پیشنهاد فیلم- 1
تقويم جلالي با گل و بته اضافي
مهران چهرازی
عشق( میشائیل هانکه) شبیه به هیچ فیلم عاشقانهای در تاریخ سینما نیست. بیشتر شبیه به حقیقت عشق است. سینمای آزار هانکه از اولین فیلم بلندش یعنی قاره هفتم تا به امروز سیلی های بیدار کنندهای به تماشاگرانش میزند. برای ذکر یک نمونه در فیلم قاره هفتم فروپاشی تدریجی خانوادهای مرفه را تصویر میکند که شروع به نابود کردن تمام اموال خود میکنند، و هم زمان خودشان نیز به زوال روانی هولناکی میرسند و در نهایت هر سه نفر اعضای این خانواده در مقابل تلویزیون خودکشی میکنند. سینمای هانکه از این نخستین فیلمش تا عشق آخرین فیلمش روایتهای تکان دهنده کم نداشته است.پرداخت متفاوت خشونت در آثارش و درونمایه آزار که با دستور زبانی متفاوت نسبت به دیگر فیلمسازان در تار و پود آثارش جاری ست، دیدن فیلم هایش را برای هر بیننده دشوار می کند.هانکه معتقد است کار هنر نمک پاشیدن به زخم است و این تفکر قطعا چالش بر انگیز است. خود هانکه در مصاحبهای به مصاحبهگر اشپیگل میگوید:« دیدن فیلم هایم از ساختنشان سختتر است» حال،عشق آخرین فیلم میشائیل هانکه است. فیلمی که برنده نخل طلای کن شد و جوایز زیادی مثل گلدن گلوب را از آن خود کرد. اکثر کسانی که عشق
را دو سال پیش در نخستین نمایشش در کن دیده بودند، آن را تجربهای مهیب و تکان دهنده توصیف میکردند.عشق در میان فیلم های هانکه با حفظ عناصر سبکی خاص وی، روایت زندگی زوج پیر مرفهای ست که عاشقانه یکدیگر را دوست دارند اما زندگی شان با اتفاقی زیر و رو میشود. "ژرژ و آن " در در حال خوردن صبحانه هستند که ناگهان «آن» برای چند دقیقه به گوشهای خیره میشود و این سرآغاز بیماری هولناک و درگیری هر دو آنها با این ویرانی تدریجی است. عشق با ریتم کندی که دارد و با دوربین ثابتی که کمتر حرکت میکند، رنج و زوال انسانی را به تصویر میکشد که شاهد از پا افتادن معشوقاش است و بر رنج های جانکاه این عاشقانه تاکید می کند. فیلم یک سوال مهم از ما میپرسد: اگر معشوق ما به بیماری سختی دچار شود و به مرگ نزدیک و نزدیک تر شود واکنشهای ما چه خواهد بود؟ تصور همین پرسش به تنهایی هر انسانی را آزار می دهد.فیلم به نوعی بزرگترین و قویترین انگیزه زیستن آدمی را به چالش می کشد: عشق!
