|

ترور نافرجام آیت‌الله سیدرضی‌شیرازی

آیت‌الله سیدرضی‌شیرازی از نوادگان پسری میرزای‌شیرازی بزرگ و از طرف مادری نیز از نوادگان مرحوم آیت‌الله‌العظمی، آقا شیخ‌محمدکاظم شیرازی است.
تحصیلات عمده ایشان در نجف‌اشرف بود و نزد استادان بزرگی چون آیت‌الله‌العظمی آقا شیخ‌محمدکاظم شیرازی به فراگیری فقه و اصول پرداخت. وی علوم عقلی را در تهران و قزوین نزد استادان حکمت و عرفان فراگرفت. پس از پیروزی انقلاب اسلامی وی جزو افرادی بود که مورد سوءقصد گروه فرقان قرار گرفت و در تیرماه 1358 و تنها چهارماه پس از پیروزی انقلاب اسلامی ترور شد. این‌روزها آیت‌الله‌شیرازی مشغول تدریس فلسفه در تهران هستند و امامت جماعت مسجد شفا را نیز برعهده دارند. در ادامه، روایت و خاطرات ایشان از روز ترور و نحوه ترور از نظر شما می‌گذرد. یکی از روزهای تیرماه 1358 بود، از مسجد، تک‌وتنها، در هوای گرم، خیلی آرام می‌آمدم به طرف کوچه سوم، که یک‌طرفش به کوچه مسجد و یک‌طرفش به کوچه ابن‌سینا می‌خورد (منزل ما در کوچه ابن‌سینا واقع است). هیچ‌کس در کوچه نبود. دیدم جوانی حدود 16، 17ساله، از پشت‌سر من ‌می‌آید. کوچه را طی کرد تا سر کوچه. نگاهی به دو طرف کوچه کرد و برگشت، تا رسید مقابل من. همین‌طور نگاهش می‌کردم، هیچ احتمالی به ذهنم نرسید. حتی نگاه کردم که این بچه کیست که من تا به حال او را ندیده‌ام. ظاهر مذهبی‌ای هم نداشت؛ شلوار مخملی پوشیده بود و پیراهن‌سفید و قد کوتاهی داشت. وقتی رسید جلو من، دیدم دست کرد در جیبش و هفت‌تیرش را درآورد. تازه من فهمیدم که مقصودش چیست. خشاب تفنگ را جلو خود من گذاشت. ایستادم و خواستم با او صحبت کنم و ببینم حرفش چیست، شاید اشتباه گرفته یا حرفی دارد. همین‌که ایستادم که صحبت کنم، او به طرف من نشانه گرفت. دستم را که به طرفش بردم که چرا می‌خواهی بزنی، شلیک کرد. یک تیر به دستم خورد. تیر دوم از بالای عمامه‌ام رد شد و خورد به دیوار. تیر سوم خورد به پای راستم (که حالا در پای راستم یک میله هست). پایم شکست و نشستم. داد زدم که؛ «مردم بیایید». او مسلط بر من بود، چون کوچه کوچک بود و هیچ‌کس در آن نبود. فقط در پشت دری که من جلویش افتاده بودم زنی گریه می‌کرد. ولی کسی هم در را باز نکرد. فهمیده بود که این حادثه اتفاق افتاده. چهارمین تیر به شریان من خورد و خون جاری شد. مجموعا پنج‌گلوله زد، که یکی به دیوار خورد و چهار تا به من اصابت کرد. پیشخدمتی داشتم که در حیاط، باغچه را آب می‌داد. از بس من صدا کردم، آمد به کوچه و وقتی او آمد، ضارب در رفت. چیزی که می‌خواهم بگویم این است که این ضارب در کوچه خلوتی که هیچ‌کس در آن نبود از پشت‌سر من آمد و تا انتهای کوچه رفت و سپس برگشت تا به روبه‌روی من رسید. می‌خواست دقت کند که کسی در آن اطراف نباشد. او می‌‌توانست در کوچه و از پشت‌سر مرا بزند و هیچ‌کس