«فرقان» در خاطرات «عزت شاهی»
ردی از مجاهدین (منافقین) در فرقان نبود
عزت مطهری (شاهی) از مبارزان مشهور پیش از انقلاب اسلامی است که پس از پیروزی انقلاب با حضور در کمیته انقلاب اسلامی آشنایی زیادی با اتفاقات بعد از انقلاب پیدا میکند. خاطرات عزت مطهری سالها قبل توسط دفتر تاریخنگاری حوزه هنری منتشر شده است که با اقبال فراوانی در جامعه مواجه شد. مطهری که خود از بازجویان برخی از اعضای فرقان بوده است، در خاطرات خود به نکات جالبی درباره این گروه اشاره میکند که در ادامه به آن اشاره میکنیم:
گروه فرقان، یکی دیگر از مسایلی بود که ما در سالهای اول پیروزی انقلاب با آن مواجه شدیم. این گروه، سازمانیافته و خودساخته بود. در آن زمان خیلی تلاش شد که ردی از مجاهدین در این گروه یافت شود، اما ردی نبود و آنها به مجاهدین وابسته نبودند، ولی مشاهده صحنههای روز عاشورا که اکبر گودرزی پرچم مجاهدین را به دوش میکشید، ذهنیت جدی بر نفوذ مجاهدین بر این شبکه را برایم پدید آورد. اکبر گودرزی در راس این گروه بود که من در بازجوییهایش حضور داشتم. او اهل الیگودرز بود. زندگی فقیرانه و محرومی را پشتسر گذاشته و کمی از این بابت عقدهای بود. در جوانی تلاش کرده بود که به حوزه علمیه راه یابد، قم او را نپذیرفت اما توانست در حوزه مسجد جامع تهران درس بخواند. شبها همانجا میخوابید. طولی نکشید که از آنجا نیز بیرونش کردند. سپس به مدرسه شیخ عبدالحسین (مسجد ترکها) رفت و بعد، از مدتی از آنجا هم بیرونش کردند. بعد، از مسجد قبا سر درآورد، آقای مفتح نیز از آنجا بیرونش کرد. این برخوردها نوعی سرخوردگی و حالت نفرت در او به وجود آورد و برای بیرونآمدن از این سرخوردگی، تشکیلات فرقان را راهاندازی کرد. بچههای این گروه، بیشتر از شمیران و غرب تهران بودند. بچههای سطوح پایین آن واقعا بچههای متعصب و خوبی بودند، زیاد هم مقاومت میکردند. بر عکس اعضای سطح بالای آنکه سریع به همه چیز اعتراف میکردند، چراکه ارزش خود را بالاتر از تشکیلاتشان میدانستند. رهبران این گروه تحلیل و کار خود را به نام دین صورت میدادند و بچههای مذهبی را که جذب روحانیت نمیشدند به سوی خود میکشیدند. افراد سطوح پایین، کارهایی را که صورت میدادند از روی ایمان بود، حتی آن کسی که آمد و آقای مطهری را شهید کرد معتقد بود در روز قیامت اجر و پاداش این جهادش را خواهد گرفت! ایشان مصداق عینی خوارج بودند و مانند آنها فکر میکردند. افراد این گروه به اکبر گودرزی میگفتند: «امام». من در بازجویی از اکبر حضور داشتم. یکبار متهمی از این گروه را برای چند سوال و جواب نزد گودرزی آوردند. به او گفتند: بنشین! گفت: نمینشینم. پرسیدند: چرا؟! گفت: رهبر و اماممان گودرزی بنشیند تا من بنشینم (!) واقعا بچههای رده پایین فرقان، بچههای ساده، پاک اما خشکهمقدس بودند و خبر نداشتند که در سطوح بالای گروه چه میگذرد و آنها به چه فکر میکنند. به ایشان اگر میگفتند برو سر پدرت را هم بیاور، میآورد. چنین تبعیت محض و کورکورانهای داشتند و از شور و هیجان و پاکی آنها سوءاستفاده میشد. بر اساس تحلیل