انیماتورها تفاوت میان انیمیشن های ایرانی و خارجی
تعریف ناصحیحی از انیماتورها منجر به تفاوت های فاحشی میان انیمیشن های ایرانی و خارجی از ابتدا تا کنون شده است.
چرا انیمیشن های تولیدات کشورهای خارجی با وجود سنخیت کمشان با فرهنگ ایرانی در تمام رده های سنی از طرفداران بی شماری برخوردار بوده ، اما در کشور خودمان این هنر هنوز نتوانسته نظر یک درصد از مخاطبان را به خود جلب کند؟
"مشکل اصلی انیمیشن ایران تعریف ناصحیح از انیماتورها و عدم شناخت از انیمیشن به معنای واقعی کلمه است."این جواب امیر آذرسا در قبال این سوال است، او به اینکه یک انیماتور به مانند یک فرد همه فن حریف باید اطلاعات کامل و دقیقی در رشته های مختلف داشته باشد و کسی که شخصیت ها و عناصر داستانی یک انیمیشن یا پویانمایی را خلق می کند، باید مانند یک نقاش از آناتومی، ترکیب بندی، هم نهشتی رنگها و مانند یک عکاس از کادربندی و مانند یک پزشک یا فیزیولوژیست اطلاعات کاملی در مورد بدن و ماهیچه ها در هنگام حرکت داشته باشد.
وی یادآور شد: به عنوان مثال یک انیماتور باید تفاوت راه رفتن یک اسب با گربه سانان را با وجود چهارپا بودن هر دو بداند و همچون یک ادیب و سیاستمدار آشنا به ادبیات و نشانه های روز دنیا و کشورش باشد و با رعایت نکات روانشناسی برای هر سن ، ساخت و تولید انیمیشن را انجام دهد.
این کارگردان انیمیشن ساز که ساخت فیلمها و انیمیشن های سه بعدی را نیز در کارنامه کاری خود دارد با بیان این خصوصیات خاطر نشان کرد: حال با این تعاریف ما چند انیماتور در کشور داریم که آشنا به تمامی این موارد باشند و انیمیشن را به معنای واقعی خود تولید کنند و بتوانند رقیبی برای انیمیشن های تولید کشورهای خارج باشند.وی ادامه داد: مگر سازندگان انیمیشن هایی مانند سفید برفی، پلنگ صورتی و پت و مت در آن زمان از قلم های نوری و کامپیوتر استفاده می کردند یا که با استفاده از این اطلاعات توانستند آثاری ماندگار را خلق کنند؟آذرسا راهکار بالا بردن کیفیت آثار تولیدی در عرصه انیمیش سازی را در دانشگاه ها دانست و بیان داشت: یکی از سر فصلهای مهم درسی در پویانمایی طراحی به صورت دستی است که متاسفانه حذف یا جز دروس اختیاری قرار گرفته و این امر منجر به ضعف بیشتر انیماتورهای آینده می شود.مدیر موسسه هنری خط سوم تصریح کرد: کارمندان شرکتهای تولید انیمیشن یا پویانمایی جز شادترین و با نشاط ترین افراد جامعه هستند ، چرا که هم کار زنده و پویایی است و هم از نظر درآمدی در سطح خوبی قرار دارند.
چرا انیمیشن های تولیدات کشورهای خارجی با وجود سنخیت کمشان با فرهنگ ایرانی در تمام رده های سنی از طرفداران بی شماری برخوردار بوده ، اما در کشور خودمان این هنر هنوز نتوانسته نظر یک درصد از مخاطبان را به خود جلب کند؟
"مشکل اصلی انیمیشن ایران تعریف ناصحیح از انیماتورها و عدم شناخت از انیمیشن به معنای واقعی کلمه است."این جواب امیر آذرسا در قبال این سوال است، او به اینکه یک انیماتور به مانند یک فرد همه فن حریف باید اطلاعات کامل و دقیقی در رشته های مختلف داشته باشد و کسی که شخصیت ها و عناصر داستانی یک انیمیشن یا پویانمایی را خلق می کند، باید مانند یک نقاش از آناتومی، ترکیب بندی، هم نهشتی رنگها و مانند یک عکاس از کادربندی و مانند یک پزشک یا فیزیولوژیست اطلاعات کاملی در مورد بدن و ماهیچه ها در هنگام حرکت داشته باشد.
