود را بر پیکره همین دولت وارد ساخته و زمینه را برای تحقق رویاهای توهم گونه امثال علی اکبر جوانفکر مبنی بر بازگشت دوباره راه و رسم احمدی نژادی به مدیریت کشور هموار می سازد. برخی از این عرصه های مهم و حیاتی، اما مغفول، به اختصار و اجمال، عبارتند از عرصه سیاست داخلی کشور و نحوه چینش نیروهای اجرایی ای که بایستی بار تحقق همه وعده ها و برنامه های رییس جمهور را بر دوش کشند. عدم تغییر (و حتی متاسفانه ابقای) بسیاری از مدیران بازمانده از دولت های نهم و دهم، که نه تنها هرگز دل در گرو محقق شدن برنامه های حسن روحانی (بخوانید برنامه های مورد تایید اکثریت مردم در انتخابات سال 92) نداشته و ندارند، بلکه در طی سال های تلخ حاکمیت دولت های نهم و دهم نیز در حد مسوولیت خود شریک خسارات وارده بر کشور و انقلاب و نظام بوده و هستند، یکی از عمده ترین چالش هایی است که قطعا ادامه کار دولت یازدهم و تحقق اهداف آن را با موانع جدی روبرو خواهد ساخت.
نگاهی به شاکله مدیریت سیاسی و اجرایی استان خراسان جنوبی در سطوح میانی نشان می دهد که این معضل، با تاسف فراوان، در این استان محروم و توسعه نایافته پررنگ تر از بسیاری از استان های دیگر کشور بوده و گویی تغییرخواهی و تحول طلبی اکثریت مردم در انتخابات سال 92 واجد هیچ گونه پیام واضحی برای آنان که مسوول اصلاح این وضعیت ناهنجار هستند نبوده است.شرح این خسران بزرگ را به همین جا محدود می کنم، به این امید که آنان که امروز توان اصلاح این وضعیت نامطلوب را دارند، فردا بر کوتاهی و غفلت خویش افسوس نخورند که بزرگان فرموده اند: العاقل یکفیه الاشاره.
اظهارات آقای روحانی را می توان صف آرایی زود هنگام در برابر این مطالبه عمومی مردم تلقی کرد."
اشتباه نکنید! آنچه که که در بالا خواندید از بخش طنز و سرگرمی فلان نشریه زرد اقتباس نشده و تراوشات ذهن خواب آلوده یکی از اصحاب کهف هم نیست که بعد از خوابی طولانی و بی خبر از همه جا بیدار شده باشد و بی اطلاع از دستاوردهای زیان بار 8 ساله دولت های نهم و دهم، از جمله تورم افسار گسیخته و بالای 40 درصدی، نابودی تولیدات داخلی (اعم از کشاورزی و صنعتی) و جایگزینی آنان با واردات بی رویه کالاهای بی کیفیت و متکی به دلارهای بادآورده نفتی، اختلاس های هزاران میلیاردی، نابود شدن بنیه کارشناسی دولت و خانه نشین شدن دلسوزترین و ورزیده ترین مدیران و کارشناسان کشور، پایمال شدن قانون و اخلاق و خردمداری و حاکمیت اراده فردی رییس دولت بر هر تصمیم و اقدام کوچک و بزرگی، و ارایه آمارهای کاملا غیرواقعی و گمراه کننده، سقوط شاخص های سلامت ملی به دلیل توزیع انواع سوخت های غیراستاندارد و مضر، به تاراج رفتن هزاران میلیارد سرمایه ارزشمند ملی تحت عنوان بی مسمای هدفمندی یارانه ها (که این میراث دولت قبلی، به دلیل چالش های سیاسی و اجتماعی عظیمی که حذف آن می تواند برای کشور به دنبال داشته باشد، متاسفانه و به ناچار هنوز هم توسط دولت یازدهم استمرار یافته است) و بسیاری موارد مشابه، از "اراده و خواست مردم برای بازگشت دکتر احمدی نژاد به صحنه مدیریتی کشور"، "دوران مشعشع دولت های نهم و دهم"، "خاطره شیرین دوران مدیریت دکتر احمدی نژاد" و معطوف شدن اذهان مردم "به بازگشت مجدد دکتر احمدی نژاد به عرصه قدرت اجرایی کشور" به عنوان یک "مطالبه عمومی مردم" سخن می راند. سخنان به واقع "مشعشع" فوق را علی اکبر جوانفکر مشاور رسانه ای احمدی نژاد در دولت های نهم و دهم (که دادگاه کیفری استان تهران در 25 آبان ماه سال 1390 وی را به جرم نشر مطالب خلاف موازین اسلامی و نیز انتشار مطالب خلاف عفت عمومی مجموعا به تحمل یک سال حبس تعزیری محکوم کرده و نامبرده حداقل نیمی از این مدت حبس را نیز تحمل کرده بود) در پاسخ به سخنان اخیر دکتر حسن روحانی بیان داشته است.
