|

خروس بی محل شهر به صدا در آمد

فاتیما انصاری

از پل بزرگمهر که به طرف دروازه شیراز حرکت کردم توقع داشتم حداکثر تا نیم ساعت دیگر رسیده باشم. اما انگار توقع بی جایی بود. مدتها پشت ترافیک فشرده ماندن ، به موقع رسیدن را برایم به یک رویا تبدیل کرد.
انگار کندن خیابان و به هم ریختن آن در این موقع سال برای شهرداری اصفهان به یک عادت همیشگی تبدیل شده است. هجمه اتومبیل ها در یک راه باریک سرعت ترافیک را تقریبا به صفر رسانده و آدم احساس می کند چه فرصت خوبی دارد برای هدر دادن وقت.
به راه جدا شده از خیابان که نگاه می کنی ، مسیر اتوبوس های بی آرتی را می بینی که قرار بود اتوبوس های ویژه باشند با سرعت بالا . اما در حرکتی آرام ، موازی خودم نگاهشان می کردم و به دنبال این ویژه بودن می گشتم . باریکی این خیابان ، بهانه اش سرعت بالای بی آرتی بود ، اما فقط بخش کوچکی از مسیر، این سرعت را می شد احساس کرد و باقی همان است که بود!
این کنده کاری ها و این بازسازی ها و این نوسازی ها و تغییرات خردمندانه تنها مربوط به این مسیر نمی شود . سالها است که مردم اصفهان اسفند ماه را با این گل و خاک و خرابی ها سر کرده اند. زمانی که درست وقت آمد و شدهای آخر سال است و مردم در پی خرید عید شتابان از مغازه ای به مغازه دیگر و از خیابانی به خیابان دیگر در حرکتند.
همین حالا که به دروازه دولت یا همان میدان امام حسین بروی ، باید برای رسیدن به پیاده رو از روی طناب های بسته شده بگذری و پایت را روی خاک و شن بگذاری . این وضعیت تا چهارباغ پایین هم ادامه دارد والبته در خیلی دیگر از خیابان های شهر. اما داستان به همین جا ختم نمی شود. همیشه اینطور نیست که تعمیرات سر وقت تمام شود و برای سال جدید همه چیز آماده باشد. تعطیلات نوروز که می رسد ، شهر پذیرای میهمانانی است که از سراسر کشور برای گذران تعطیلات نوروزی راهی اصفهان می شوند. اما گاه و بیگاه به این تعمیرات نیمه تمام می مانند و باورشان از شهر زیبای خدا تغییر می کند . مثل همان تغییری که با دیدن خشکی زاینده رود برایشان ایجاد می شود. این درحالی است که شهرداری تمام سال را برای این تعمیرات و تغییرات فرصت دارد ، اما انگار تعداد گردشگران داخلی هم باید مانند گردشگران خارجی سیر نزولی را طی کنند تا اصفهان هرسال بی رونق تر از سال قبل شود.
از پل بزرگمهر که به طرف دروازه شیراز حرکت کردم توقع داشتم حداکثر تا نیم ساعت دیگر رسیده باشم. اما انگار توقع بی جایی بود. مدتها پشت ترافیک فشرده ماندن ، به موقع رسیدن را برایم به یک رویا تبدیل کرد.
انگار کندن خیابان و به هم ریختن آن در این موقع سال برای شهرداری اصفهان به یک عادت همیشگی تبدیل شده است. هجمه اتومبیل ها در یک راه باریک سرعت ترافیک را تقریبا به صفر رسانده و آدم احساس می کند چه فرصت خوبی دارد برای هدر دادن وقت.
به راه جدا شده از خیابان که نگاه می کنی ، مسیر اتوبوس های بی آرتی را می بینی که قرار بود اتوبوس های ویژه باشند با سرعت بالا . اما در حرکتی آرام ، موازی خودم نگاهشان می کردم و به دنبال این ویژه بودن می گشتم . باریکی این خیابان ، بهانه اش سرعت بالای بی آرتی بود ، اما فقط بخش کوچکی از مسیر، این سرعت را می شد احساس کرد و باقی همان است که بود!
این کنده کاری ها و این بازسازی ها و این نوسازی ها و تغییرات خردمندانه تنها مربوط به این مسیر نمی شود . سالها است که مردم اصفهان اسفند ماه را با این گل و خاک و خرابی ها سر کرده اند. زمانی که درست وقت آمد و شدهای آخر سال است و مردم در پی خرید عید شتابان از مغازه ای به مغازه دیگر و از خیابانی به خیابان دیگر در حرکتند.
همین حالا که به دروازه دولت یا همان میدان امام حسین بروی ، باید برای رسیدن به پیاده رو از روی طناب های بسته شده بگذری و پایت را روی خاک و شن بگذاری . این وضعیت تا چهارباغ پایین هم ادامه دارد والبته در خیلی دیگر از خیابان های شهر. اما داستان به همین جا ختم نمی شود. همیشه اینطور نیست که تعمیرات سر وقت تمام شود و برای سال جدید همه چیز آماده باشد. تعطیلات نوروز که می رسد ، شهر پذیرای میهمانانی است که از سراسر کشور برای گذران تعطیلات نوروزی راهی اصفهان می شوند. اما گاه و بیگاه به این تعمیرات نیمه تمام می مانند و باورشان از شهر زیبای خدا تغییر می کند . مثل همان تغییری که با دیدن خشکی زاینده رود برایشان ایجاد می شود. این درحالی است که شهرداری تمام سال را برای این تعمیرات و تغییرات فرصت دارد ، اما انگار تعداد گردشگران داخلی هم باید مانند گردشگران خارجی سیر نزولی را طی کنند تا اصفهان هرسال بی رونق تر از سال قبل شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.