آنها، جمهوری اسلامی، حاکمیت اسلام ناب محمدی نیست و از آنجا که مطهری و مفتح را موجب تثبیت حکومت میدانستند، آنها را ترور و شهید کردند. از نظر من گودرزی شعور این حرفها را نداشت که طرح ترور بریزد و کارهایی ازایندست انجام دهد. او را جایی و جریانی راهنمایی و هدایت میکرد. از بیرون، مانند قضیه «کلاهی» در انفجار جریان حزب جمهوری، هدایت میشد. شبی که حزب منفجر شد، اصلا قرار نبود آنهمه جمعیت آنجا باشد، بهصورت معمول باید 10، 15 نفر آنجا میبودند. بقیه را خود کلاهی دعوت کرده بود، هرکسی را که میدانست وزنهای است حتی عضو حزب هم نبود (مثل شهید منتظری) به بهانهای کشیده بود آنجا. گفته بود امشب آقای بهشتی میخواهد سخنرانی مهمی راجعبه مسایل اقتصادی ایراد کند؛ بنابراین در آن شب خیلیها به آنجا رفتند. حتی آقای بهشتی هم نمیدانستند که چرا اینهمه جمعیت آنجا آمده است. بعد از اقامه نماز وقتی برای سخنرانی میروند، ناگهان بمب منفجر میشود. بمب را زیر میز و میکروفن کار گذاشته بودند. چند روز جلوتر از این حادثه تلخ، تبلیغاتی را هم شروع کرده بودند که از عمر حکومت اینها چند روزی بیش نمانده است. جواد قدیری هم که قبلا گفته بود هفت، هشت روز بیشتر طول نمیکشد که همهچیز تمام میشود. در آن مدت کوتاه چند ترور و انفجار مهم رخ داد. انفجار مسجد ابوذر و زخمی و مجروحشدن آقای خامنهای، حادثه هفتم تیر و انفجار حزب جمهوری و حادثه انفجار دفتر نخستوزیری و شهادت آقایان رجایی و باهنر در هشتم شهریور. پیداست که تمام این قضایا از پیش و از طرف جریانی طرحریزی شده بود. اما آنها در محاسباتشان اشتباه کردند و حکومت به راه خودش ادامه داد و با وجود امام خمینی مشکل خاصی پیش نیامد. حال نمیتوان پذیرفت که گروه فرقان بدون دخالت دستها و جریانهایی بیرونی به چنین مرحلهای رسیده باشد.
گروه فرقان، یکی دیگر از مسایلی بود که ما در سالهای اول پیروزی انقلاب با آن مواجه شدیم. این گروه، سازمانیافته و خودساخته بود. در آن زمان خیلی تلاش شد که ردی از مجاهدین در این گروه یافت شود، اما ردی نبود و آنها به مجاهدین وابسته نبودند، ولی مشاهده صحنههای روز عاشورا که اکبر گودرزی پرچم مجاهدین را به دوش میکشید، ذهنیت جدی بر نفوذ مجاهدین بر این شبکه را برایم پدید آورد. اکبر گودرزی در راس این گروه بود که من در بازجوییهایش حضور داشتم. او اهل الیگودرز بود. زندگی فقیرانه و محرومی را پشتسر گذاشته و کمی از این بابت عقدهای بود. در جوانی تلاش کرده بود که به حوزه علمیه راه یابد، قم او را نپذیرفت اما توانست در حوزه مسجد جامع تهران درس بخواند. شبها همانجا میخوابید. طولی نکشید که از آنجا نیز بیرونش کردند. سپس به مدرسه شیخ عبدالحسین (مسجد ترکها) رفت و بعد، از مدتی از آنجا هم بیرونش کردند. بعد، از مسجد قبا سر درآورد، آقای مفتح نیز از آنجا بیرونش کرد. این برخوردها نوعی سرخوردگی و حالت نفرت در او به وجود آورد و برای بیرونآمدن از این سرخوردگی، تشکیلات فرقان را راهاندازی کرد. بچههای این گروه، بیشتر از شمیران و غرب تهران بودند. بچههای سطوح پایین آن