چگونه تفکر می میرد؟
تفکر، یک عمل و اقدام نامرئی و باطنی است و مثل هر کار دیگری، مستلزم توانایی ای است که آن را قدرت تفکر می نامند. و اما قدرت تفکر نیز، مثل هر قدرت دیگری، برخاسته از تغذیه ویژه ای می باشد. به راستی، آیا غذای مخصوص فکر چیست؟ بدون شک، آن نظریه مضحکی که تا حدود قرن اخیر بر اذهان مضحک فرمان می راند، در حال انقراض است و دیگر نمی توان گفت که برای فکر کردن و درست و عمیق و بکر اندیشیدن، بایستی پروتئین، ویتامین و فسفر کافی مصرف کرد. زیرا در این صورت، همه نوابغ می باید از طبقه اشراف و شکم گنده برخیزند.
به نظر ما، تفکر فقط یک غذا دارد و آن هم چیزی جز شهامت نیست. آنچه که مانع فکر بکر می شود، ترس است در انواع و درجاتش: ترس از جان، نام، نان، ناکامی، شکست، رسوایی، بی خانمانی و حتی ترس از جهنم. زیرا آنچه که همه را به جهنم می کشاند، سودای بهشت و ترس از جهنم است. به همین دلیل، همه معارف بکر و توحیدی، در فراسوی خیر و شر و بهشت و جهنم قرار دارند. آنچه که به طرزی جادویی، مغز و دل انسان را به رکود و خفقان و عقیم شدگی و مرگ می کشاند، همانا ترس است و اینست که ترس را بزرگ ترین گناه نامیده اند.
آنچه که از ترس جان بدتر است، ترس از فقر است. آنچه که از ترس فقر هم بدتر است، ترس از نام و آبرو و اعتبار است. بدتر از همه اینها نیز، ترس از تنهایی و بی کسی و یکه شدن در جهان است. و این همان ترس از حضور خدا در خویشتن و علت خدا گریزی بشر است.
آنچه که تفکر را می میراند، ترس از نابودی در انواع و درجاتش است. بزرگ ترین کوره امتحان ترس و شهامت که می تواند مولد بزرگ ترین اندیشه ها باشد و یا اینکه به کلی تخم اندیشه را بسوزاند.
پس اهل فکر و معرفت، هرگز شرایط سخت را لعنت نمی کنند، بلکه چنین شرایطی، عالی ترین مکاشفات را به عمل می آورند. آنچه که در عصر آزادی ها گفته و نوشته می شود، عموما تکرار گفته های دیگران است .
تفکر، تنها فعالیتی است که در دوران سختی یا می میرد و یا به حق می رسد. فکری هم که در دوران سخت بمیرد، در دوره آزادی ها، چیزی نمی آفریند، بلکه دیگران و افکار بزرگان را می میراند. آنچه که در سخت بمیرد، فکر نیست، بلکه اراده به قدرت حرافی است.
بیمه ها هرگز فکری پدید نمی آورند، بلکه بزرگ ترین دشمن فکر هستند. به قول معروف، کشور سوییس، حدود پنج قرن اخیر را تماما در صلح زیست و فقط ساعت را اختراع کرد که آن هم به واسطه یک آلمانی بود.
تفکر، محصول عشق به فنا و فنا پیمایی است. اینست که عرفان را مکتب اصالت فنا نیز نامیده اند. به میزانی که انسان رو به فناست، فکرش فعال است. کسی که از جان، نام، نان و تنهایی اش می ترسد، نمی تواند فکر کند؛ فقط خیال می بافد و آرزو می تراشد و جز فریب دیگران، به چیز دیگری نمی اندیشد. ذات اندیشه، شهامت و اراده به فناست. آنچه که عالم بقا را به ادراک می کشاند، فنا جویی است. مطالعه زندگانی همه نوابغ علمی، دینی، عرفانی، ادبی و هنری نشان می دهد که اسوه های شهامت و دلیری به معنای واقعی کلمه بوده اند، که البته ربطی به ماجراجویی که محصول شکم سیری و حماقت است، ندارد.
