|

فضای دانشگاه را دریابید

محسن فروردین

بی‌شک فعالان دانشجویی سال‌های اخیر، رنج‌هایی که بر تن بی‌جان دانشجو و دانشگاه رفته است را به یاد دارند. همان روزهایی که فعال دانشجویی معنایش از هر قشر آسیب‌پذیری آسیب‌دیده‌تر بود. مسئولانی که حتی تاب تحرکات صنفی دانشجویان را هم نداشتند، بندی محکم بر پای و زنجیری ضخیم بر دستان فعالان مستقل و منتقد سیاسی بسته بودند و فعالیت سیاسی برخلاف سلیقه سیاسی مطلوب مدیران جرمش از هر فسق و فجوری بیشتر بود. و صد البته در این میان، آنهایی که در عین اعتقاد به مبانی انقلاب، مشی انتقاد از وضعیت موجود و دولت را پیشه کرده و بیش از افراطیون مورد فشار واقع می‌شدند امروز اما اگر چه روزهای دیگری در پیش است اما هنوز هم قاطبه‌‌ آن مسوولان چه در دانشگاه‌ها و چه در وزارت علوم بر مناصب خود تکیه زده‌اند. باکی نیست، می‌توان گفت که لابد یا در گذشته تقیه می‌کردند یا اکنون توفیق توبه‌‌ نصوحی از گفتار و کردار سابقشان پیدا کرده‌اند! اما آن‌چه اکنون عده‌ای از آن تبار فریاد کرده‌اند مایه‌‌ تعجب است. حرف از مناظره می‌زنند! انگار فراموش کرده‌اند در زمان تصدّی خودشان حتی به نیروهای دست چندم مخالف‌شان هم اجازه نمی‌دادند در مناظره‌های دانشگاه‌ها شرکت کنند. فراموش کرده‌اند در این سال‌ها از هر تریبونی برای تهمت، تخریب و خیال پردازی‌‌های عوامانه‌شان استفاده می‌کردند و حتی ثانیه‌ای هم اجازه‌ دفاع به منتقدان‌ نمی‌دادند. فراموش کرده‌اند گرایش سیاسی تکفیری‌شان برای همه جریانات و دسته‌‌های غیر خودشان درجاتی از اتهام را اثبات نشده حکم مجازات می‌داد. و مگر صدا و سیما در زمان دولت اصول‌گرایان برای نقد عملکرد دولت و یا حتی دفاع مسوولان سابق از کارنامه‌شان به آنها وقتی می داد که امروز چنین توقعاتی دارند. آن هم صدا و سیمایی که آب و رنگ عملکرد جناحی‌اش اگر از گذشته بیشتر نشده باشد هرگز کمتر نشده است. حال چه شده است که هم‌آنان دم از منطق و عقلانیت می‌زنند؟ می‌گویند ما با سوت و کف و هو کردن مخالفیم. سلّمنا، ما هم مخالفیم اما آیا این ما بودیم که در حرم امام(ره) با ایجاد سر و صدا اجازه ندادیم نوه‌ امام در سوگ پیر مرادش سخن بگوید؟ این ما بودیم که در شب قدر در حرم امام رضا(ع) سخن‌رانی آقای ناطق نوری را بر هم زدیم؟ این ما بودیم که که در حرم حضرت معصومه (س) سخنرانی رییس مجلس شورای اسلامی را با پرتاب مُهر و هیاهو به هم زدیم؟ این ما بودیم که با کفش به استقبال رییس دولت یازدهم رفتیم؟ رییس‌جمهور مورد حمایت شما چند سالی بود که در دانشگاه حاضر‌ نمی‌شد و جلسات فرمایشی با گزینش‌شده‌ها را تحت عنوان دیدار با تشکل‌های دانشجویی ترجیح می‌داد تا این اواخر که به مناسبت نزدیک شدن به انتخابات ریاست جمهوری جلسه نسبتا بازتری برگزار کردند و آن شد که شد! وزیر علوم شما هم که سطحی‌ترین انتقادی را بر‌ نمی‌تافت و به سرعت در جلسات از کوره در می‌رفت. کما اینکه یکی از دلایل عدم اخذ مجوز تشکل‌‌ها جهت گیری سیاسی آنها بود در حالیکه اصلی‌ترین دلیل آن این بود که مسوولان وقت بدون داشتن هیچ‌گونه مزاحمی به زد و بندهایشان بپردازند. گروهی که بدترین رفتارها را با مخالف داشته‌اند امروز دم از تحمّل مخالف می‌زنند! سال‌هاست با تکیه بر کرسی‌‌های موروثی تشکل‌‌های فرمایشی‌شان در دانشگاه‌‌ها و با استفاده از امکانات و اعتبارات دولتی حیات خود را حفظ کرده‌اند، حالا از ظهور تشکل‌‌های رقیب ابراز نگرانی می‌کنند. نمایش آخرشان برای نفوذ و انحصار دفتر تحکیم وحدت هم که با انتخابات خودخوانده ۸ انجمن مرتبط با دولت گذشته به انجام رسید، سرانجامی نیکو نخواهد داشت. به رغم خزان این سال‌ها، انجمن‌های اسلامی همچنان زنده‌اند و تشکیلات ۳۵ ساله خود را باز خواهند ستاند.اینک اگر امروز شور و هیجانی در دانشگاه دیده و احساس خطر کرده‌اید باید دلیلش را در عملکرد خودتان جستجو کنید که روزی چنان دستانتان گلوی دانشگاه را می‌فشرد که جز خس صدایی از آن خارج نمی‌شد. وگرنه منطق روشن جریان تحول‌خواه بیمی از مناظره و مباحثه نداشته و ندارد. برعکس این شمایید که هنوز هم خوف مواجهه با حقیقت کالبدتان را به لرزه می‌اندازد. اتحادیه‌ تشکل‌‌های دانشجویی در دانشگاه‌‌ها نماینده‌‌ تفکر چهار میلیون از جمعیت کشور است، درحالیکه جریان فکری پیروز انتخابات اجازه داشتن نماینده‌ای در میان دانشجویان نداشته است. بنابراین دست از لجاجت و بهانه‌گیری بردارید و اجازه بدهید لطمات وارد شده در این سال‌‌ها جبران شود تا مگر از قبل آن دریچه‌ای از نور هم سهم شما شود.و اما جای دارد از مسوولان وزارت علوم و بهداشت هم بخواهیم محکم‌تر و با جدیّت بیش‌تر بر سر وعده‌های دولت بایستند و به روند بازگشایی و احیای تشکل‌های دانشجویی آزاد اندیش کمک کنند تا فضا برای فعّالیت همه گروه‌ها و سلایق سیاسی در چارچوب نظام فراهم شود و مجددا شاهد شکوفایی و تاثیرگذاری جریان‌های دانشجویی و نخبگان در جامعه باشیم.
هیات‌های نظارت بر تشکل های دانشجویی همچنان در رکود گذشته خود مانده اند و اهتمام جدی‌ای به گسترش فعالیت های دانشجویی ندارند این در حالی‌ست که در دانشگاه‌های متعدد کشور حلقه‌های دانشجویی برای تاسیس انجمن‌های اسلامی، برخلاف قانون ماهها‌ست که معطل مانده‌اند. در حالی که شاید این حدّاقل مطالبه دانشجویانی است که در انتخابات شرکت کرده و به دکتر روحانی رای داده‌اند تا بتوانند در چارچوب قوانین و آیین‌نامه‌های موجود فعالیت داشته باشند اما نه تنها هنوز این مهم میسر نگشته است که 25 انجمن اسلامی منتقد دولت قبل هم که خواستار احیای مجدد دفتر تحکیم وحدت شده اند به در بسته دولت خورده اند.
بنابرین از دولت محترم و مسوولان وزارتی انتظار می‌رود هر چه سریعتر به مطالبه‌های دانشجویانی که اتفاقا حامی این دولت هم هستند رسیدگی کند.