دقیق شدن فیلم به حقیقت عشق و ترسیم دفن شدن تدریجی انسان در زندگی اش با همه آن چیزهایی که دوستش داشته ، عشق را به فیلمی یگانه تبدیل میکند.هانکه عشق را از رویکردهای انتزاعی کاملا خارج می کند و آن را در بحرانی عظیم به چالش میکشد. فیلم مدام به ما یادآوری میکند که عشق می تواند در بسیاری از اوقات بدل به نوعی شفقت و دلسوزی شدید شود و آن طور که فیلم به تصویر میکشد میتواند به خشونتی بی رحمانه بیانجامد. آیا عشق و خشونت نسبتی با هم دارند؟در ابتدا نسبت این دو خیلی بعید است اما هانکه هوشمندانه این گزاره را در عمق فیلمش جای میدهد. فیلم های هانکه همیشه پرسشگر بودهاند تا پاسخ دهنده. پس در عشق چندان دنبال پاسخ نباشید. هانکه با پرسشهایی تکان دهنده ذهن ما و رویکرد هایمان را به چالش خواهدکشید.دوربین ساکن هانکه با فیلمبرداری داریوش خنجی ذره ذره ویران شدن آدمی را بیهیچ کم و کاستی نشان میدهد. آیا عشق به ویرانی می انجامد؟ حدودا دو دهه پیش در فیلم مستندی از هانکه پرسیده شده بود: به نظر شما سینما میمیرد؟ و او بی درنگ پاسخ داد: البته، هر چیزی میمیرد...فیلم عشق سعی میکند ما را با این پرسش هم روبه رو کند که فرجام عشق چیست آیا می میرد؟ آیا عشق می تواند در عین زیبایی به کشتن برسد؟ هانکه در عشق، هوشمندانه نابودی تدریجی زیبایی را ترسیم میکند. تولستوی گفته بود: «زیبایی انسان را نجات خواهد داد» و حال در این فیلم فیلمساز با برهنه کردن حقیقتها و زخم های باز زیستن، غلتیدن زیبایی را به کام مرگ نشان میدهد و اینکه زیبایی نمیتواند آدمی را نجات دهد و ژرژ و آن در چرخدنده های ناگزیر تباهی به زیستن شان ادامه میدهند. فرجام فیلم به قدری تکان دهنده است که میتوان آن را از غریبترین پایانهای تاریخ سینما دانست و گفت که در آثار رمانس و عاشقانه نیز بی نظیر است. فیلم عشق دعوتی ست به خیره شدن. خیره شدن به فیلم، به ژرژ و آن و و در واقع به خودمان. هانکه بارها و بارها در فیلم هایش وجدان بیننده اش را تحریک کرده است. در اینجا او با آزارهایی که نسب از حقیقت میبرند، سعی میکند ما را با درونمان درگیر کند. سعی می کند که به آن چیزهایی که درباره عشق به آنها باور داریم دوباره خیره شویم و به آنها شک کنیم.فیلم عشق میتواند دعوتی دیگر هم باشد؛ دعوتی به فاصله گرفتن از دیدگاهها و رویکردهایمان و خوب نگاه کردن به واقعیتهایی که فیلم به دقت نشانمان میدهد.عشق فیلم سهمگین و سنگینی است. بیننده اش را می آزارد و به او سیلی میزند. اما با همه این تفاسیر، فیلم را ببینید، بیش از یک بار هم ببینید و پذیرای حقیقت آزار و آزارهای حقیقیاش باشید.
دقیق شدن فیلم به حقیقت عشق و ترسیم دفن شدن تدریجی انسان در زندگی اش با همه آن چیزهایی که دوستش داشته ، عشق را به فیلمی یگانه تبدیل میکند.هانکه عشق را از رویکردهای انتزاعی کاملا خارج می کند و آن را در بحرانی عظیم به چالش میکشد. فیلم مدام به ما یادآوری میکند که عشق می تواند در بسیاری از اوقات بدل به نوعی شفقت و دلسوزی شدید شود و آن طور که فیلم به تصویر میکشد میتواند به خشونتی بی رحمانه بیانجامد. آیا عشق و خشونت نسبتی با هم دارند؟در ابتدا نسبت این دو خیلی بعید است اما هانکه هوشمندانه این گزاره را در عمق فیلمش جای میدهد. فیلم های هانکه همیشه پرسشگر بودهاند تا پاسخ دهنده. پس در عشق چندان دنبال پاسخ نباشید. هانکه با پرسشهایی تکان دهنده ذهن ما و رویکرد هایمان را به چالش خواهدکشید.دوربین ساکن هانکه با فیلمبرداری داریوش خنجی ذره ذره ویران شدن آدمی را بیهیچ کم و کاستی نشان میدهد. آیا عشق به ویرانی می انجامد؟ حدودا دو دهه پیش در فیلم مستندی از هانکه پرسیده شده بود: به نظر شما سینما میمیرد؟ و او بی درنگ پاسخ داد: البته، هر چیزی میمیرد...