روحانی در تاریخ دهم تیرماه سال جاری در جمع صنعت گران و سرمایهگذاران شرکت کننده در مراسم بزرگداشت روز صنعت و معدن اظهار داشته بود: "والله و بالله و تالله که سالهای 84 تا 92 گذشت و تکرار نمیشود. دولت یازدهم خود را خادم مردم میداند
و هیچ تصمیم فردی بدون مشورت و شور چندین باره اتخاذ نمیکند".
در این که طرفداران محدود و انگشت شمار احمدی نژاد تا چه اندازه در ارتباط با جایگاه او در نزد افکار عمومی دچار توهم و خیال بافی هستند (شبیه توهماتی که در بالا آمد) هیچ عقل سلیمی تردیدی ندارد. هنوز بیش از حدود یک سال از انتخابات خرداد 92 و "نه" بزرگ اکثریت مطلق مردم ایران به تفکر احمدی نژادی نگذشته و بسیار مردمان به خوبی می دانند که رای بالا و قاطع دکتر حسن روحانی در همان دور اول از یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری اسلامی عمدتا به دلیل ارایه برنامه ها و راهکارهایی در تضاد کامل با رفتار و گفتار و پندار دولت احمدی نژاد بوده است. در این هم تردیدی نیست که ذهن زخم خورده و جان خسارت دیده اکثریت مردم ما، با تجربه گران و تلخی که در طی سال های 84 تا 92 به دست آورده است، به زودی و در آینده قابل پیش بینی تن به تکرار چنان دولتی نخواهد داد و قاعدتا قسم های جلاله رییس جمهور هم متکی بر چنین واقعیات آشکار و انکارناپذیری بوده اند.
در عین حال، خردمداری و آینده نگری حکم می کند که رییس محترم جمهور و دولت و کارگزاران او با اتخاذ سیاست هایی صحیح و عالمانه و با عمل صادقانه و مجدانه به همه وعده ها و شعارهای انتخاباتی، که در واقع بایستی به مثابه میثاقی الهی مابین رییس جمهور و رای دهندگان به او محترم و معتبر شمرده شوند، راه را بر تکرار آنچه که در طی آن سال های تلخ بر این مرز و بوم و این مردمان رفت بربندند.