واقعا بچههای متعصب و خوبی بودند، زیاد هم مقاومت میکردند. بر عکس اعضای سطح بالای آنکه سریع به همه چیز اعتراف میکردند، چراکه ارزش خود را بالاتر از تشکیلاتشان میدانستند. رهبران این گروه تحلیل و کار خود را به نام دین صورت میدادند و بچههای مذهبی را که جذب روحانیت نمیشدند به سوی خود میکشیدند. افراد سطوح پایین، کارهایی را که صورت میدادند از روی ایمان بود، حتی آن کسی که آمد و آقای مطهری را شهید کرد معتقد بود در روز قیامت اجر و پاداش این جهادش را خواهد گرفت! ایشان مصداق عینی خوارج بودند و مانند آنها فکر میکردند. افراد این گروه به اکبر گودرزی میگفتند: «امام». من در بازجویی از اکبر حضور داشتم. یکبار متهمی از این گروه را برای چند سوال و جواب نزد گودرزی آوردند. به او گفتند: بنشین! گفت: نمینشینم. پرسیدند: چرا؟! گفت: رهبر و اماممان گودرزی بنشیند تا من بنشینم (!) واقعا بچههای رده پایین فرقان، بچههای ساده، پاک اما خشکهمقدس بودند و خبر نداشتند که در سطوح بالای گروه چه میگذرد و آنها به چه فکر میکنند. به ایشان اگر میگفتند برو سر پدرت را هم بیاور، میآورد. چنین تبعیت محض و کورکورانهای داشتند و از شور و هیجان و پاکی آنها سوءاستفاده میشد. بر اساس تحلیل آنها، جمهوری اسلامی، حاکمیت اسلام ناب محمدی نیست و از آنجا که مطهری و مفتح را موجب تثبیت حکومت میدانستند، آنها را ترور و شهید کردند. از نظر من گودرزی شعور این حرفها را نداشت که طرح ترور بریزد و کارهایی ازایندست انجام دهد. او را جایی و جریانی راهنمایی و هدایت میکرد. از بیرون، مانند قضیه «کلاهی» در انفجار جریان حزب جمهوری، هدایت میشد. شبی که حزب منفجر شد، اصلا قرار نبود آنهمه جمعیت آنجا باشد، بهصورت معمول باید 10، 15 نفر آنجا میبودند. بقیه را خود کلاهی دعوت کرده بود، هرکسی را که میدانست وزنهای است حتی عضو حزب هم نبود (مثل شهید منتظری) به بهانهای کشیده بود آنجا. گفته بود امشب آقای بهشتی میخواهد سخنرانی مهمی راجعبه مسایل اقتصادی ایراد کند؛ بنابراین در آن شب خیلیها به آنجا رفتند. حتی آقای بهشتی هم نمیدانستند که چرا اینهمه جمعیت آنجا آمده است. بعد از اقامه نماز وقتی برای سخنرانی میروند، ناگهان بمب منفجر میشود. بمب را زیر میز و میکروفن کار گذاشته بودند. چند روز جلوتر از این حادثه تلخ، تبلیغاتی را هم شروع کرده بودند که از عمر حکومت اینها چند روزی بیش نمانده است. جواد قدیری هم که قبلا گفته بود هفت، هشت روز بیشتر طول نمیکشد که همهچیز تمام میشود. در آن مدت کوتاه چند ترور و انفجار مهم رخ داد. انفجار مسجد ابوذر و زخمی و مجروحشدن آقای خامنهای، حادثه هفتم تیر و انفجار حزب جمهوری و حادثه انفجار دفتر نخستوزیری و شهادت آقایان رجایی و باهنر در هشتم شهریور. پیداست که تمام این قضایا از پیش و از طرف جریانی طرحریزی شده بود. اما آنها در محاسباتشان اشتباه کردند و حکومت به راه خودش ادامه داد و با وجود امام خمینی مشکل خاصی پیش نیامد. حال نمیتوان پذیرفت که گروه فرقان بدون دخالت دستها و جریانهایی بیرونی به چنین مرحلهای رسیده باشد.