حرف آخر اینکه، خواستیم نشان دهیم که قدرت تفکر را هیچ قدرتی نمی تواند مهار کند .یعنی امکان رشد انسان در هیچ شرایطی از بین نمی رود، بلکه در شرایط شاقه، ناب تر و عمیق تر می شود؛ و این به معنای عدالت و بلکه لطف خداست که هیچ کس نمی تواند انسان را گمراه نماید و به لحاظ روانی به قتل برساند. همان طور که تنها جهش فرهنگی و معنوی انقلاب ما، در دوران هشت سال جنگ تحمیلی رخ نمود. ما طرفدار جنگ نیستیم، ولی زندگی، یک جنگ بی امان است و هر که از آن بگریزد، نفله و تباه می شود. انسان بزدل، حتی ثروتمند هم نمی شود، تا چه رسد به دانشمند شدن. در دوران صلح، فقط می توان اسلحه ساخت. تنها در دوران جنگ و تحریم است که فکر بکر پدید می آید. فکر «صلح و اتحاد با جهان»!!!
به نظر ما، تفکر فقط یک غذا دارد و آن هم چیزی جز شهامت نیست. آنچه که مانع فکر بکر می شود، ترس است در انواع و درجاتش: ترس از جان، نام، نان، ناکامی، شکست، رسوایی، بی خانمانی و حتی ترس از جهنم. زیرا آنچه که همه را به جهنم می کشاند، سودای بهشت و ترس از جهنم است. به همین دلیل، همه معارف بکر و توحیدی، در فراسوی خیر و شر و بهشت و جهنم قرار دارند. آنچه که به طرزی جادویی، مغز و دل انسان را به رکود و خفقان و عقیم شدگی و مرگ می کشاند، همانا ترس است و اینست که ترس را بزرگ ترین گناه نامیده اند.
آنچه که از ترس جان بدتر است، ترس از فقر است. آنچه که از ترس فقر هم بدتر است، ترس از نام و آبرو و اعتبار است. بدتر از همه اینها نیز، ترس از تنهایی و بی کسی و یکه شدن در جهان است. و این همان ترس از حضور خدا در خویشتن و علت خدا گریزی بشر است.
آنچه که تفکر را می میراند، ترس از نابودی در انواع و درجاتش است. بزرگ ترین کوره امتحان ترس و شهامت که می تواند مولد بزرگ ترین اندیشه ها باشد و یا اینکه به کلی تخم اندیشه را بسوزاند.
پس اهل فکر و معرفت، هرگز شرایط سخت را لعنت نمی کنند، بلکه چنین شرایطی، عالی ترین مکاشفات را به عمل می آورند. آنچه که در عصر آزادی ها گفته و نوشته می شود، عموما تکرار گفته های دیگران است .
تفکر، تنها فعالیتی است که در دوران سختی یا می میرد و یا به حق می رسد. فکری هم که در دوران سخت بمیرد، در دوره آزادی ها، چیزی نمی آفریند، بلکه دیگران و افکار بزرگان را می میراند. آنچه که در سخت بمیرد، فکر نیست، بلکه اراده به قدرت حرافی است.
بیمه ها هرگز فکری پدید نمی آورند، بلکه بزرگ ترین دشمن فکر هستند. به قول معروف، کشور سوییس، حدود پنج قرن اخیر را تماما در صلح زیست و فقط ساعت را اختراع کرد که آن هم به واسطه یک آلمانی بود.
تفکر، محصول عشق به فنا و فنا پیمایی است. اینست که عرفان را مکتب اصالت فنا نیز نامیده اند. به میزانی که انسان رو به فناست، فکرش فعال است. کسی که از جان، نام، نان و تنهایی اش می ترسد، نمی تواند فکر کند؛ فقط خیال می بافد و آرزو می تراشد و جز فریب دیگران، به چیز دیگری نمی اندیشد. ذات اندیشه، شهامت و اراده به فناست. آنچه که عالم بقا را به ادراک می کشاند، فنا جویی است. مطالعه زندگانی همه نوابغ علمی، دینی، عرفانی، ادبی و هنری نشان می دهد که اسوه های شهامت و دلیری به معنای واقعی کلمه بوده اند، که البته ربطی به ماجراجویی که محصول شکم سیری و حماقت است، ندارد.