فیلم عشق سعی میکند ما را با این پرسش هم روبه رو کند که فرجام عشق چیست آیا می میرد؟ آیا عشق می تواند در عین زیبایی به کشتن برسد؟ هانکه در عشق، هوشمندانه نابودی تدریجی زیبایی را ترسیم میکند. تولستوی گفته بود: «زیبایی انسان را نجات خواهد داد» و حال در این فیلم فیلمساز با برهنه کردن حقیقتها و زخم های باز زیستن، غلتیدن زیبایی را به کام مرگ نشان میدهد و اینکه زیبایی نمیتواند آدمی را نجات دهد و ژرژ و آن در چرخدنده های ناگزیر تباهی به زیستن شان ادامه میدهند. فرجام فیلم به قدری تکان دهنده است که میتوان آن را از غریبترین پایانهای تاریخ سینما دانست و گفت که در آثار رمانس و عاشقانه نیز بی نظیر است. فیلم عشق دعوتی ست به خیره شدن. خیره شدن به فیلم، به ژرژ و آن و و در واقع به خودمان. هانکه بارها و بارها در فیلم هایش وجدان بیننده اش را تحریک کرده است. در اینجا او با آزارهایی که نسب از حقیقت میبرند، سعی میکند ما را با درونمان درگیر کند. سعی می کند که به آن چیزهایی که درباره عشق به آنها باور داریم دوباره خیره شویم و به آنها شک کنیم.فیلم عشق میتواند دعوتی دیگر هم باشد؛ دعوتی به فاصله گرفتن از دیدگاهها و رویکردهایمان و خوب نگاه کردن به واقعیتهایی که فیلم به دقت نشانمان میدهد.عشق فیلم سهمگین و سنگینی است. بیننده اش را می آزارد و به او سیلی میزند. اما با همه این تفاسیر، فیلم را ببینید، بیش از یک بار هم ببینید و پذیرای حقیقت آزار و آزارهای حقیقیاش باشید.
عشق( میشائیل هانکه) شبیه به هیچ فیلم عاشقانهای در تاریخ سینما نیست. بیشتر شبیه به حقیقت عشق است. سینمای آزار هانکه از اولین فیلم بلندش یعنی قاره هفتم تا به امروز سیلی های بیدار کنندهای به تماشاگرانش میزند. برای ذکر یک نمونه در فیلم قاره هفتم فروپاشی تدریجی خانوادهای مرفه را تصویر میکند که شروع به نابود کردن تمام اموال خود میکنند، و هم زمان خودشان نیز به زوال روانی هولناکی میرسند و در نهایت هر سه نفر اعضای این خانواده در مقابل تلویزیون خودکشی میکنند. سینمای هانکه از این نخستین فیلمش تا عشق آخرین فیلمش روایتهای تکان دهنده کم نداشته است.پرداخت متفاوت خشونت در آثارش و درونمایه آزار که با دستور زبانی متفاوت نسبت به دیگر فیلمسازان در تار و پود آثارش جاری ست، دیدن فیلم هایش را برای هر بیننده دشوار می کند.هانکه معتقد است کار هنر نمک پاشیدن به زخم است و این تفکر قطعا چالش بر انگیز است. خود هانکه در مصاحبهای به مصاحبهگر اشپیگل میگوید:« دیدن فیلم هایم از ساختنشان سختتر است» حال،عشق آخرین فیلم میشائیل هانکه است. فیلمی که برنده نخل طلای کن شد و جوایز زیادی مثل گلدن گلوب را از آن خود کرد. اکثر کسانی که عشق
را دو سال پیش در نخستین نمایشش در کن دیده بودند، آن را تجربهای مهیب و تکان دهنده توصیف میکردند.عشق در میان فیلم های هانکه با حفظ عناصر سبکی خاص وی، روایت زندگی زوج پیر مرفهای ست که عاشقانه یکدیگر را دوست دارند اما زندگی شان با اتفاقی زیر و رو میشود. "ژرژ و آن " در در حال خوردن صبحانه هستند که ناگهان «آن» برای چند دقیقه به گوشهای خیره میشود و این سرآغاز بیماری هولناک و درگیری هر دو آنها با این ویرانی تدریجی است. عشق با ریتم کندی که دارد و با دوربین ثابتی که کمتر حرکت میکند، رنج و زوال انسانی را به تصویر میکشد که شاهد از پا افتادن معشوقاش است و بر رنج های جانکاه این عاشقانه تاکید می کند. فیلم یک سوال مهم از ما میپرسد: اگر معشوق ما به بیماری سختی دچار شود و به مرگ نزدیک و نزدیک تر شود واکنشهای ما چه خواهد بود؟ تصور همین پرسش به تنهایی هر انسانی را آزار می دهد.فیلم به نوعی بزرگترین و قویترین انگیزه زیستن آدمی را به چالش می کشد: عشق!