دولت یازدهم از بدو شروع به کار در مردادماه 92 توان اصلی و وجهه همت خویش را بر دو محور "بهبود روابط خارجی از طریق حل و فصل عزت مندانه پرونده هسته ای" و "بهبود معیشت مردم از طریق رفع وضعیت تناقض آمیز و خانمان برانداز رکود تورمی" متمرکز ساخته و بنا به شهادت بسیاری از آگاهان سیاسی و اقتصاددانان داخلی و خارجی در هر دو محور نیز به موفقیت های قابل توجهی دست یافته است. ترک خوردن بدنه تحریم های اعمال شده علیه میهن ما، اشتیاق اغلب کشورهای پیشرفته جهان برای ازسرگیری مناسبات سیاسی-اقتصادی با ایران در بالاترین سطوح، کاهش چشم گیر آهنگ تورم، ظهور آثار انکارناپذیر خروج اقتصاد کشور از وضعیت رکود، ولو به تدریج و با تأنی، توقف روند سقوط ارزش پول ملی و حاکمیت ثبات و آرامش نسبی بر بازارهای مختلف کشور همگی دلایلی بر این موفقیت نسبی دولت هستند.
به دلیل همین موفقیت ها هم هست که بدنه اصلی حامیان دکتر حسن روحانی در انتخابات خردادماه 1392، یعنی اصلاح طلبان و تحول خواهان، همچنان خود را موظف به حمایت و پشتیبانی همه جانبه از او می دانند.
در عین حال، عرصه های مهم و حیاتی دیگری نیز هستند که در طی یک سال گذشته تا حدودی مورد غفلت دولت یازدهم قرار گرفته اند و تداوم این غفلت می تواند مجموعه سیاست های دولت یازدهم را به تیغ دولبه ای تبدیل کند که از یک سو مشکلات و ناهنجاری های اقتصادی و دیپلماتیک به جا مانده از دولت های نهم و دهم را درو می کند و از سوی دیگر، شوربختانه، ضربات خود را بر پیکره همین دولت وارد ساخته و زمینه را برای تحقق رویاهای توهم گونه امثال علی اکبر جوانفکر مبنی بر بازگشت دوباره راه و رسم احمدی نژادی به مدیریت کشور هموار می سازد. برخی از این عرصه های مهم و حیاتی، اما مغفول، به اختصار و اجمال، عبارتند از عرصه سیاست داخلی کشور و نحوه چینش نیروهای اجرایی ای که بایستی بار تحقق همه وعده ها و برنامه های رییس جمهور را بر دوش کشند. عدم تغییر (و حتی متاسفانه ابقای) بسیاری از مدیران بازمانده از دولت های نهم و دهم، که نه تنها هرگز دل در گرو محقق شدن برنامه های حسن روحانی (بخوانید برنامه های مورد تایید اکثریت مردم در انتخابات سال 92) نداشته و ندارند، بلکه در طی سال های تلخ حاکمیت دولت های نهم و دهم نیز در حد مسوولیت خود شریک خسارات وارده بر کشور و انقلاب و نظام بوده و هستند، یکی از عمده ترین چالش هایی است که قطعا ادامه کار دولت یازدهم و تحقق اهداف آن را با موانع جدی روبرو خواهد ساخت.
نگاهی به شاکله مدیریت سیاسی و اجرایی استان خراسان جنوبی در سطوح میانی نشان می دهد که این معضل، با تاسف فراوان، در این استان محروم و توسعه نایافته پررنگ تر از بسیاری از استان های دیگر کشور بوده و گویی تغییرخواهی و تحول طلبی اکثریت مردم در انتخابات سال 92 واجد هیچ گونه پیام واضحی برای آنان که مسوول اصلاح این وضعیت ناهنجار هستند نبوده است.شرح این خسران بزرگ را به همین جا محدود می کنم، به این امید که آنان که امروز توان اصلاح این وضعیت نامطلوب را دارند، فردا بر کوتاهی و غفلت خویش افسوس نخورند که بزرگان فرموده اند: العاقل یکفیه الاشاره.