حرف آخر اینکه، خواستیم نشان دهیم که قدرت تفکر را هیچ قدرتی نمی تواند مهار کند .یعنی امکان رشد انسان در هیچ شرایطی از بین نمی رود، بلکه در شرایط شاقه، ناب تر و عمیق تر می شود؛ و این به معنای عدالت و بلکه لطف خداست که هیچ کس نمی تواند انسان را گمراه نماید و به لحاظ روانی به قتل برساند. همان طور که تنها جهش فرهنگی و معنوی انقلاب ما، در دوران هشت سال جنگ تحمیلی رخ نمود. ما طرفدار جنگ نیستیم، ولی زندگی، یک جنگ بی امان است و هر که از آن بگریزد، نفله و تباه می شود. انسان بزدل، حتی ثروتمند هم نمی شود، تا چه رسد به دانشمند شدن. در دوران صلح، فقط می توان اسلحه ساخت. تنها در دوران جنگ و تحریم است که فکر بکر پدید می آید. فکر «صلح و اتحاد با جهان»!!!
تفکر، یک عمل و اقدام نامرئی و باطنی است و مثل هر کار دیگری، مستلزم توانایی ای است که آن را قدرت تفکر می نامند. و اما قدرت تفکر نیز، مثل هر قدرت دیگری، برخاسته از تغذیه ویژه ای می باشد. به راستی، آیا غذای مخصوص فکر چیست؟ بدون شک، آن نظریه مضحکی که تا حدود قرن اخیر بر اذهان مضحک فرمان می راند، در حال انقراض است و دیگر نمی توان گفت که برای فکر کردن و درست و عمیق و بکر اندیشیدن، بایستی پروتئین، ویتامین و فسفر کافی مصرف کرد. زیرا در این صورت، همه نوابغ می باید از طبقه اشراف و شکم گنده برخیزند.
به نظر ما، تفکر فقط یک غذا دارد و آن هم چیزی جز شهامت نیست. آنچه که مانع فکر بکر می شود، ترس است در انواع و درجاتش: ترس از جان، نام، نان، ناکامی، شکست، رسوایی، بی خانمانی و حتی ترس از جهنم. زیرا آنچه که همه را به جهنم می کشاند، سودای بهشت و ترس از جهنم است. به همین دلیل، همه معارف بکر و توحیدی، در فراسوی خیر و شر و بهشت و جهنم قرار دارند. آنچه که به طرزی جادویی، مغز و دل انسان را به رکود و خفقان و عقیم شدگی و مرگ می کشاند، همانا ترس است و اینست که ترس را بزرگ ترین گناه نامیده اند.
آنچه که از ترس جان بدتر است، ترس از فقر است. آنچه که از ترس فقر هم بدتر است، ترس از نام و آبرو و اعتبار است. بدتر از همه اینها نیز، ترس از تنهایی و بی کسی و یکه شدن در جهان است. و این همان ترس از حضور خدا در خویشتن و علت خدا گریزی بشر است.
آنچه که تفکر را می میراند، ترس از نابودی در انواع و درجاتش است. بزرگ ترین کوره امتحان ترس و شهامت که می تواند مولد بزرگ ترین اندیشه ها باشد و یا اینکه به کلی تخم اندیشه را بسوزاند.
پس اهل فکر و معرفت، هرگز شرایط سخت را لعنت نمی کنند، بلکه چنین شرایطی، عالی ترین مکاشفات را به عمل می آورند. آنچه که در عصر آزادی ها گفته و نوشته می شود، عموما تکرار گفته های دیگران است .
تفکر، تنها فعالیتی است که در دوران سختی یا می میرد و یا به حق می رسد. فکری هم که در دوران سخت بمیرد، در دوره آزادی ها، چیزی نمی آفریند، بلکه دیگران و افکار بزرگان را می میراند. آنچه که در سخت بمیرد، فکر نیست، بلکه اراده به قدرت حرافی است.
بیمه ها هرگز فکری پدید نمی آورند، بلکه بزرگ ترین دشمن فکر هستند. به قول معروف، کشور سوییس، حدود پنج قرن اخیر را تماما در صلح زیست و فقط ساعت را اختراع کرد که آن هم به واسطه یک آلمانی بود.