وی یادآور شد: به عنوان مثال یک انیماتور باید تفاوت راه رفتن یک اسب با گربه سانان را با وجود چهارپا بودن هر دو بداند و همچون یک ادیب و سیاستمدار آشنا به ادبیات و نشانه های روز دنیا و کشورش باشد و با رعایت نکات روانشناسی برای هر سن ، ساخت و تولید انیمیشن را انجام دهد.
این کارگردان انیمیشن ساز که ساخت فیلمها و انیمیشن های سه بعدی را نیز در کارنامه کاری خود دارد با بیان این خصوصیات خاطر نشان کرد: حال با این تعاریف ما چند انیماتور در کشور داریم که آشنا به تمامی این موارد باشند و انیمیشن را به معنای واقعی خود تولید کنند و بتوانند رقیبی برای انیمیشن های تولید کشورهای خارج باشند.وی ادامه داد: مگر سازندگان انیمیشن هایی مانند سفید برفی، پلنگ صورتی و پت و مت در آن زمان از قلم های نوری و کامپیوتر استفاده می کردند یا که با استفاده از این اطلاعات توانستند آثاری ماندگار را خلق کنند؟آذرسا راهکار بالا بردن کیفیت آثار تولیدی در عرصه انیمیش سازی را در دانشگاه ها دانست و بیان داشت: یکی از سر فصلهای مهم درسی در پویانمایی طراحی به صورت دستی است که متاسفانه حذف یا جز دروس اختیاری قرار گرفته و این امر منجر به ضعف بیشتر انیماتورهای آینده می شود.مدیر موسسه هنری خط سوم تصریح کرد: کارمندان شرکتهای تولید انیمیشن یا پویانمایی جز شادترین و با نشاط ترین افراد جامعه هستند ، چرا که هم کار زنده و پویایی است و هم از نظر درآمدی در سطح خوبی قرار دارند.
تعریف ناصحیحی از انیماتورها منجر به تفاوت های فاحشی میان انیمیشن های ایرانی و خارجی از ابتدا تا کنون شده است.
چرا انیمیشن های تولیدات کشورهای خارجی با وجود سنخیت کمشان با فرهنگ ایرانی در تمام رده های سنی از طرفداران بی شماری برخوردار بوده ، اما در کشور خودمان این هنر هنوز نتوانسته نظر یک درصد از مخاطبان را به خود جلب کند؟
"مشکل اصلی انیمیشن ایران تعریف ناصحیح از انیماتورها و عدم شناخت از انیمیشن به معنای واقعی کلمه است."این جواب امیر آذرسا در قبال این سوال است، او به اینکه یک انیماتور به مانند یک فرد همه فن حریف باید اطلاعات کامل و دقیقی در رشته های مختلف داشته باشد و کسی که شخصیت ها و عناصر داستانی یک انیمیشن یا پویانمایی را خلق می کند، باید مانند یک نقاش از آناتومی، ترکیب بندی، هم نهشتی رنگها و مانند یک عکاس از کادربندی و مانند یک پزشک یا فیزیولوژیست اطلاعات کاملی در مورد بدن و ماهیچه ها در هنگام حرکت داشته باشد.
وی یادآور شد: به عنوان مثال یک انیماتور باید تفاوت راه رفتن یک اسب با گربه سانان را با وجود چهارپا بودن هر دو بداند و همچون یک ادیب و سیاستمدار آشنا به ادبیات و نشانه های روز دنیا و کشورش باشد و با رعایت نکات روانشناسی برای هر سن ، ساخت و تولید انیمیشن را انجام دهد.