"سوگند آقای روحانی بیش از هر چیز خوف انگیز به نظر می رسد و این نگرانی را در میان مردم و صاحب نظران سیاسی به وجود آورده است که آیا دولت یازدهم به عنوان مجری انتخابات، از هم اکنون سرگرم برنامه ریزی و هدف گذاری های خاص در انتخابات آتی است؟ آیا می خواهد به هر قیمت ممکن از تحقق اراده و خواست مردم برای بازگشت دکتر احمدی نژاد به صحنه مدیریتی کشور جلوگیری کند؟ آیا سه بار سوگند جلاله رییس دولت یازدهم برای تکرار نشدن دوران مشعشع دولت های نهم و دهم، شائبه برنامه ریزی دولت روحانی برای منحرف کردن اراده و خواست واقعی مردم و خدای ناکرده دست کاری در آرای مردم را به اذهان عمومی متبادر نمی سازد؟ طرح این پرسش ها از آن جهت حایز اهمیت است که خاطره شیرین دوران مدیریت دکتر احمدی نژاد با وجود سنگ اندازی های داخلی و خارجی از یک سو و ناکارآمدی و ناتوانی آشکار دولت یازدهم در اداره امور کشور با وجود همکاری و همراهی همه دستگاه ها از سوی دیگر، اینک اذهان مردم را معطوف به بازگشت مجدد دکتر احمدی نژاد به عرصه قدرت اجرایی کشور کرده است.
اظهارات آقای روحانی را می توان صف آرایی زود هنگام در برابر این مطالبه عمومی مردم تلقی کرد."
اشتباه نکنید! آنچه که که در بالا خواندید از بخش طنز و سرگرمی فلان نشریه زرد اقتباس نشده و تراوشات ذهن خواب آلوده یکی از اصحاب کهف هم نیست که بعد از خوابی طولانی و بی خبر از همه جا بیدار شده باشد و بی اطلاع از دستاوردهای زیان بار 8 ساله دولت های نهم و دهم، از جمله تورم افسار گسیخته و بالای 40 درصدی، نابودی تولیدات داخلی (اعم از کشاورزی و صنعتی) و جایگزینی آنان با واردات بی رویه کالاهای بی کیفیت و متکی به دلارهای بادآورده نفتی، اختلاس های هزاران میلیاردی، نابود شدن بنیه کارشناسی دولت و خانه نشین شدن دلسوزترین و ورزیده ترین مدیران و کارشناسان کشور، پایمال شدن قانون و اخلاق و خردمداری و حاکمیت اراده فردی رییس دولت بر هر تصمیم و اقدام کوچک و بزرگی، و ارایه آمارهای کاملا غیرواقعی و گمراه کننده، سقوط شاخص های سلامت ملی به دلیل توزیع انواع سوخت های غیراستاندارد و مضر، به تاراج رفتن هزاران میلیارد سرمایه ارزشمند ملی تحت عنوان بی مسمای هدفمندی یارانه ها (که این میراث دولت قبلی، به دلیل چالش های سیاسی و اجتماعی عظیمی که حذف آن می تواند برای کشور به دنبال داشته باشد، متاسفانه و به ناچار هنوز هم توسط دولت یازدهم استمرار یافته است) و بسیاری موارد مشابه، از "اراده و خواست مردم برای بازگشت دکتر احمدی نژاد به صحنه مدیریتی کشور"، "دوران مشعشع دولت های نهم و دهم"، "خاطره شیرین دوران مدیریت دکتر احمدی نژاد" و معطوف شدن اذهان مردم "به بازگشت مجدد دکتر احمدی نژاد به عرصه قدرت اجرایی کشور" به عنوان یک "مطالبه عمومی مردم" سخن می راند. سخنان به واقع "مشعشع" فوق را علی اکبر جوانفکر مشاور رسانه ای احمدی نژاد در دولت های نهم و دهم (که دادگاه کیفری استان تهران در 25 آبان ماه سال 1390 وی را به جرم نشر مطالب خلاف موازین اسلامی و نیز انتشار مطالب خلاف عفت عمومی مجموعا به تحمل یک سال حبس تعزیری محکوم کرده و نامبرده حداقل نیمی از این مدت حبس را نیز تحمل کرده بود) در پاسخ به سخنان اخیر دکتر حسن روحانی بیان داشته است.
