تمام دنیا یک طرف، من یک طرف عزیزم
امیر میرزایی
مکان بحث مهم نیست؛ حالا فرض کن که تاکسی یا صف نانوایی یا هرجای دیگر. در این زمان مرده چه چیزی بهتر از گپ زدن. مخاطب که آماده است، کسی که توی صف نانوایی پشت سرم ایستاده یا مسافری که کنارم نشسته یا اصلا خود آقای راننده. در جستجوی موضوع، سرم را به این طرف و آن طرف میچرخانم. آهان، مثلا یک موضوع بی دردسر همین مردم. اگر مسافر تاکسی باشم یک آن نگاه همه را میچرخانم به عابر پیاده بیملاحظهای که وقتی نوبت عبور ماشین ما بود پرید وسط خیابان و در همین فاصلهی عبور او از عرض خیابان چراغ سبز از کف ما رفت. ما مسافران و راننده همه با هم نچ نچ میکنیم و سر تکان میدهیم و یکی از مسافرها احتمالاً بد و بیراهی هم میفرستد بعد همه خاطرههایمان را از «بی ادبی ملّت بی ملاحظه» میریزیم وسط و توی دلمان میپرسیم ما چهار پنج تا لیدی و جنتلمن وسط این همه بینزاکت چه میکنیم. وقت پیاده شدن من تاکسی همان وسط خیابان میزند روی ترمز و تا میآیم کرایه را حساب کنم بی نزاکتهای پشت سرمان شروع میکنند به بوق زدن. امان از این مردم بیصبر، چهقدر بیحوصله شدهاند. پیرمرد اتو کشیدهای کنارم میزند روی ترمز و از پنجره میگوید «خیلی بی نزاکتی
آقا». بیچاره سادهدل خبر ندارد من یکی از مسافرهای همان ماشینی هستم که فقط لیدی و جنتلمن حمل میکرد.
از راهنمایی و رانندگی هم گله دارم. شاید یکی مثل من عجله داشته باشد، انصاف است که نود ثانیه بایستم پای چراغ تا سبز شود؟ مگر من بنز خاورم؟ کل عرض من خیلی که باشد نیم متر است. میپرم وسط خیابان و اصلا به عربده آن راننده بینزاکتی که سرش را از پنجره کرده بیرون توجّهی نمیکنم. نکند خدای ناکرده بین این همه آدم بینزاکت تلف شوم.
از راهنمایی و رانندگی هم گله دارم. شاید یکی مثل من عجله داشته باشد، انصاف است که نود ثانیه بایستم پای چراغ تا سبز شود؟ مگر من بنز خاورم؟ کل عرض من خیلی که باشد نیم متر است. میپرم وسط خیابان و اصلا به عربده آن راننده بینزاکتی که سرش را از پنجره کرده بیرون توجّهی نمیکنم. نکند خدای ناکرده بین این همه آدم بینزاکت تلف شوم.
مکان بحث مهم نیست؛ حالا فرض کن که تاکسی یا صف نانوایی یا هرجای دیگر. در این زمان مرده چه چیزی بهتر از گپ زدن. مخاطب که آماده است، کسی که توی صف نانوایی پشت سرم ایستاده یا مسافری که کنارم نشسته یا اصلا خود آقای راننده. در جستجوی موضوع، سرم را به این طرف و آن طرف میچرخانم. آهان، مثلا یک موضوع بی دردسر همین مردم. اگر مسافر تاکسی باشم یک آن نگاه همه را میچرخانم به عابر پیاده بیملاحظهای که وقتی نوبت عبور ماشین ما بود پرید وسط خیابان و در همین فاصلهی عبور او از عرض خیابان چراغ سبز از کف ما رفت. ما مسافران و راننده همه با هم نچ نچ میکنیم و سر تکان میدهیم و یکی از مسافرها احتمالاً بد و بیراهی هم میفرستد بعد همه خاطرههایمان را از «بی ادبی ملّت بی ملاحظه» میریزیم وسط و توی دلمان میپرسیم ما چهار پنج تا لیدی و جنتلمن وسط این همه بینزاکت چه میکنیم. وقت پیاده شدن من تاکسی همان وسط خیابان میزند روی ترمز و تا میآیم کرایه را حساب کنم بی نزاکتهای پشت سرمان شروع میکنند به بوق زدن. امان از این مردم بیصبر، چهقدر بیحوصله شدهاند. پیرمرد اتو کشیدهای کنارم میزند روی ترمز و از پنجره میگوید «خیلی بی نزاکتی
آقا». بیچاره سادهدل خبر ندارد من یکی از مسافرهای همان ماشینی هستم که فقط لیدی و جنتلمن حمل میکرد.
از راهنمایی و رانندگی هم گله دارم. شاید یکی مثل من عجله داشته باشد، انصاف است که نود ثانیه بایستم پای چراغ تا سبز شود؟ مگر من بنز خاورم؟ کل عرض من خیلی که باشد نیم متر است. میپرم وسط خیابان و اصلا به عربده آن راننده بینزاکتی که سرش را از پنجره کرده بیرون توجّهی نمیکنم. نکند خدای ناکرده بین این همه آدم بینزاکت تلف شوم.
از راهنمایی و رانندگی هم گله دارم. شاید یکی مثل من عجله داشته باشد، انصاف است که نود ثانیه بایستم پای چراغ تا سبز شود؟ مگر من بنز خاورم؟ کل عرض من خیلی که باشد نیم متر است. میپرم وسط خیابان و اصلا به عربده آن راننده بینزاکتی که سرش را از پنجره کرده بیرون توجّهی نمیکنم. نکند خدای ناکرده بین این همه آدم بینزاکت تلف شوم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.