اصفهان و چهارمحال و بختیاری دوقلوهای به هم چسبیده با قلبی در قُل ضعیفتر
شیرویه محمدی فارسانی. کارشناس آب
مشکلات استان اصفهان و چهارمحال و بختیاری به دلایل مختلف از جمله در حوضههای آب، امنیت، راه، مهاجرت و فرهنگ چنان درهم تنیده شدهاند که بررسی و تلاش برای رفع آنها به صورت مستقل و بدون توجه به مشکلات استان دیگر، بسیار دشوار به نظر میرسد.
همانگونه که قلب در بدن انسان مایه زنده ماندن (حیات) است در کره زمین آب مایه حیات (قلب) شناخته میشود، با توجه به اینکه منشاء اصلی تامین آب استان اصفهان، استان چهارمحال و بختیاری است این دو استان را میتوان دوقلوهای به هم چسبیدهای نامید که یک قلب دارند و آن هم در قل ضعیفتر، لذا میطلبد نگاههای توسعهای همواره مسایل مختلف و مزیتهای این دو استان را به موازات و کنار هم پیش ببرند. با این وصف میتوان در این دو استان به صورت همبند برنامهریزی توسعهای انجام داد و در صورت موفقیت، الگو را به دلیل محوریت آب در آینده کشور و منطقه به استانهای دیگر تعمیم داد.
با توجه به طول دوره رشد در اقلیم اصفهان مرکزی که تقریباً دو برابر آن در چهارمحال و بختیاری است و زمینهای مناسب کشت و زرع در استان اصفهان و مقایسه راندمان تولید محصولات کشاورزی به ازای آب مشخص در این دو استان میطلبد در استان چهارمحال و بختیاری محوریت اشتغال از بخش کشاورزی و دامپروری (به لحاظ کاهش فرسایش خاک) به سمت محوریت اشتغال در گردشگری هدایت شود تا تمرکز کشاورزی و دامپروری استان از بعد اقتصادی با بازده ضعیف به بعد گردشگری با بازده اقتصادی بیشتر سوق داده شود. تحقق این برنامه باعث خواهد شد که آب در حد حفظ محیط زیست و منابع طبیعی تامین و مازاد بر آن به سمت استانهای مستعدتر در کشاورزی و دامپروری به ویژه استانهای مرکزی سرازیر شود که حتی برای تامین آب شرب دچار مشکلات هستند. به طور خلاصه اولویتبندی مصرف آب به شرح زیر خواهد بود:
۱- تامین آب شرب و بهداشت سرآب ۲- تامین آب شرب و بهداشت پایاب ۳- تامین آب اکوتوریسم سرآب ۴- تامین آب مناطقی که راندمان کشاورزی و دامپروری و صنعتی آن بالا است.
مدیران ارشد این دو استان میتوانند هماهنگ با هم و طی مراحلی، محوریت اشتغال استان چهارمحال و بختیاری را به گردشگری هدایت تا زمینه کاهش مصرف آب در استان چهارمحال و بختیاری فراهم شود، سپس برنامههای توسعهای استان اصفهان را برای افزایش آب ورودی به آن استان تنظیم و اجرایی نمایند، تا به فرمول برد - برد برای دو استان دست یابند. در پایان باید گفت که این طرح میتواند مقدمهای برای اجرای طرحهای وسیعتر باشد.
همانگونه که قلب در بدن انسان مایه زنده ماندن (حیات) است در کره زمین آب مایه حیات (قلب) شناخته میشود، با توجه به اینکه منشاء اصلی تامین آب استان اصفهان، استان چهارمحال و بختیاری است این دو استان را میتوان دوقلوهای به هم چسبیدهای نامید که یک قلب دارند و آن هم در قل ضعیفتر، لذا میطلبد نگاههای توسعهای همواره مسایل مختلف و مزیتهای این دو استان را به موازات و کنار هم پیش ببرند. با این وصف میتوان در این دو استان به صورت همبند برنامهریزی توسعهای انجام داد و در صورت موفقیت، الگو را به دلیل محوریت آب در آینده کشور و منطقه به استانهای دیگر تعمیم داد.