روحانی در تاریخ دهم تیرماه سال جاری در جمع صنعت گران و سرمایهگذاران شرکت کننده در مراسم بزرگداشت روز صنعت و معدن اظهار داشته بود: "والله و بالله و تالله که سالهای 84 تا 92 گذشت و تکرار نمیشود. دولت یازدهم خود را خادم مردم میداند
و هیچ تصمیم فردی بدون مشورت و شور چندین باره اتخاذ نمیکند".
در این که طرفداران محدود و انگشت شمار احمدی نژاد تا چه اندازه در ارتباط با جایگاه او در نزد افکار عمومی دچار توهم و خیال بافی هستند (شبیه توهماتی که در بالا آمد) هیچ عقل سلیمی تردیدی ندارد. هنوز بیش از حدود یک سال از انتخابات خرداد 92 و "نه" بزرگ اکثریت مطلق مردم ایران به تفکر احمدی نژادی نگذشته و بسیار مردمان به خوبی می دانند که رای بالا و قاطع دکتر حسن روحانی در همان دور اول از یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری اسلامی عمدتا به دلیل ارایه برنامه ها و راهکارهایی در تضاد کامل با رفتار و گفتار و پندار دولت احمدی نژاد بوده است. در این هم تردیدی نیست که ذهن زخم خورده و جان خسارت دیده اکثریت مردم ما، با تجربه گران و تلخی که در طی سال های 84 تا 92 به دست آورده است، به زودی و در آینده قابل پیش بینی تن به تکرار چنان دولتی نخواهد داد و قاعدتا قسم های جلاله رییس جمهور هم متکی بر چنین واقعیات آشکار و انکارناپذیری بوده اند.
در عین حال، خردمداری و آینده نگری حکم می کند که رییس محترم جمهور و دولت و کارگزاران او با اتخاذ سیاست هایی صحیح و عالمانه و با عمل صادقانه و مجدانه به همه وعده ها و شعارهای انتخاباتی، که در واقع بایستی به مثابه میثاقی الهی مابین رییس جمهور و رای دهندگان به او محترم و معتبر شمرده شوند، راه را بر تکرار آنچه که در طی آن سال های تلخ بر این مرز و بوم و این مردمان رفت بربندند.
دولت یازدهم از بدو شروع به کار در مردادماه 92 توان اصلی و وجهه همت خویش را بر دو محور "بهبود روابط خارجی از طریق حل و فصل عزت مندانه پرونده هسته ای" و "بهبود معیشت مردم از طریق رفع وضعیت تناقض آمیز و خانمان برانداز رکود تورمی" متمرکز ساخته و بنا به شهادت بسیاری از آگاهان سیاسی و اقتصاددانان داخلی و خارجی در هر دو محور نیز به موفقیت های قابل توجهی دست یافته است. ترک خوردن بدنه تحریم های اعمال شده علیه میهن ما، اشتیاق اغلب کشورهای پیشرفته جهان برای ازسرگیری مناسبات سیاسی-اقتصادی با ایران در بالاترین سطوح، کاهش چشم گیر آهنگ تورم، ظهور آثار انکارناپذیر خروج اقتصاد کشور از وضعیت رکود، ولو به تدریج و با تأنی، توقف روند سقوط ارزش پول ملی و حاکمیت ثبات و آرامش نسبی بر بازارهای مختلف کشور همگی دلایلی بر این موفقیت نسبی دولت هستند.
به دلیل همین موفقیت ها هم هست که بدنه اصلی حامیان دکتر حسن روحانی در انتخابات خردادماه 1392، یعنی اصلاح طلبان و تحول خواهان، همچنان خود را موظف به حمایت و پشتیبانی همه جانبه از او می دانند.