عزت مطهری (شاهی) از مبارزان مشهور پیش از انقلاب اسلامی است که پس از پیروزی انقلاب با حضور در کمیته انقلاب اسلامی آشنایی زیادی با اتفاقات بعد از انقلاب پیدا میکند. خاطرات عزت مطهری سالها قبل توسط دفتر تاریخنگاری حوزه هنری منتشر شده است که با اقبال فراوانی در جامعه مواجه شد. مطهری که خود از بازجویان برخی از اعضای فرقان بوده است، در خاطرات خود به نکات جالبی درباره این گروه اشاره میکند که در ادامه به آن اشاره میکنیم:
گروه فرقان، یکی دیگر از مسایلی بود که ما در سالهای اول پیروزی انقلاب با آن مواجه شدیم. این گروه، سازمانیافته و خودساخته بود. در آن زمان خیلی تلاش شد که ردی از مجاهدین در این گروه یافت شود، اما ردی نبود و آنها به مجاهدین وابسته نبودند، ولی مشاهده صحنههای روز عاشورا که اکبر گودرزی پرچم مجاهدین را به دوش میکشید، ذهنیت جدی بر نفوذ مجاهدین بر این شبکه را برایم پدید آورد. اکبر گودرزی در راس این گروه بود که من در بازجوییهایش حضور داشتم. او اهل الیگودرز بود. زندگی فقیرانه و محرومی را پشتسر گذاشته و کمی از این بابت عقدهای بود. در جوانی تلاش کرده بود که به حوزه علمیه راه یابد، قم او را نپذیرفت اما توانست در حوزه مسجد جامع تهران درس بخواند. شبها همانجا میخوابید. طولی نکشید که از آنجا نیز بیرونش کردند. سپس به مدرسه شیخ عبدالحسین (مسجد ترکها) رفت و بعد، از مدتی از آنجا هم بیرونش کردند. بعد، از مسجد قبا سر درآورد، آقای مفتح نیز از آنجا بیرونش کرد. این برخوردها نوعی سرخوردگی و حالت نفرت در او به وجود آورد و برای بیرونآمدن از این سرخوردگی، تشکیلات فرقان را راهاندازی کرد. بچههای این گروه، بیشتر از شمیران و غرب تهران بودند. بچههای سطوح پایین آن واقعا بچههای متعصب و خوبی بودند، زیاد هم مقاومت میکردند. بر عکس اعضای سطح بالای آنکه سریع به همه چیز اعتراف میکردند، چراکه ارزش خود را بالاتر از تشکیلاتشان میدانستند. رهبران این گروه تحلیل و کار خود را به نام دین صورت میدادند و بچههای مذهبی را که جذب روحانیت نمیشدند به سوی خود میکشیدند. افراد سطوح پایین، کارهایی را که صورت میدادند از روی ایمان بود، حتی آن کسی که آمد و آقای مطهری را شهید کرد معتقد بود در روز قیامت اجر و پاداش این جهادش را خواهد گرفت! ایشان مصداق عینی خوارج بودند و مانند آنها فکر میکردند. افراد این گروه به اکبر گودرزی میگفتند: «امام». من در بازجویی از اکبر حضور داشتم. یکبار متهمی از این گروه را برای چند سوال و جواب نزد گودرزی آوردند. به او گفتند: بنشین! گفت: نمینشینم. پرسیدند: چرا؟! گفت: رهبر و اماممان گودرزی بنشیند تا من بنشینم (!) واقعا بچههای رده پایین فرقان، بچههای ساده، پاک اما خشکهمقدس بودند و خبر نداشتند که در سطوح بالای گروه چه میگذرد و آنها به چه فکر میکنند. به ایشان اگر میگفتند برو سر پدرت را هم بیاور، میآورد. چنین تبعیت محض و کورکورانهای داشتند و از شور و هیجان و پاکی آنها سوءاستفاده میشد. بر اساس تحلیل آنها، جمهوری اسلامی، حاکمیت اسلام ناب محمدی نیست و از آنجا که