با توجه به طول دوره رشد در اقلیم اصفهان مرکزی که تقریباً دو برابر آن در چهارمحال و بختیاری است و زمینهای مناسب کشت و زرع در استان اصفهان و مقایسه راندمان تولید محصولات کشاورزی به ازای آب مشخص در این دو استان میطلبد در استان چهارمحال و بختیاری محوریت اشتغال از بخش کشاورزی و دامپروری (به لحاظ کاهش فرسایش خاک) به سمت محوریت اشتغال در گردشگری هدایت شود تا تمرکز کشاورزی و دامپروری استان از بعد اقتصادی با بازده ضعیف به بعد گردشگری با بازده اقتصادی بیشتر سوق داده شود. تحقق این برنامه باعث خواهد شد که آب در حد حفظ محیط زیست و منابع طبیعی تامین و مازاد بر آن به سمت استانهای مستعدتر در کشاورزی و دامپروری به ویژه استانهای مرکزی سرازیر شود که حتی برای تامین آب شرب دچار مشکلات هستند. به طور خلاصه اولویتبندی مصرف آب به شرح زیر خواهد بود:
۱- تامین آب شرب و بهداشت سرآب ۲- تامین آب شرب و بهداشت پایاب ۳- تامین آب اکوتوریسم سرآب ۴- تامین آب مناطقی که راندمان کشاورزی و دامپروری و صنعتی آن بالا است.
مدیران ارشد این دو استان میتوانند هماهنگ با هم و طی مراحلی، محوریت اشتغال استان چهارمحال و بختیاری را به گردشگری هدایت تا زمینه کاهش مصرف آب در استان چهارمحال و بختیاری فراهم شود، سپس برنامههای توسعهای استان اصفهان را برای افزایش آب ورودی به آن استان تنظیم و اجرایی نمایند، تا به فرمول برد - برد برای دو استان دست یابند. در پایان باید گفت که این طرح میتواند مقدمهای برای اجرای طرحهای وسیعتر باشد.
مشکلات استان اصفهان و چهارمحال و بختیاری به دلایل مختلف از جمله در حوضههای آب، امنیت، راه، مهاجرت و فرهنگ چنان درهم تنیده شدهاند که بررسی و تلاش برای رفع آنها به صورت مستقل و بدون توجه به مشکلات استان دیگر، بسیار دشوار به نظر میرسد.
همانگونه که قلب در بدن انسان مایه زنده ماندن (حیات) است در کره زمین آب مایه حیات (قلب) شناخته میشود، با توجه به اینکه منشاء اصلی تامین آب استان اصفهان، استان چهارمحال و بختیاری است این دو استان را میتوان دوقلوهای به هم چسبیدهای نامید که یک قلب دارند و آن هم در قل ضعیفتر، لذا میطلبد نگاههای توسعهای همواره مسایل مختلف و مزیتهای این دو استان را به موازات و کنار هم پیش ببرند. با این وصف میتوان در این دو استان به صورت همبند برنامهریزی توسعهای انجام داد و در صورت موفقیت، الگو را به دلیل محوریت آب در آینده کشور و منطقه به استانهای دیگر تعمیم داد.
با توجه به طول دوره رشد در اقلیم اصفهان مرکزی که تقریباً دو برابر آن در چهارمحال و بختیاری است و زمینهای مناسب کشت و زرع در استان اصفهان و مقایسه راندمان تولید محصولات کشاورزی به ازای آب مشخص در این دو استان میطلبد در استان چهارمحال و بختیاری محوریت اشتغال از بخش کشاورزی و دامپروری (به لحاظ کاهش فرسایش خاک) به سمت محوریت اشتغال در گردشگری هدایت شود تا تمرکز کشاورزی و دامپروری استان از بعد اقتصادی با بازده ضعیف به بعد گردشگری با بازده اقتصادی بیشتر سوق داده شود. تحقق این برنامه باعث خواهد شد که آب در حد حفظ محیط زیست و منابع طبیعی تامین و مازاد بر آن به سمت استانهای مستعدتر در کشاورزی و دامپروری به ویژه استانهای مرکزی سرازیر شود که حتی برای تامین آب شرب دچار مشکلات هستند. به طور خلاصه اولویتبندی مصرف آب به شرح زیر خواهد بود:
۱- تامین آب شرب و بهداشت سرآب ۲- تامین آب شرب و بهداشت پایاب ۳- تامین آب اکوتوریسم سرآب ۴- تامین آب مناطقی که راندمان کشاورزی و دامپروری و صنعتی آن بالا است.
