مسجد حکیم اصفهان هنری از گل و کاشی
شرق: از زیر طاقی های بازار رنگرزها که می گذری نمای گلی مسجد دیده می شود . نامش مسجد حکیم است و معمارش محمد علی بن استاد علی بیک اصفهانی . بنایی بی نظیر و چهار ایوانه که شاهکار دوره صفویه است. مورخین می گویند سازنده این بنا حکیم محمد داوود خان ، طبیب شاه عباس بوده است که با دسیسه بدخواهان مورد غضب شاه قرار می گیرد و برای گریز از خشم وی به هندوستان فرار می کند. در آنجا بخت با وی یار می شود و معالجات سختی را با موفقیت انجام می دهد که باعث توجه بزرگان آن دیار از جمله اورنگ زیب می شود و به همین دلیل او را تقریب خان لقب می دهند. او از ثروت فراوانی که به دست آورده بود مقدار زیادی برای خانواده اش در اصفهان فرستاد و دستور ساخت مسجد را به آنها داد. در تاریخ آمده است که حکیم داوود زمانی برای سرکشی به مسجد می رود و خران باربر را زخمی می بیند. چون می شنود که خرکچیان خران را زده اند تا راه بروند می گوید پایه های این مسجد بر ظلم ساخته شده است و دستور می دهد قسمت های ساخته شده را تخریب کنند و از نو بسازند و برای خران نیز در راه علف بریزند تا حرکت کنند.
مسجد حکیم دارای چهار سر در است. شمالی ، جنوبی ، شرقی و غربی. دو شبستان در شرق و غرب مسجد وجود دارد که کتیبه شبستان شمالی را استاد محمد رضا امامی در سال 1069 هجری قمری و کتیبه شبستان جنوبی را استاد محمد باقر شیرازی در سال 1254 کتابت نموده اند.
وارد صحن مسجد که می شوی حوضی را میبینی که محل وضو ساختن است و در شرق و غرب آن دو مهتابی وجود دارد. در جنوب این مهتابی ها گودالی است به عمق 30 سانتیمتر ، که طول آن یک متر و 70 و عرض آن یک متر و 20 سانتیمتر می باشد. این گودال مخصوص امام جماعت مسجد است. صحن مسجد حدود 60 متر طول و 53 متر عرض دارد و مساحت کل مسجد 8000 متر مربع می باشد.
نمای گلی مسجد شاخص ترین ویژگی آن است و همچنین وجود خطوط بنایی در گوشه های این اثر تاریخی.
تاریخ شروع ساخت مسجد را بر سر در شرقی آن با خط نستعلیق به رنگ سفید و بر کاشی لاجوردی 1067 هجری قمری نوشته اند . کتیبه های داخل بنا نیز با خطوط نستعلیق ، ثلث و بنایی ساده سه رگه و با رنگ سفید بر زمینه لاجوردی دیده می شود که با نام محمد رضا امامی کتابت شده.
محل ساخت این مسجد بر روی ویرانه های مسجدی است با نام جورجیر مربوط به دوران حکومت دیلمیان در قرن چهارم هجری که نام دیگر آن مسجد جامع صغیر بوده است. سردر مسجد حکیم با قدمت هزار ساله خود مربوط به مسجد جورجیر است. از این مسجد امروزه به جز همین سردر چیز دیگری باقی نمانده است. چنانکه مافروخی در کتاب محاسن اصفهان آورده است مسجد جورجیر دارای چندین شبستان ، کتابخانه ، خانقاه ، مجلس ادبا ، مدرسه فقها و مکانهایی برای شاعران ، صوفیان و قاریان قرآن بوده است. این مسجد که بعدها بر اثر حوادث طبیعی یا به گفته مافروخی در حمله مغولها و یا قتل عام امیرجهانشاه ترکمان یا یکی دیگر از جنگهای داخلی از بین رفته است ، توسط صاحب بن عباد از حکمای بزرگ وقت خویش ساخته شده بود و چون در انتهای بازار رنگرزان واقع بوده با نام مسجد رنگرزان نیز خوانده می شده. در مقابل سردر جورجیر سقاخانه ای وجود دارد که اشعار فارسی به خط نستعلیق برجسته بر تخت سنگ عمودی آن حجاری شده که حاکی از وقف آن به مسجد در زمان شاه عباس دوم است . گنبد ، مقصوره و شبستانهای مسجد حکیم در دو مرحله جداگانه ساخته شده اند. مرحله اول همزمان با ساخت مسجد در عهد صفویه و بعد در زمان گسترش مسجد بعد از دوران صفوی. ترمیم و بازسازی مسجد نیز مربوط به دو دوره قاجاریه و پهلوی است و آخرین مرحله نوسازی آن مربوط به سازمان میراث فرهنگی است که در و پنجره ها و موذنه آنرا بازسازی کرده است.