دقیق شدن فیلم به حقیقت عشق و ترسیم دفن شدن تدریجی انسان در زندگی اش با همه آن چیزهایی که دوستش داشته ، عشق را به فیلمی یگانه تبدیل میکند.هانکه عشق را از رویکردهای انتزاعی کاملا خارج می کند و آن را در بحرانی عظیم به چالش میکشد. فیلم مدام به ما یادآوری میکند که عشق می تواند در بسیاری از اوقات بدل به نوعی شفقت و دلسوزی شدید شود و آن طور که فیلم به تصویر میکشد میتواند به خشونتی بی رحمانه بیانجامد. آیا عشق و خشونت نسبتی با هم دارند؟در ابتدا نسبت این دو خیلی بعید است اما هانکه هوشمندانه این گزاره را در عمق فیلمش جای میدهد. فیلم های هانکه همیشه پرسشگر بودهاند تا پاسخ دهنده. پس در عشق چندان دنبال پاسخ نباشید. هانکه با پرسشهایی تکان دهنده ذهن ما و رویکرد هایمان را به چالش خواهدکشید.دوربین ساکن هانکه با فیلمبرداری داریوش خنجی ذره ذره ویران شدن آدمی را بیهیچ کم و کاستی نشان میدهد. آیا عشق به ویرانی می انجامد؟ حدودا دو دهه پیش در فیلم مستندی از هانکه پرسیده شده بود: به نظر شما سینما میمیرد؟ و او بی درنگ پاسخ داد: البته، هر چیزی میمیرد...فیلم عشق سعی میکند ما را با این پرسش هم روبه رو کند که فرجام عشق چیست آیا می میرد؟ آیا عشق می تواند در عین زیبایی به کشتن برسد؟ هانکه در عشق، هوشمندانه نابودی تدریجی زیبایی را ترسیم میکند. تولستوی گفته بود: «زیبایی انسان را نجات خواهد داد» و حال در این فیلم فیلمساز با برهنه کردن حقیقتها و زخم های باز زیستن، غلتیدن زیبایی را به کام مرگ نشان میدهد و اینکه زیبایی نمیتواند آدمی را نجات دهد و ژرژ و آن در چرخدنده های ناگزیر تباهی به زیستن شان ادامه میدهند. فرجام فیلم به قدری تکان دهنده است که میتوان آن را از غریبترین پایانهای تاریخ سینما دانست و گفت که در آثار رمانس و عاشقانه نیز بی نظیر است. فیلم عشق دعوتی ست به خیره شدن. خیره شدن به فیلم، به ژرژ و آن و و در واقع به خودمان. هانکه بارها و بارها در فیلم هایش وجدان بیننده اش را تحریک کرده است. در اینجا او با آزارهایی که نسب از حقیقت میبرند، سعی میکند ما را با درونمان درگیر کند. سعی می کند که به آن چیزهایی که درباره عشق به آنها باور داریم دوباره خیره شویم و به آنها شک کنیم.فیلم عشق میتواند دعوتی دیگر هم باشد؛ دعوتی به فاصله گرفتن از دیدگاهها و رویکردهایمان و خوب نگاه کردن به واقعیتهایی که فیلم به دقت نشانمان میدهد.عشق فیلم سهمگین و سنگینی است. بیننده اش را می آزارد و به او سیلی میزند. اما با همه این تفاسیر، فیلم را ببینید، بیش از یک بار هم ببینید و پذیرای حقیقت آزار و آزارهای حقیقیاش باشید.