این کارگردان انیمیشن ساز که ساخت فیلمها و انیمیشن های سه بعدی را نیز در کارنامه کاری خود دارد با بیان این خصوصیات خاطر نشان کرد: حال با این تعاریف ما چند انیماتور در کشور داریم که آشنا به تمامی این موارد باشند و انیمیشن را به معنای واقعی خود تولید کنند و بتوانند رقیبی برای انیمیشن های تولید کشورهای خارج باشند.وی ادامه داد: مگر سازندگان انیمیشن هایی مانند سفید برفی، پلنگ صورتی و پت و مت در آن زمان از قلم های نوری و کامپیوتر استفاده می کردند یا که با استفاده از این اطلاعات توانستند آثاری ماندگار را خلق کنند؟آذرسا راهکار بالا بردن کیفیت آثار تولیدی در عرصه انیمیش سازی را در دانشگاه ها دانست و بیان داشت: یکی از سر فصلهای مهم درسی در پویانمایی طراحی به صورت دستی است که متاسفانه حذف یا جز دروس اختیاری قرار گرفته و این امر منجر به ضعف بیشتر انیماتورهای آینده می شود.مدیر موسسه هنری خط سوم تصریح کرد: کارمندان شرکتهای تولید انیمیشن یا پویانمایی جز شادترین و با نشاط ترین افراد جامعه هستند ، چرا که هم کار زنده و پویایی است و هم از نظر درآمدی در سطح خوبی قرار دارند.
چرا انیمیشن های تولیدات کشورهای خارجی با وجود سنخیت کمشان با فرهنگ ایرانی در تمام رده های سنی از طرفداران بی شماری برخوردار بوده ، اما در کشور خودمان این هنر هنوز نتوانسته نظر یک درصد از مخاطبان را به خود جلب کند؟
"مشکل اصلی انیمیشن ایران تعریف ناصحیح از انیماتورها و عدم شناخت از انیمیشن به معنای واقعی کلمه است."این جواب امیر آذرسا در قبال این سوال است، او به اینکه یک انیماتور به مانند یک فرد همه فن حریف باید اطلاعات کامل و دقیقی در رشته های مختلف داشته باشد و کسی که شخصیت ها و عناصر داستانی یک انیمیشن یا پویانمایی را خلق می کند، باید مانند یک نقاش از آناتومی، ترکیب بندی، هم نهشتی رنگها و مانند یک عکاس از کادربندی و مانند یک پزشک یا فیزیولوژیست اطلاعات کاملی در مورد بدن و ماهیچه ها در هنگام حرکت داشته باشد.
وی یادآور شد: به عنوان مثال یک انیماتور باید تفاوت راه رفتن یک اسب با گربه سانان را با وجود چهارپا بودن هر دو بداند و همچون یک ادیب و سیاستمدار آشنا به ادبیات و نشانه های روز دنیا و کشورش باشد و با رعایت نکات روانشناسی برای هر سن ، ساخت و تولید انیمیشن را انجام دهد.
این کارگردان انیمیشن ساز که ساخت فیلمها و انیمیشن های سه بعدی را نیز در کارنامه کاری خود دارد با بیان این خصوصیات خاطر نشان کرد: حال با این تعاریف ما چند انیماتور در کشور داریم که آشنا به تمامی این موارد باشند و انیمیشن را به معنای واقعی خود تولید کنند و بتوانند رقیبی برای انیمیشن های تولید کشورهای خارج باشند.وی ادامه داد: مگر سازندگان انیمیشن هایی مانند سفید برفی، پلنگ صورتی و پت و مت در آن زمان از قلم های نوری و کامپیوتر استفاده می کردند یا که با استفاده از این اطلاعات توانستند آثاری ماندگار را خلق کنند؟آذرسا راهکار بالا بردن کیفیت آثار تولیدی در عرصه انیمیش سازی را در دانشگاه ها دانست و بیان داشت: یکی از سر فصلهای مهم درسی در پویانمایی طراحی به صورت دستی است که متاسفانه حذف یا جز دروس اختیاری قرار گرفته و این امر منجر به ضعف بیشتر انیماتورهای آینده می شود.مدیر موسسه هنری خط سوم تصریح کرد: کارمندان شرکتهای تولید انیمیشن یا پویانمایی جز شادترین و با نشاط ترین افراد جامعه هستند ، چرا که هم کار زنده و پویایی است و هم از نظر درآمدی در سطح خوبی قرار دارند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.