مسجد حکیم دارای چهار سر در است. شمالی ، جنوبی ، شرقی و غربی. دو شبستان در شرق و غرب مسجد وجود دارد که کتیبه شبستان شمالی را استاد محمد رضا امامی در سال 1069 هجری قمری و کتیبه شبستان جنوبی را استاد محمد باقر شیرازی در سال 1254 کتابت نموده اند.
وارد صحن مسجد که می شوی حوضی را میبینی که محل وضو ساختن است و در شرق و غرب آن دو مهتابی وجود دارد. در جنوب این مهتابی ها گودالی است به عمق 30 سانتیمتر ، که طول آن یک متر و 70 و عرض آن یک متر و 20 سانتیمتر می باشد. این گودال مخصوص امام جماعت مسجد است. صحن مسجد حدود 60 متر طول و 53 متر عرض دارد و مساحت کل مسجد 8000 متر مربع می باشد.
نمای گلی مسجد شاخص ترین ویژگی آن است و همچنین وجود خطوط بنایی در گوشه های این اثر تاریخی.
تاریخ شروع ساخت مسجد را بر سر در شرقی آن با خط نستعلیق به رنگ سفید و بر کاشی لاجوردی 1067 هجری قمری نوشته اند . کتیبه های داخل بنا نیز با خطوط نستعلیق ، ثلث و بنایی ساده سه رگه و با رنگ سفید بر زمینه لاجوردی دیده می شود که با نام محمد رضا امامی کتابت شده.
محل ساخت این مسجد بر روی ویرانه های مسجدی است با نام جورجیر مربوط به دوران حکومت دیلمیان در قرن چهارم هجری که نام دیگر آن مسجد جامع صغیر بوده است. سردر مسجد حکیم با قدمت هزار ساله خود مربوط به مسجد جورجیر است. از این مسجد امروزه به جز همین سردر چیز دیگری باقی نمانده است. چنانکه مافروخی در کتاب محاسن اصفهان آورده است مسجد جورجیر دارای چندین شبستان ، کتابخانه ، خانقاه ، مجلس ادبا ، مدرسه فقها و مکانهایی برای شاعران ، صوفیان و قاریان قرآن بوده است. این مسجد که بعدها بر اثر حوادث طبیعی یا به گفته مافروخی در حمله مغولها و یا قتل عام امیرجهانشاه ترکمان یا یکی دیگر از جنگهای داخلی از بین رفته است ، توسط صاحب بن عباد از حکمای بزرگ وقت خویش ساخته شده بود و چون در انتهای بازار رنگرزان واقع بوده با نام مسجد رنگرزان نیز خوانده می شده. در مقابل سردر جورجیر سقاخانه ای وجود دارد که اشعار فارسی به خط نستعلیق برجسته بر تخت سنگ عمودی آن حجاری شده که حاکی از وقف آن به مسجد در زمان شاه عباس دوم است . گنبد ، مقصوره و شبستانهای مسجد حکیم در دو مرحله جداگانه ساخته شده اند. مرحله اول همزمان با ساخت مسجد در عهد صفویه و بعد در زمان گسترش مسجد بعد از دوران صفوی. ترمیم و بازسازی مسجد نیز مربوط به دو دوره قاجاریه و پهلوی است و آخرین مرحله نوسازی آن مربوط به سازمان میراث فرهنگی است که در و پنجره ها و موذنه آنرا بازسازی کرده است.