مدیران ارشد این دو استان میتوانند هماهنگ با هم و طی مراحلی، محوریت اشتغال استان چهارمحال و بختیاری را به گردشگری هدایت تا زمینه کاهش مصرف آب در استان چهارمحال و بختیاری فراهم شود، سپس برنامههای توسعهای استان اصفهان را برای افزایش آب ورودی به آن استان تنظیم و اجرایی نمایند، تا به فرمول برد - برد برای دو استان دست یابند. در پایان باید گفت که این طرح میتواند مقدمهای برای اجرای طرحهای وسیعتر باشد.
همانگونه که قلب در بدن انسان مایه زنده ماندن (حیات) است در کره زمین آب مایه حیات (قلب) شناخته میشود، با توجه به اینکه منشاء اصلی تامین آب استان اصفهان، استان چهارمحال و بختیاری است این دو استان را میتوان دوقلوهای به هم چسبیدهای نامید که یک قلب دارند و آن هم در قل ضعیفتر، لذا میطلبد نگاههای توسعهای همواره مسایل مختلف و مزیتهای این دو استان را به موازات و کنار هم پیش ببرند. با این وصف میتوان در این دو استان به صورت همبند برنامهریزی توسعهای انجام داد و در صورت موفقیت، الگو را به دلیل محوریت آب در آینده کشور و منطقه به استانهای دیگر تعمیم داد.
با توجه به طول دوره رشد در اقلیم اصفهان مرکزی که تقریباً دو برابر آن در چهارمحال و بختیاری است و زمینهای مناسب کشت و زرع در استان اصفهان و مقایسه راندمان تولید محصولات کشاورزی به ازای آب مشخص در این دو استان میطلبد در استان چهارمحال و بختیاری محوریت اشتغال از بخش کشاورزی و دامپروری (به لحاظ کاهش فرسایش خاک) به سمت محوریت اشتغال در گردشگری هدایت شود تا تمرکز کشاورزی و دامپروری استان از بعد اقتصادی با بازده ضعیف به بعد گردشگری با بازده اقتصادی بیشتر سوق داده شود. تحقق این برنامه باعث خواهد شد که آب در حد حفظ محیط زیست و منابع طبیعی تامین و مازاد بر آن به سمت استانهای مستعدتر در کشاورزی و دامپروری به ویژه استانهای مرکزی سرازیر شود که حتی برای تامین آب شرب دچار مشکلات هستند. به طور خلاصه اولویتبندی مصرف آب به شرح زیر خواهد بود:
۱- تامین آب شرب و بهداشت سرآب ۲- تامین آب شرب و بهداشت پایاب ۳- تامین آب اکوتوریسم سرآب ۴- تامین آب مناطقی که راندمان کشاورزی و دامپروری و صنعتی آن بالا است.
مدیران ارشد این دو استان میتوانند هماهنگ با هم و طی مراحلی، محوریت اشتغال استان چهارمحال و بختیاری را به گردشگری هدایت تا زمینه کاهش مصرف آب در استان چهارمحال و بختیاری فراهم شود، سپس برنامههای توسعهای استان اصفهان را برای افزایش آب ورودی به آن استان تنظیم و اجرایی نمایند، تا به فرمول برد - برد برای دو استان دست یابند. در پایان باید گفت که این طرح میتواند مقدمهای برای اجرای طرحهای وسیعتر باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.