|

در جستجوي زمان از دست رفته

اسماعیل غنی . دبیر انجمن فرهنگ و سیاست دانشگاه شیراز

براي كساني نظير من كه كهنسالي خود را در اين دانشگاه سپري مي كنند استفاده از اين فضاي به اصطلاح تغيير جز خيره‌سري وقت پيرانه سري نيست. ما دهه شصتي‌هاييم كه مختصات اين دهه بر پيشاني مان داغ بسته است، چه صف شير خشك باشد، چه نانوايي و خزان شباب كه مقارن بود با دولت كريمه ي محمودي؛ براي ما جز دهه شصت تصويري وجود ندارد، تصور بهشت هم تصديقش را به بار نمي‌نشيند. دانشگاه در زمان اين آقايان، به گواه مشاهدات‌مان، جز عسرتي نبود و ميوه اي جز يأس نصيب ما نشد؛ برگان سبزي كه زرد و به پاي درخت قرباني شدند و ما معدود برگان آويزان اكنون شاهد رويش دوباره ايم و دريغا و دردا كه چند صباحي بر اين درخت نخواهيم بود و چه دردناك كه جز يك بار امكان زيستن نداريم. تاريخ پر فراز و نشيب ميهنمان نوساني بوده است در قسمت منفي بردار؛ زمان، ثروت و نيروي انساني كه بايد صرف پيشبرد ميهن مي‌شد براي ايستايي و رخوت هزينه شد و در باتلاق اين دوستانمان مانديم. و دانشگاه به خوابگاه خلاصه شده بود. و گمان مي‌كنم وضعيت دانشگاه شيراز بهتر از سایر دانشگاه‌ها بود، يا بهتر است اين گونه فكر كنم.
شنيده‌ها گواه بر اين است كه قرار بر تغيير است، براي چون مني كه فرجام اميدِ «تغيير» هر بار جز بدتر شدن اوضاع نبوده است چگونه خوشبين بايد باشم؟ ما نسلي بوديم كه اميدهامان را در گذشته جستجو مي كند و ماشين زمان بزرگترين آرزويش است، ماشين زمان، و نه زمان يا زندگي.
براي كساني نظير من كه كهنسالي خود را در اين دانشگاه سپري مي كنند استفاده از اين فضاي به اصطلاح تغيير جز خيره‌سري وقت پيرانه سري نيست. ما دهه شصتي‌هاييم كه مختصات اين دهه بر پيشاني مان داغ بسته است، چه صف شير خشك باشد، چه نانوايي و خزان شباب كه مقارن بود با دولت كريمه ي محمودي؛ براي ما جز دهه شصت تصويري وجود ندارد، تصور بهشت هم تصديقش را به بار نمي‌نشيند. دانشگاه در زمان اين آقايان، به گواه مشاهدات‌مان، جز عسرتي نبود و ميوه اي جز يأس نصيب ما نشد؛ برگان سبزي كه زرد و به پاي درخت قرباني شدند و ما معدود برگان آويزان اكنون شاهد رويش دوباره ايم و دريغا و دردا كه چند صباحي بر اين درخت نخواهيم بود و چه دردناك كه جز يك بار امكان زيستن نداريم. تاريخ پر فراز و نشيب ميهنمان نوساني بوده است در قسمت منفي بردار؛ زمان، ثروت و نيروي انساني كه بايد صرف پيشبرد ميهن مي‌شد براي ايستايي و رخوت هزينه شد و در باتلاق اين دوستانمان مانديم. و دانشگاه به خوابگاه خلاصه شده بود. و گمان مي‌كنم وضعيت دانشگاه شيراز بهتر از سایر دانشگاه‌ها بود، يا بهتر است اين گونه فكر كنم.
شنيده‌ها گواه بر اين است كه قرار بر تغيير است، براي چون مني كه فرجام اميدِ «تغيير» هر بار جز بدتر شدن اوضاع نبوده است چگونه خوشبين بايد باشم؟ ما نسلي بوديم كه اميدهامان را در گذشته جستجو مي كند و ماشين زمان بزرگترين آرزويش است، ماشين زمان، و نه زمان يا زندگي.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.