شرق: از زیر طاقی های بازار رنگرزها که می گذری نمای گلی مسجد دیده می شود . نامش مسجد حکیم است و معمارش محمد علی بن استاد علی بیک اصفهانی . بنایی بی نظیر و چهار ایوانه که شاهکار دوره صفویه است. مورخین می گویند سازنده این بنا حکیم محمد داوود خان ، طبیب شاه عباس بوده است که با دسیسه بدخواهان مورد غضب شاه قرار می گیرد و برای گریز از خشم وی به هندوستان فرار می کند. در آنجا بخت با وی یار می شود و معالجات سختی را با موفقیت انجام می دهد که باعث توجه بزرگان آن دیار از جمله اورنگ زیب می شود و به همین دلیل او را تقریب خان لقب می دهند. او از ثروت فراوانی که به دست آورده بود مقدار زیادی برای خانواده اش در اصفهان فرستاد و دستور ساخت مسجد را به آنها داد. در تاریخ آمده است که حکیم داوود زمانی برای سرکشی به مسجد می رود و خران باربر را زخمی می بیند. چون می شنود که خرکچیان خران را زده اند تا راه بروند می گوید پایه های این مسجد بر ظلم ساخته شده است و دستور می دهد قسمت های ساخته شده را تخریب کنند و از نو بسازند و برای خران نیز در راه علف بریزند تا حرکت کنند.
مسجد حکیم دارای چهار سر در است. شمالی ، جنوبی ، شرقی و غربی. دو شبستان در شرق و غرب مسجد وجود دارد که کتیبه شبستان شمالی را استاد محمد رضا امامی در سال 1069 هجری قمری و کتیبه شبستان جنوبی را استاد محمد باقر شیرازی در سال 1254 کتابت نموده اند.
وارد صحن مسجد که می شوی حوضی را میبینی که محل وضو ساختن است و در شرق و غرب آن دو مهتابی وجود دارد. در جنوب این مهتابی ها گودالی است به عمق 30 سانتیمتر ، که طول آن یک متر و 70 و عرض آن یک متر و 20 سانتیمتر می باشد. این گودال مخصوص امام جماعت مسجد است. صحن مسجد حدود 60 متر طول و 53 متر عرض دارد و مساحت کل مسجد 8000 متر مربع می باشد.
نمای گلی مسجد شاخص ترین ویژگی آن است و همچنین وجود خطوط بنایی در گوشه های این اثر تاریخی.
تاریخ شروع ساخت مسجد را بر سر در شرقی آن با خط نستعلیق به رنگ سفید و بر کاشی لاجوردی 1067 هجری قمری نوشته اند . کتیبه های داخل بنا نیز با خطوط نستعلیق ، ثلث و بنایی ساده سه رگه و با رنگ سفید بر زمینه لاجوردی دیده می شود که با نام محمد رضا امامی کتابت شده.
محل ساخت این مسجد بر روی ویرانه های مسجدی است با نام جورجیر مربوط به دوران حکومت دیلمیان در قرن چهارم هجری که نام دیگر آن مسجد جامع صغیر بوده است. سردر مسجد حکیم با قدمت هزار ساله خود مربوط به مسجد جورجیر است. از این مسجد امروزه به جز همین سردر چیز دیگری باقی نمانده است. چنانکه مافروخی در کتاب محاسن اصفهان آورده است مسجد جورجیر دارای چندین شبستان ، کتابخانه ، خانقاه ، مجلس ادبا ، مدرسه فقها و مکانهایی برای شاعران ، صوفیان و قاریان قرآن بوده است. این مسجد که بعدها بر اثر حوادث طبیعی یا به گفته مافروخی در حمله مغولها و یا قتل عام امیرجهانشاه ترکمان یا یکی دیگر از جنگهای داخلی از بین رفته است ، توسط صاحب بن عباد از حکمای بزرگ وقت خویش ساخته شده بود و چون در انتهای بازار رنگرزان واقع بوده با نام مسجد رنگرزان نیز خوانده می شده. در مقابل سردر جورجیر سقاخانه ای وجود دارد که اشعار فارسی به خط نستعلیق برجسته بر تخت سنگ عمودی آن حجاری شده که حاکی از وقف آن به مسجد در زمان شاه عباس دوم است . گنبد ، مقصوره و شبستانهای مسجد حکیم در دو مرحله جداگانه ساخته شده اند. مرحله اول همزمان با ساخت مسجد در عهد صفویه و بعد در زمان گسترش مسجد بعد از دوران صفوی. ترمیم و بازسازی مسجد نیز مربوط به دو دوره قاجاریه و پهلوی است و آخرین مرحله نوسازی آن مربوط به سازمان میراث فرهنگی است که در و پنجره ها و موذنه آنرا بازسازی کرده است.