در عین حال، عرصه های مهم و حیاتی دیگری نیز هستند که در طی یک سال گذشته تا حدودی مورد غفلت دولت یازدهم قرار گرفته اند و تداوم این غفلت می تواند مجموعه سیاست های دولت یازدهم را به تیغ دولبه ای تبدیل کند که از یک سو مشکلات و ناهنجاری های اقتصادی و دیپلماتیک به جا مانده از دولت های نهم و دهم را درو می کند و از سوی دیگر، شوربختانه، ضربات خود را بر پیکره همین دولت وارد ساخته و زمینه را برای تحقق رویاهای توهم گونه امثال علی اکبر جوانفکر مبنی بر بازگشت دوباره راه و رسم احمدی نژادی به مدیریت کشور هموار می سازد. برخی از این عرصه های مهم و حیاتی، اما مغفول، به اختصار و اجمال، عبارتند از عرصه سیاست داخلی کشور و نحوه چینش نیروهای اجرایی ای که بایستی بار تحقق همه وعده ها و برنامه های رییس جمهور را بر دوش کشند. عدم تغییر (و حتی متاسفانه ابقای) بسیاری از مدیران بازمانده از دولت های نهم و دهم، که نه تنها هرگز دل در گرو محقق شدن برنامه های حسن روحانی (بخوانید برنامه های مورد تایید اکثریت مردم در انتخابات سال 92) نداشته و ندارند، بلکه در طی سال های تلخ حاکمیت دولت های نهم و دهم نیز در حد مسوولیت خود شریک خسارات وارده بر کشور و انقلاب و نظام بوده و هستند، یکی از عمده ترین چالش هایی است که قطعا ادامه کار دولت یازدهم و تحقق اهداف آن را با موانع جدی روبرو خواهد ساخت.
نگاهی به شاکله مدیریت سیاسی و اجرایی استان خراسان جنوبی در سطوح میانی نشان می دهد که این معضل، با تاسف فراوان، در این استان محروم و توسعه نایافته پررنگ تر از بسیاری از استان های دیگر کشور بوده و گویی تغییرخواهی و تحول طلبی اکثریت مردم در انتخابات سال 92 واجد هیچ گونه پیام واضحی برای آنان که مسوول اصلاح این وضعیت ناهنجار هستند نبوده است.شرح این خسران بزرگ را به همین جا محدود می کنم، به این امید که آنان که امروز توان اصلاح این وضعیت نامطلوب را دارند، فردا بر کوتاهی و غفلت خویش افسوس نخورند که بزرگان فرموده اند: العاقل یکفیه الاشاره.
اظهارات آقای روحانی را می توان صف آرایی زود هنگام در برابر این مطالبه عمومی مردم تلقی کرد."
اشتباه نکنید! آنچه که که در بالا خواندید از بخش طنز و سرگرمی فلان نشریه زرد اقتباس نشده و تراوشات ذهن خواب آلوده یکی از اصحاب کهف هم نیست که بعد از خوابی طولانی و بی خبر از همه جا بیدار شده باشد و بی اطلاع از دستاوردهای زیان بار 8 ساله دولت های نهم و دهم، از جمله تورم افسار گسیخته و بالای 40 درصدی، نابودی تولیدات داخلی (اعم از کشاورزی و صنعتی) و جایگزینی آنان با واردات بی رویه کالاهای بی کیفیت و متکی به دلارهای بادآورده نفتی، اختلاس های هزاران میلیاردی، نابود شدن بنیه کارشناسی دولت و خانه نشین شدن دلسوزترین و ورزیده ترین مدیران و کارشناسان کشور، پایمال شدن قانون و اخلاق و خردمداری و حاکمیت اراده فردی رییس دولت بر هر تصمیم و اقدام کوچک و بزرگی، و ارایه آمارهای کاملا غیرواقعی و گمراه کننده، سقوط شاخص های