دقیق شدن فیلم به حقیقت عشق و ترسیم دفن شدن تدریجی انسان در زندگی اش با همه آن چیزهایی که دوستش داشته ، عشق را به فیلمی یگانه تبدیل میکند.هانکه عشق را از رویکردهای انتزاعی کاملا خارج می کند و آن را در بحرانی عظیم به چالش میکشد. فیلم مدام به ما یادآوری میکند که عشق می تواند در بسیاری از اوقات بدل به نوعی شفقت و دلسوزی شدید شود و آن طور که فیلم به تصویر میکشد میتواند به خشونتی بی رحمانه بیانجامد. آیا عشق و خشونت نسبتی با هم دارند؟در ابتدا نسبت این دو خیلی بعید است اما هانکه هوشمندانه این گزاره را در عمق فیلمش جای میدهد. فیلم های هانکه همیشه پرسشگر بودهاند تا پاسخ دهنده. پس در عشق چندان دنبال پاسخ نباشید. هانکه با پرسشهایی تکان دهنده ذهن ما و رویکرد هایمان را به چالش خواهدکشید.دوربین ساکن هانکه با فیلمبرداری داریوش خنجی ذره ذره ویران شدن آدمی را بیهیچ کم و کاستی نشان میدهد. آیا عشق به ویرانی می انجامد؟ حدودا دو دهه پیش در فیلم مستندی از هانکه پرسیده شده بود: به نظر شما سینما میمیرد؟ و او بی درنگ پاسخ داد: البته، هر چیزی میمیرد...فیلم عشق سعی میکند ما را با این پرسش هم روبه رو کند که فرجام عشق چیست آیا می میرد؟ آیا عشق می تواند در عین زیبایی به کشتن برسد؟ هانکه در عشق، هوشمندانه نابودی تدریجی زیبایی را ترسیم میکند. تولستوی گفته بود: «زیبایی انسان را نجات خواهد داد» و حال در این فیلم فیلمساز با برهنه کردن حقیقتها و زخم های باز زیستن، غلتیدن زیبایی را به کام مرگ نشان میدهد و اینکه زیبایی نمیتواند آدمی را نجات دهد و ژرژ و آن در چرخدنده های ناگزیر تباهی به زیستن شان ادامه میدهند. فرجام فیلم به قدری تکان دهنده است که میتوان آن را از غریبترین پایانهای تاریخ سینما دانست و گفت که در آثار رمانس و عاشقانه نیز بی نظیر است. فیلم عشق دعوتی ست به خیره شدن. خیره شدن به فیلم، به ژرژ و آن و و در واقع به خودمان. هانکه بارها و بارها در فیلم هایش وجدان بیننده اش را تحریک کرده است. در اینجا او با آزارهایی که نسب از حقیقت میبرند، سعی میکند ما را با درونمان درگیر کند. سعی می کند که به آن چیزهایی که درباره عشق به آنها باور داریم دوباره خیره شویم و به آنها شک کنیم.فیلم عشق میتواند دعوتی دیگر هم باشد؛ دعوتی به فاصله گرفتن از دیدگاهها و رویکردهایمان و خوب نگاه کردن به واقعیتهایی که فیلم به دقت نشانمان میدهد.عشق فیلم سهمگین و سنگینی است. بیننده اش را می آزارد و به او سیلی میزند. اما با همه این تفاسیر، فیلم را ببینید، بیش از یک بار هم ببینید و پذیرای حقیقت آزار و آزارهای حقیقیاش باشید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.