مسجد حکیم دارای چهار سر در است. شمالی ، جنوبی ، شرقی و غربی. دو شبستان در شرق و غرب مسجد وجود دارد که کتیبه شبستان شمالی را استاد محمد رضا امامی در سال 1069 هجری قمری و کتیبه شبستان جنوبی را استاد محمد باقر شیرازی در سال 1254 کتابت نموده اند.
وارد صحن مسجد که می شوی حوضی را میبینی که محل وضو ساختن است و در شرق و غرب آن دو مهتابی وجود دارد. در جنوب این مهتابی ها گودالی است به عمق 30 سانتیمتر ، که طول آن یک متر و 70 و عرض آن یک متر و 20 سانتیمتر می باشد. این گودال مخصوص امام جماعت مسجد است. صحن مسجد حدود 60 متر طول و 53 متر عرض دارد و مساحت کل مسجد 8000 متر مربع می باشد.
نمای گلی مسجد شاخص ترین ویژگی آن است و همچنین وجود خطوط بنایی در گوشه های این اثر تاریخی.
تاریخ شروع ساخت مسجد را بر سر در شرقی آن با خط نستعلیق به رنگ سفید و بر کاشی لاجوردی 1067 هجری قمری نوشته اند . کتیبه های داخل بنا نیز با خطوط نستعلیق ، ثلث و بنایی ساده سه رگه و با رنگ سفید بر زمینه لاجوردی دیده می شود که با نام محمد رضا امامی کتابت شده.
محل ساخت این مسجد بر روی ویرانه های مسجدی است با نام جورجیر مربوط به دوران حکومت دیلمیان در قرن چهارم هجری که نام دیگر آن مسجد جامع صغیر بوده است. سردر مسجد حکیم با قدمت هزار ساله خود مربوط به مسجد جورجیر است. از این مسجد امروزه به جز همین سردر چیز دیگری باقی نمانده است. چنانکه مافروخی در کتاب محاسن اصفهان آورده است مسجد جورجیر دارای چندین شبستان ، کتابخانه ، خانقاه ، مجلس ادبا ، مدرسه فقها و مکانهایی برای شاعران ، صوفیان و قاریان قرآن بوده است. این مسجد که بعدها بر اثر حوادث طبیعی یا به گفته مافروخی در حمله مغولها و یا قتل عام امیرجهانشاه ترکمان یا یکی دیگر از جنگهای داخلی از بین رفته است ، توسط صاحب بن عباد از حکمای بزرگ وقت خویش ساخته شده بود و چون در انتهای بازار رنگرزان واقع بوده با نام مسجد رنگرزان نیز خوانده می شده. در مقابل سردر جورجیر سقاخانه ای وجود دارد که اشعار فارسی به خط نستعلیق برجسته بر تخت سنگ عمودی آن حجاری شده که حاکی از وقف آن به مسجد در زمان شاه عباس دوم است . گنبد ، مقصوره و شبستانهای مسجد حکیم در دو مرحله جداگانه ساخته شده اند. مرحله اول همزمان با ساخت مسجد در عهد صفویه و بعد در زمان گسترش مسجد بعد از دوران صفوی. ترمیم و بازسازی مسجد نیز مربوط به دو دوره قاجاریه و پهلوی است و آخرین مرحله نوسازی آن مربوط به سازمان میراث فرهنگی است که در و پنجره ها و موذنه آنرا بازسازی کرده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.