|

این بهاریست که در پشت زمستان مانده است!

سارا افتخاری . فعال دانشجویی دانشگاه شهید مدنی آذربایجان

راستش را بخواهید گاهی دلم می‌خواهد حس و حال ایام انتخابات همیشه باشد. درست لحظه‌هایی که کسی نه به فکر سهم‌خواهی است و نه به فکر حساب دو دو تا چهار تایش! آن‌قدر امید به تغییر دارد که گویی فراموش کرده است این لحظه‌ها بارها تکرار شده‌اند: گاهی تلخ مثل پنج سال پیش، گاهی شیرین مثل دوم خرداد و بیست و چهارمش!
این امید سال‌هاست بذرش در دل ما جوانه زده است.
این بار مخاطبمان شخصا خود شمایید آقای رئیس جمهور:
گفته بودیم همراهتان هستیم اگر پای حرف‌هایتان بمانید، قرار بود حامی شما بمانیم و منتقد منصفتان باشیم. شک نداشته باشید کم و بیش شرایط را لمس کرده‌ایم.
خبر داریم از همایش‌های دلواپسانی که سال‌هاست تمام تلاش خود را کرده‌اند تا وضع ایرانمان به اینجا برسد. خبر از فضای مجلسی داریم که گویا عده‌ای فراموش کرده‌اند مثلا نماینده مردم‌اند!
اما این‌بار با زبان گلایه، کلی حرف داریم که اندک مجالی برایمان فراهم شده است برای بازگو کردنشان. از فضای دانشگاهی که همچنان بسته مانده است تا جایی که افرادی هنوز قدرت تهدید دانشجو را دارند، از قوانینی که کاملا سلیقه‌ای اعمال می‌شوند، از شکل گرفتن تشکل‌هایی به اسم ما و به کام دیگران. گلایه داریم از همه آنهایی که مفتخریم به همفکر بودنشان و نمیبینیمشان تا به وقت نیاز.
بزرگی می‌گفت: نسل کنونی که الان در دانشگاه‌های ایران است، نسل یتیمی است؛ جوانان برای بهبود وضع موجود و به زیستن و به بودن ایفای نقش می‌کنند. پس مغتنم است که ره باز کنیم.
این بار می‌خواهیم هوارمان را سر خودی‌ها بکشیم چون شک نداریم که می‌دانند نگرانیم!
چنین رخوتی در فضای دانشگاهی واقعا آسیب زننده خواهد بود.
فکری کنید به حال نزار دانشگاه
فکری کنید به حال جامعه مدنی
فکری کنید به حال دریاچه ای که دارد می خشکد

عادت کرده‌ایم زمزمه کنیم:
ما را به سخت جانی خود این گمان نبود...
راستش را بخواهید گاهی دلم می‌خواهد حس و حال ایام انتخابات همیشه باشد. درست لحظه‌هایی که کسی نه به فکر سهم‌خواهی است و نه به فکر حساب دو دو تا چهار تایش! آن‌قدر امید به تغییر دارد که گویی فراموش کرده است این لحظه‌ها بارها تکرار شده‌اند: گاهی تلخ مثل پنج سال پیش، گاهی شیرین مثل دوم خرداد و بیست و چهارمش!
این امید سال‌هاست بذرش در دل ما جوانه زده است.
این بار مخاطبمان شخصا خود شمایید آقای رئیس جمهور:
گفته بودیم همراهتان هستیم اگر پای حرف‌هایتان بمانید، قرار بود حامی شما بمانیم و منتقد منصفتان باشیم. شک نداشته باشید کم و بیش شرایط را لمس کرده‌ایم.
خبر داریم از همایش‌های دلواپسانی که سال‌هاست تمام تلاش خود را کرده‌اند تا وضع ایرانمان به اینجا برسد. خبر از فضای مجلسی داریم که گویا عده‌ای فراموش کرده‌اند مثلا نماینده مردم‌اند!
اما این‌بار با زبان گلایه، کلی حرف داریم که اندک مجالی برایمان فراهم شده است برای بازگو کردنشان. از فضای دانشگاهی که همچنان بسته مانده است تا جایی که افرادی هنوز قدرت تهدید دانشجو را دارند، از قوانینی که کاملا سلیقه‌ای اعمال می‌شوند، از شکل گرفتن تشکل‌هایی به اسم ما و به کام دیگران. گلایه داریم از همه آنهایی که مفتخریم به همفکر بودنشان و نمیبینیمشان تا به وقت نیاز.
بزرگی می‌گفت: نسل کنونی که الان در دانشگاه‌های ایران است، نسل یتیمی است؛ جوانان برای بهبود وضع موجود و به زیستن و به بودن ایفای نقش می‌کنند. پس مغتنم است که ره باز کنیم.
این بار می‌خواهیم هوارمان را سر خودی‌ها بکشیم چون شک نداریم که می‌دانند نگرانیم!
چنین رخوتی در فضای دانشگاهی واقعا آسیب زننده خواهد بود.
فکری کنید به حال نزار دانشگاه
فکری کنید به حال جامعه مدنی
فکری کنید به حال دریاچه ای که دارد می خشکد

عادت کرده‌ایم زمزمه کنیم:
ما را به سخت جانی خود این گمان نبود...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.