بی‌شک فعالان دانشجویی سال‌های اخیر، رنج‌هایی که بر تن بی‌جان دانشجو و دانشگاه رفته است را به یاد دارند. همان روزهایی که فعال دانشجویی معنایش از هر قشر آسیب‌پذیری آسیب‌دیده‌تر بود. مسئولانی که حتی تاب تحرکات صنفی دانشجویان را هم نداشتند، بندی محکم بر پای و زنجیری ضخیم بر دستان فعالان مستقل و منتقد سیاسی بسته بودند و فعالیت سیاسی برخلاف سلیقه سیاسی مطلوب مدیران جرمش از هر فسق و فجوری بیشتر بود. و صد البته در این میان، آنهایی که در عین اعتقاد به مبانی انقلاب، مشی انتقاد از وضعیت موجود و دولت را پیشه کرده و بیش از افراطیون مورد فشار واقع می‌شدند امروز اما اگر چه روزهای دیگری در پیش است اما هنوز هم قاطبه‌‌ آن مسوولان چه در دانشگاه‌ها و چه در وزارت علوم بر مناصب خود تکیه زده‌اند. باکی نیست، می‌توان گفت که لابد یا در گذشته تقیه می‌کردند یا اکنون توفیق توبه‌‌ نصوحی از گفتار و کردار سابقشان پیدا کرده‌اند! اما آن‌چه اکنون عده‌ای از آن تبار فریاد کرده‌اند مایه‌‌ تعجب است. حرف از مناظره می‌زنند! انگار فراموش کرده‌اند در زمان تصدّی خودشان حتی به نیروهای دست چندم مخالف‌شان هم اجازه نمی‌دادند در مناظره‌های دانشگاه‌ها شرکت کنند. فراموش کرده‌اند در این سال‌ها از هر تریبونی برای تهمت، تخریب و خیال پردازی‌‌های عوامانه‌شان استفاده می‌کردند و حتی ثانیه‌ای هم اجازه‌ دفاع به منتقدان‌ نمی‌دادند. فراموش کرده‌اند گرایش سیاسی تکفیری‌شان برای همه جریانات و دسته‌‌های غیر خودشان درجاتی از اتهام را اثبات نشده حکم مجازات می‌داد. و مگر صدا و سیما در زمان دولت اصول‌گرایان برای نقد عملکرد دولت و یا حتی دفاع مسوولان سابق از کارنامه‌شان به آنها وقتی می داد که امروز چنین توقعاتی دارند. آن هم صدا و سیمایی که آب و رنگ عملکرد جناحی‌اش اگر از گذشته بیشتر نشده باشد هرگز کمتر نشده است. حال چه شده است که هم‌آنان دم از منطق و عقلانیت می‌زنند؟ می‌گویند ما با سوت و کف و هو کردن مخالفیم. سلّمنا، ما هم مخالفیم اما آیا این ما بودیم که در حرم امام(ره) با ایجاد سر و صدا اجازه ندادیم نوه‌ امام در سوگ پیر مرادش سخن بگوید؟ این ما بودیم که در شب قدر در حرم امام رضا(ع) سخن‌رانی آقای ناطق نوری را بر هم زدیم؟ این ما بودیم که که در حرم حضرت معصومه (س) سخنرانی رییس مجلس شورای اسلامی را با پرتاب مُهر و هیاهو به هم زدیم؟ این ما بودیم که با کفش به استقبال رییس دولت یازدهم رفتیم؟ رییس‌جمهور مورد حمایت شما چند سالی بود که در دانشگاه حاضر‌ نمی‌شد و جلسات فرمایشی با گزینش‌شده‌ها را تحت عنوان دیدار با تشکل‌های دانشجویی ترجیح می‌داد تا این اواخر که به مناسبت نزدیک شدن به انتخابات ریاست جمهوری جلسه نسبتا بازتری برگزار کردند و آن شد که شد! وزیر علوم شما هم که سطحی‌ترین انتقادی را بر‌ نمی‌تافت و به سرعت در جلسات از کوره در می‌رفت. کما اینکه یکی از