نمی‌فهمید. من فکر می‌کردم ضارب تنهاست، ولی وقتی فرار کرد دیدم یک موتوری در انتهای کوچه منتظر اوست که سوار شدند و فرار کردند. بعد کمیته را خبر کردند و مردم آمدند و شلوغ شد. ما را بردند به بیمارستان 501 ارتش که کمی بالاتر از کوچه مسجد واقع بود. آنجا یکی، دو شب ماندیم. آقایان آمدند و اظهار محبت کردند، آقای سیدمحمود طالقانی، آقای اشراقی، داماد حضرت‌امام(ره) و... . بعد از آن من را به بیمارستان پارس منتقل کردند. 50روز در بیمارستان پارس بودم. مرحوم امام(ره) به دکتر ابراهیم یزدی (که در آن زمان وزیر امور خارجه بودند) گفته بودند که: «چرا فلانی نمی‌رود خارج و چرا معطل می‌کند؟» مکرر پیغام دادند و دکتر گفتند: «آقا می‌گویند که چرا نمی‌روید؟» گفتم «استخاره می‌کنم». در آن زمان هنوز روابط ایران و آمریکا به‌هم نخورده بود. ما هم استخاره کردیم برای آمریکا که خوب آمد و جاهای دیگر بد آمد. رفتیم آمریکا و از سینه به پایین توی گچ بودیم. دوماه در تهران در گچ بودیم و بعد رفتیم آمریکا، در بیمارستان نیوکلینیک که در روچستر است. تقریبا دوماه نیز در آنجا بستری بودم و بعد آمدم بیرون و در آمریکا هم داستان مفصلی وجود دارد راجع به اینکه در روزنامه‌ها چه حرف‌ها و دروغ‌هایی نوشتند که آن هم جالب است. رفتن ما مصادف بود با به‌هم‌خوردن روابط ایران و آمریکا و قضایای سفارت آمریکا که در آبان‌ماه سال 1358 رخ داد.
آیت‌الله سیدرضی‌شیرازی از نوادگان پسری میرزای‌شیرازی بزرگ و از طرف مادری نیز از نوادگان مرحوم آیت‌الله‌العظمی، آقا شیخ‌محمدکاظم شیرازی است.
تحصیلات عمده ایشان در نجف‌اشرف بود و نزد استادان بزرگی چون آیت‌الله‌العظمی آقا شیخ‌محمدکاظم شیرازی به فراگیری فقه و اصول پرداخت. وی علوم عقلی را در تهران و قزوین نزد استادان حکمت و عرفان فراگرفت. پس از پیروزی انقلاب اسلامی وی جزو افرادی بود که مورد سوءقصد گروه فرقان قرار گرفت و در تیرماه 1358 و تنها چهارماه پس از پیروزی انقلاب اسلامی ترور شد. این‌روزها آیت‌الله‌شیرازی مشغول تدریس فلسفه در تهران هستند و امامت جماعت مسجد شفا را نیز برعهده دارند. در ادامه، روایت و خاطرات ایشان از روز ترور و نحوه ترور از نظر شما می‌گذرد. یکی از روزهای تیرماه 1358 بود، از مسجد، تک‌وتنها، در هوای گرم، خیلی آرام می‌آمدم به طرف کوچه سوم، که یک‌طرفش به کوچه مسجد و یک‌طرفش به کوچه ابن‌سینا می‌خورد (منزل ما در کوچه ابن‌سینا واقع است). هیچ‌کس در کوچه نبود. دیدم جوانی حدود 16، 17ساله، از پشت‌سر من ‌می‌آید. کوچه را طی کرد تا سر کوچه. نگاهی به دو طرف کوچه کرد و برگشت، تا رسید مقابل من. همین‌طور نگاهش می‌کردم، هیچ احتمالی به ذهنم نرسید. حتی نگاه کردم که این بچه کیست که من تا به حال او را ندیده‌ام. ظاهر مذهبی‌ای هم نداشت؛ شلوار مخملی پوشیده بود و پیراهن‌سفید و قد کوتاهی