سلامت ملی به دلیل توزیع انواع سوخت های غیراستاندارد و مضر، به تاراج رفتن هزاران میلیارد سرمایه ارزشمند ملی تحت عنوان بی مسمای هدفمندی یارانه ها (که این میراث دولت قبلی، به دلیل چالش های سیاسی و اجتماعی عظیمی که حذف آن می تواند برای کشور به دنبال داشته باشد، متاسفانه و به ناچار هنوز هم توسط دولت یازدهم استمرار یافته است) و بسیاری موارد مشابه، از "اراده و خواست مردم برای بازگشت دکتر احمدی نژاد به صحنه مدیریتی کشور"، "دوران مشعشع دولت های نهم و دهم"، "خاطره شیرین دوران مدیریت دکتر احمدی نژاد" و معطوف شدن اذهان مردم "به بازگشت مجدد دکتر احمدی نژاد به عرصه قدرت اجرایی کشور" به عنوان یک "مطالبه عمومی مردم" سخن می راند. سخنان به واقع "مشعشع" فوق را علی اکبر جوانفکر مشاور رسانه ای احمدی نژاد در دولت های نهم و دهم (که دادگاه کیفری استان تهران در 25 آبان ماه سال 1390 وی را به جرم نشر مطالب خلاف موازین اسلامی و نیز انتشار مطالب خلاف عفت عمومی مجموعا به تحمل یک سال حبس تعزیری محکوم کرده و نامبرده حداقل نیمی از این مدت حبس را نیز تحمل کرده بود) در پاسخ به سخنان اخیر دکتر حسن روحانی بیان داشته است.
روحانی در تاریخ دهم تیرماه سال جاری در جمع صنعت گران و سرمایهگذاران شرکت کننده در مراسم بزرگداشت روز صنعت و معدن اظهار داشته بود: "والله و بالله و تالله که سالهای 84 تا 92 گذشت و تکرار نمیشود. دولت یازدهم خود را خادم مردم میداند
و هیچ تصمیم فردی بدون مشورت و شور چندین باره اتخاذ نمیکند".
در این که طرفداران محدود و انگشت شمار احمدی نژاد تا چه اندازه در ارتباط با جایگاه او در نزد افکار عمومی دچار توهم و خیال بافی هستند (شبیه توهماتی که در بالا آمد) هیچ عقل سلیمی تردیدی ندارد. هنوز بیش از حدود یک سال از انتخابات خرداد 92 و "نه" بزرگ اکثریت مطلق مردم ایران به تفکر احمدی نژادی نگذشته و بسیار مردمان به خوبی می دانند که رای بالا و قاطع دکتر حسن روحانی در همان دور اول از یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری اسلامی عمدتا به دلیل ارایه برنامه ها و راهکارهایی در تضاد کامل با رفتار و گفتار و پندار دولت احمدی نژاد بوده است. در این هم تردیدی نیست که ذهن زخم خورده و جان خسارت دیده اکثریت مردم ما، با تجربه گران و تلخی که در طی سال های 84 تا 92 به دست آورده است، به زودی و در آینده قابل پیش بینی تن به تکرار چنان دولتی نخواهد داد و قاعدتا قسم های جلاله رییس جمهور هم متکی بر چنین واقعیات آشکار و انکارناپذیری بوده اند.
در عین حال، خردمداری و آینده نگری حکم می کند که رییس محترم جمهور و دولت و کارگزاران او با اتخاذ سیاست هایی صحیح و عالمانه و با عمل صادقانه و مجدانه به همه وعده ها و شعارهای انتخاباتی، که در واقع بایستی به مثابه میثاقی الهی مابین رییس جمهور و رای دهندگان به او محترم و معتبر شمرده شوند، راه را بر تکرار آنچه که در طی آن سال های تلخ بر این مرز و بوم و این مردمان رفت بربندند.