دلایل عدم اخذ مجوز تشکل‌‌ها جهت گیری سیاسی آنها بود در حالیکه اصلی‌ترین دلیل آن این بود که مسوولان وقت بدون داشتن هیچ‌گونه مزاحمی به زد و بندهایشان بپردازند. گروهی که بدترین رفتارها را با مخالف داشته‌اند امروز دم از تحمّل مخالف می‌زنند! سال‌هاست با تکیه بر کرسی‌‌های موروثی تشکل‌‌های فرمایشی‌شان در دانشگاه‌‌ها و با استفاده از امکانات و اعتبارات دولتی حیات خود را حفظ کرده‌اند، حالا از ظهور تشکل‌‌های رقیب ابراز نگرانی می‌کنند. نمایش آخرشان برای نفوذ و انحصار دفتر تحکیم وحدت هم که با انتخابات خودخوانده ۸ انجمن مرتبط با دولت گذشته به انجام رسید، سرانجامی نیکو نخواهد داشت. به رغم خزان این سال‌ها، انجمن‌های اسلامی همچنان زنده‌اند و تشکیلات ۳۵ ساله خود را باز خواهند ستاند.اینک اگر امروز شور و هیجانی در دانشگاه دیده و احساس خطر کرده‌اید باید دلیلش را در عملکرد خودتان جستجو کنید که روزی چنان دستانتان گلوی دانشگاه را می‌فشرد که جز خس صدایی از آن خارج نمی‌شد. وگرنه منطق روشن جریان تحول‌خواه بیمی از مناظره و مباحثه نداشته و ندارد. برعکس این شمایید که هنوز هم خوف مواجهه با حقیقت کالبدتان را به لرزه می‌اندازد. اتحادیه‌ تشکل‌‌های دانشجویی در دانشگاه‌‌ها نماینده‌‌ تفکر چهار میلیون از جمعیت کشور است، درحالیکه جریان فکری پیروز انتخابات اجازه داشتن نماینده‌ای در میان دانشجویان نداشته است. بنابراین دست از لجاجت و بهانه‌گیری بردارید و اجازه بدهید لطمات وارد شده در این سال‌‌ها جبران شود تا مگر از قبل آن دریچه‌ای از نور هم سهم شما شود.و اما جای دارد از مسوولان وزارت علوم و بهداشت هم بخواهیم محکم‌تر و با جدیّت بیش‌تر بر سر وعده‌های دولت بایستند و به روند بازگشایی و احیای تشکل‌های دانشجویی آزاد اندیش کمک کنند تا فضا برای فعّالیت همه گروه‌ها و سلایق سیاسی در چارچوب نظام فراهم شود و مجددا شاهد شکوفایی و تاثیرگذاری جریان‌های دانشجویی و نخبگان در جامعه باشیم.
هیات‌های نظارت بر تشکل های دانشجویی همچنان در رکود گذشته خود مانده اند و اهتمام جدی‌ای به گسترش فعالیت های دانشجویی ندارند این در حالی‌ست که در دانشگاه‌های متعدد کشور حلقه‌های دانشجویی برای تاسیس انجمن‌های اسلامی، برخلاف قانون ماهها‌ست که معطل مانده‌اند. در حالی که شاید این حدّاقل مطالبه دانشجویانی است که در انتخابات شرکت کرده و به دکتر روحانی رای داده‌اند تا بتوانند در چارچوب قوانین و آیین‌نامه‌های موجود فعالیت داشته باشند اما نه تنها هنوز این مهم میسر نگشته است که 25 انجمن اسلامی منتقد دولت قبل هم که خواستار احیای مجدد دفتر تحکیم وحدت شده اند به در بسته دولت خورده اند.
بنابرین از دولت محترم و مسوولان وزارتی انتظار می‌رود هر چه سریعتر به مطالبه‌های دانشجویانی که اتفاقا حامی این دولت هم هستند رسیدگی کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.