مطهری و مفتح را موجب تثبیت حکومت میدانستند، آنها را ترور و شهید کردند. از نظر من گودرزی شعور این حرفها را نداشت که طرح ترور بریزد و کارهایی ازایندست انجام دهد. او را جایی و جریانی راهنمایی و هدایت میکرد. از بیرون، مانند قضیه «کلاهی» در انفجار جریان حزب جمهوری، هدایت میشد. شبی که حزب منفجر شد، اصلا قرار نبود آنهمه جمعیت آنجا باشد، بهصورت معمول باید 10، 15 نفر آنجا میبودند. بقیه را خود کلاهی دعوت کرده بود، هرکسی را که میدانست وزنهای است حتی عضو حزب هم نبود (مثل شهید منتظری) به بهانهای کشیده بود آنجا. گفته بود امشب آقای بهشتی میخواهد سخنرانی مهمی راجعبه مسایل اقتصادی ایراد کند؛ بنابراین در آن شب خیلیها به آنجا رفتند. حتی آقای بهشتی هم نمیدانستند که چرا اینهمه جمعیت آنجا آمده است. بعد از اقامه نماز وقتی برای سخنرانی میروند، ناگهان بمب منفجر میشود. بمب را زیر میز و میکروفن کار گذاشته بودند. چند روز جلوتر از این حادثه تلخ، تبلیغاتی را هم شروع کرده بودند که از عمر حکومت اینها چند روزی بیش نمانده است. جواد قدیری هم که قبلا گفته بود هفت، هشت روز بیشتر طول نمیکشد که همهچیز تمام میشود. در آن مدت کوتاه چند ترور و انفجار مهم رخ داد. انفجار مسجد ابوذر و زخمی و مجروحشدن آقای خامنهای، حادثه هفتم تیر و انفجار حزب جمهوری و حادثه انفجار دفتر نخستوزیری و شهادت آقایان رجایی و باهنر در هشتم شهریور. پیداست که تمام این قضایا از پیش و از طرف جریانی طرحریزی شده بود. اما آنها در محاسباتشان اشتباه کردند و حکومت به راه خودش ادامه داد و با وجود امام خمینی مشکل خاصی پیش نیامد. حال نمیتوان پذیرفت که گروه فرقان بدون دخالت دستها و جریانهایی بیرونی به چنین مرحلهای رسیده باشد.
گروه فرقان، یکی دیگر از مسایلی بود که ما در سالهای اول پیروزی انقلاب با آن مواجه شدیم. این گروه، سازمانیافته و خودساخته بود. در آن زمان خیلی تلاش شد که ردی از مجاهدین در این گروه یافت شود، اما ردی نبود و آنها به مجاهدین وابسته نبودند، ولی مشاهده صحنههای روز عاشورا که اکبر گودرزی پرچم مجاهدین را به دوش میکشید، ذهنیت جدی بر نفوذ مجاهدین بر این شبکه را برایم پدید آورد. اکبر گودرزی در راس این گروه بود که من در بازجوییهایش حضور داشتم. او اهل الیگودرز بود. زندگی فقیرانه و محرومی را پشتسر گذاشته و کمی از این بابت عقدهای بود. در جوانی تلاش کرده بود که به حوزه علمیه راه یابد، قم او را نپذیرفت اما توانست در حوزه مسجد جامع تهران درس بخواند. شبها همانجا میخوابید. طولی نکشید که از آنجا نیز بیرونش کردند. سپس به مدرسه شیخ عبدالحسین (مسجد ترکها) رفت و بعد، از مدتی از آنجا هم بیرونش کردند. بعد، از مسجد قبا سر درآورد، آقای مفتح نیز از آنجا بیرونش کرد. این برخوردها نوعی سرخوردگی و حالت نفرت در او به وجود آورد و برای بیرونآمدن از این سرخوردگی، تشکیلات فرقان را راهاندازی کرد. بچههای این گروه، بیشتر از شمیران و غرب تهران بودند. بچههای سطوح پایین آن واقعا بچههای متعصب و خوبی بودند، زیاد هم مقاومت میکردند. بر