دولت یازدهم از بدو شروع به کار در مردادماه 92 توان اصلی و وجهه همت خویش را بر دو محور "بهبود روابط خارجی از طریق حل و فصل عزت مندانه پرونده هسته ای" و "بهبود معیشت مردم از طریق رفع وضعیت تناقض آمیز و خانمان برانداز رکود تورمی" متمرکز ساخته و بنا به شهادت بسیاری از آگاهان سیاسی و اقتصاددانان داخلی و خارجی در هر دو محور نیز به موفقیت های قابل توجهی دست یافته است. ترک خوردن بدنه تحریم های اعمال شده علیه میهن ما، اشتیاق اغلب کشورهای پیشرفته جهان برای ازسرگیری مناسبات سیاسی-اقتصادی با ایران در بالاترین سطوح، کاهش چشم گیر آهنگ تورم، ظهور آثار انکارناپذیر خروج اقتصاد کشور از وضعیت رکود، ولو به تدریج و با تأنی، توقف روند سقوط ارزش پول ملی و حاکمیت ثبات و آرامش نسبی بر بازارهای مختلف کشور همگی دلایلی بر این موفقیت نسبی دولت هستند.
به دلیل همین موفقیت ها هم هست که بدنه اصلی حامیان دکتر حسن روحانی در انتخابات خردادماه 1392، یعنی اصلاح طلبان و تحول خواهان، همچنان خود را موظف به حمایت و پشتیبانی همه جانبه از او می دانند.
در عین حال، عرصه های مهم و حیاتی دیگری نیز هستند که در طی یک سال گذشته تا حدودی مورد غفلت دولت یازدهم قرار گرفته اند و تداوم این غفلت می تواند مجموعه سیاست های دولت یازدهم را به تیغ دولبه ای تبدیل کند که از یک سو مشکلات و ناهنجاری های اقتصادی و دیپلماتیک به جا مانده از دولت های نهم و دهم را درو می کند و از سوی دیگر، شوربختانه، ضربات خود را بر پیکره همین دولت وارد ساخته و زمینه را برای تحقق رویاهای توهم گونه امثال علی اکبر جوانفکر مبنی بر بازگشت دوباره راه و رسم احمدی نژادی به مدیریت کشور هموار می سازد. برخی از این عرصه های مهم و حیاتی، اما مغفول، به اختصار و اجمال، عبارتند از عرصه سیاست داخلی کشور و نحوه چینش نیروهای اجرایی ای که بایستی بار تحقق همه وعده ها و برنامه های رییس جمهور را بر دوش کشند. عدم تغییر (و حتی متاسفانه ابقای) بسیاری از مدیران بازمانده از دولت های نهم و دهم، که نه تنها هرگز دل در گرو محقق شدن برنامه های حسن روحانی (بخوانید برنامه های مورد تایید اکثریت مردم در انتخابات سال 92) نداشته و ندارند، بلکه در طی سال های تلخ حاکمیت دولت های نهم و دهم نیز در حد مسوولیت خود شریک خسارات وارده بر کشور و انقلاب و نظام بوده و هستند، یکی از عمده ترین چالش هایی است که قطعا ادامه کار دولت یازدهم و تحقق اهداف آن را با موانع جدی روبرو خواهد ساخت.
نگاهی به شاکله مدیریت سیاسی و اجرایی استان خراسان جنوبی در سطوح میانی نشان می دهد که این معضل، با تاسف فراوان، در این استان محروم و توسعه نایافته پررنگ تر از بسیاری از استان های دیگر کشور بوده و گویی تغییرخواهی و تحول طلبی اکثریت مردم در انتخابات سال 92 واجد هیچ گونه پیام واضحی برای آنان که مسوول اصلاح این وضعیت ناهنجار هستند نبوده است.شرح این خسران بزرگ را به همین جا محدود می کنم، به این امید که آنان که امروز توان اصلاح این وضعیت نامطلوب را دارند، فردا بر کوتاهی و غفلت خویش افسوس نخورند که بزرگان فرموده اند: العاقل یکفیه الاشاره.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.