داشت. وقتی رسید جلو من، دیدم دست کرد در جیبش و هفت‌تیرش را درآورد. تازه من فهمیدم که مقصودش چیست. خشاب تفنگ را جلو خود من گذاشت. ایستادم و خواستم با او صحبت کنم و ببینم حرفش چیست، شاید اشتباه گرفته یا حرفی دارد. همین‌که ایستادم که صحبت کنم، او به طرف من نشانه گرفت. دستم را که به طرفش بردم که چرا می‌خواهی بزنی، شلیک کرد. یک تیر به دستم خورد. تیر دوم از بالای عمامه‌ام رد شد و خورد به دیوار. تیر سوم خورد به پای راستم (که حالا در پای راستم یک میله هست). پایم شکست و نشستم. داد زدم که؛ «مردم بیایید». او مسلط بر من بود، چون کوچه کوچک بود و هیچ‌کس در آن نبود. فقط در پشت دری که من جلویش افتاده بودم زنی گریه می‌کرد. ولی کسی هم در را باز نکرد. فهمیده بود که این حادثه اتفاق افتاده. چهارمین تیر به شریان من خورد و خون جاری شد. مجموعا پنج‌گلوله زد، که یکی به دیوار خورد و چهار تا به من اصابت کرد. پیشخدمتی داشتم که در حیاط، باغچه را آب می‌داد. از بس من صدا کردم، آمد به کوچه و وقتی او آمد، ضارب در رفت. چیزی که می‌خواهم بگویم این است که این ضارب در کوچه خلوتی که هیچ‌کس در آن نبود از پشت‌سر من آمد و تا انتهای کوچه رفت و سپس برگشت تا به روبه‌روی من رسید. می‌خواست دقت کند که کسی در آن اطراف نباشد. او می‌‌توانست در کوچه و از پشت‌سر مرا بزند و هیچ‌کس نمی‌فهمید. من فکر می‌کردم ضارب تنهاست، ولی وقتی فرار کرد دیدم یک موتوری در انتهای کوچه منتظر اوست که سوار شدند و فرار کردند. بعد کمیته را خبر کردند و مردم آمدند و شلوغ شد. ما را بردند به بیمارستان 501 ارتش که کمی بالاتر از کوچه مسجد واقع بود. آنجا یکی، دو شب ماندیم. آقایان آمدند و اظهار محبت کردند، آقای سیدمحمود طالقانی، آقای اشراقی، داماد حضرت‌امام(ره) و... . بعد از آن من را به بیمارستان پارس منتقل کردند. 50روز در بیمارستان پارس بودم. مرحوم امام(ره) به دکتر ابراهیم یزدی (که در آن زمان وزیر امور خارجه بودند) گفته بودند که: «چرا فلانی نمی‌رود خارج و چرا معطل می‌کند؟» مکرر پیغام دادند و دکتر گفتند: «آقا می‌گویند که چرا نمی‌روید؟» گفتم «استخاره می‌کنم». در آن زمان هنوز روابط ایران و آمریکا به‌هم نخورده بود. ما هم استخاره کردیم برای آمریکا که خوب آمد و جاهای دیگر بد آمد. رفتیم آمریکا و از سینه به پایین توی گچ بودیم. دوماه در تهران در گچ بودیم و بعد رفتیم آمریکا، در بیمارستان نیوکلینیک که در روچستر است. تقریبا دوماه نیز در آنجا بستری بودم و بعد آمدم بیرون و در آمریکا هم داستان مفصلی وجود دارد راجع به اینکه در روزنامه‌ها چه حرف‌ها و دروغ‌هایی نوشتند که آن هم جالب است. رفتن ما مصادف بود با به‌هم‌خوردن روابط ایران و آمریکا و قضایای سفارت آمریکا که در آبان‌ماه سال 1358 رخ داد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.