عکس اعضای سطح بالای آنکه سریع به همه چیز اعتراف میکردند، چراکه ارزش خود را بالاتر از تشکیلاتشان میدانستند. رهبران این گروه تحلیل و کار خود را به نام دین صورت میدادند و بچههای مذهبی را که جذب روحانیت نمیشدند به سوی خود میکشیدند. افراد سطوح پایین، کارهایی را که صورت میدادند از روی ایمان بود، حتی آن کسی که آمد و آقای مطهری را شهید کرد معتقد بود در روز قیامت اجر و پاداش این جهادش را خواهد گرفت! ایشان مصداق عینی خوارج بودند و مانند آنها فکر میکردند. افراد این گروه به اکبر گودرزی میگفتند: «امام». من در بازجویی از اکبر حضور داشتم. یکبار متهمی از این گروه را برای چند سوال و جواب نزد گودرزی آوردند. به او گفتند: بنشین! گفت: نمینشینم. پرسیدند: چرا؟! گفت: رهبر و اماممان گودرزی بنشیند تا من بنشینم (!) واقعا بچههای رده پایین فرقان، بچههای ساده، پاک اما خشکهمقدس بودند و خبر نداشتند که در سطوح بالای گروه چه میگذرد و آنها به چه فکر میکنند. به ایشان اگر میگفتند برو سر پدرت را هم بیاور، میآورد. چنین تبعیت محض و کورکورانهای داشتند و از شور و هیجان و پاکی آنها سوءاستفاده میشد. بر اساس تحلیل آنها، جمهوری اسلامی، حاکمیت اسلام ناب محمدی نیست و از آنجا که مطهری و مفتح را موجب تثبیت حکومت میدانستند، آنها را ترور و شهید کردند. از نظر من گودرزی شعور این حرفها را نداشت که طرح ترور بریزد و کارهایی ازایندست انجام دهد. او را جایی و جریانی راهنمایی و هدایت میکرد. از بیرون، مانند قضیه «کلاهی» در انفجار جریان حزب جمهوری، هدایت میشد. شبی که حزب منفجر شد، اصلا قرار نبود آنهمه جمعیت آنجا باشد، بهصورت معمول باید 10، 15 نفر آنجا میبودند. بقیه را خود کلاهی دعوت کرده بود، هرکسی را که میدانست وزنهای است حتی عضو حزب هم نبود (مثل شهید منتظری) به بهانهای کشیده بود آنجا. گفته بود امشب آقای بهشتی میخواهد سخنرانی مهمی راجعبه مسایل اقتصادی ایراد کند؛ بنابراین در آن شب خیلیها به آنجا رفتند. حتی آقای بهشتی هم نمیدانستند که چرا اینهمه جمعیت آنجا آمده است. بعد از اقامه نماز وقتی برای سخنرانی میروند، ناگهان بمب منفجر میشود. بمب را زیر میز و میکروفن کار گذاشته بودند. چند روز جلوتر از این حادثه تلخ، تبلیغاتی را هم شروع کرده بودند که از عمر حکومت اینها چند روزی بیش نمانده است. جواد قدیری هم که قبلا گفته بود هفت، هشت روز بیشتر طول نمیکشد که همهچیز تمام میشود. در آن مدت کوتاه چند ترور و انفجار مهم رخ داد. انفجار مسجد ابوذر و زخمی و مجروحشدن آقای خامنهای، حادثه هفتم تیر و انفجار حزب جمهوری و حادثه انفجار دفتر نخستوزیری و شهادت آقایان رجایی و باهنر در هشتم شهریور. پیداست که تمام این قضایا از پیش و از طرف جریانی طرحریزی شده بود. اما آنها در محاسباتشان اشتباه کردند و حکومت به راه خودش ادامه داد و با وجود امام خمینی مشکل خاصی پیش نیامد. حال نمیتوان پذیرفت که گروه فرقان بدون دخالت دستها و جریانهایی بیرونی به چنین مرحلهای رسیده باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.