تفکر، محصول عشق به فنا و فنا پیمایی است. اینست که عرفان را مکتب اصالت فنا نیز نامیده اند. به میزانی که انسان رو به فناست، فکرش فعال است. کسی که از جان، نام، نان و تنهایی اش می ترسد، نمی تواند فکر کند؛ فقط خیال می بافد و آرزو می تراشد و جز فریب دیگران، به چیز دیگری نمی اندیشد. ذات اندیشه، شهامت و اراده به فناست. آنچه که عالم بقا را به ادراک می کشاند، فنا جویی است. مطالعه زندگانی همه نوابغ علمی، دینی، عرفانی، ادبی و هنری نشان می دهد که اسوه های شهامت و دلیری به معنای واقعی کلمه بوده اند، که البته ربطی به ماجراجویی که محصول شکم سیری و حماقت است، ندارد.
حرف آخر اینکه، خواستیم نشان دهیم که قدرت تفکر را هیچ قدرتی نمی تواند مهار کند .یعنی امکان رشد انسان در هیچ شرایطی از بین نمی رود، بلکه در شرایط شاقه، ناب تر و عمیق تر می شود؛ و این به معنای عدالت و بلکه لطف خداست که هیچ کس نمی تواند انسان را گمراه نماید و به لحاظ روانی به قتل برساند. همان طور که تنها جهش فرهنگی و معنوی انقلاب ما، در دوران هشت سال جنگ تحمیلی رخ نمود. ما طرفدار جنگ نیستیم، ولی زندگی، یک جنگ بی امان است و هر که از آن بگریزد، نفله و تباه می شود. انسان بزدل، حتی ثروتمند هم نمی شود، تا چه رسد به دانشمند شدن. در دوران صلح، فقط می توان اسلحه ساخت. تنها در دوران جنگ و تحریم است که فکر بکر پدید می آید. فکر «صلح و اتحاد با جهان»!!!
به نظر ما، تفکر فقط یک غذا دارد و آن هم چیزی جز شهامت نیست. آنچه که مانع فکر بکر می شود، ترس است در انواع و درجاتش: ترس از جان، نام، نان، ناکامی، شکست، رسوایی، بی خانمانی و حتی ترس از جهنم. زیرا آنچه که همه را به جهنم می کشاند، سودای بهشت و ترس از جهنم است. به همین دلیل، همه معارف بکر و توحیدی، در فراسوی خیر و شر و بهشت و جهنم قرار دارند. آنچه که به طرزی جادویی، مغز و دل انسان را به رکود و خفقان و عقیم شدگی و مرگ می کشاند، همانا ترس است و اینست که ترس را بزرگ ترین گناه نامیده اند.
آنچه که از ترس جان بدتر است، ترس از فقر است. آنچه که از ترس فقر هم بدتر است، ترس از نام و آبرو و اعتبار است. بدتر از همه اینها نیز، ترس از تنهایی و بی کسی و یکه شدن در جهان است. و این همان ترس از حضور خدا در خویشتن و علت خدا گریزی بشر است.
آنچه که تفکر را می میراند، ترس از نابودی در انواع و درجاتش است. بزرگ ترین کوره امتحان ترس و شهامت که می تواند مولد بزرگ ترین اندیشه ها باشد و یا اینکه به کلی تخم اندیشه را بسوزاند.
پس اهل فکر و معرفت، هرگز شرایط سخت را لعنت نمی کنند، بلکه چنین شرایطی، عالی ترین مکاشفات را به عمل می آورند. آنچه که در عصر آزادی ها گفته و نوشته می شود، عموما تکرار گفته های دیگران است .
تفکر، تنها فعالیتی است که در دوران سختی یا می میرد و یا به حق می رسد. فکری هم که در دوران سخت بمیرد، در دوره آزادی ها، چیزی نمی آفریند، بلکه دیگران و افکار بزرگان را می میراند. آنچه که در سخت بمیرد، فکر نیست، بلکه اراده به قدرت حرافی است.
بیمه ها هرگز فکری پدید نمی آورند، بلکه بزرگ ترین دشمن فکر هستند. به قول معروف، کشور سوییس، حدود پنج قرن اخیر را تماما در صلح زیست و فقط ساعت را اختراع کرد که آن هم به واسطه یک آلمانی بود.
تفکر، محصول عشق به فنا و فنا پیمایی است. اینست که عرفان را مکتب اصالت فنا نیز نامیده اند. به میزانی که انسان رو به فناست، فکرش فعال است. کسی که از جان، نام، نان و تنهایی اش می ترسد، نمی تواند فکر کند؛ فقط خیال می بافد و آرزو می تراشد و جز فریب دیگران، به چیز دیگری نمی اندیشد. ذات اندیشه، شهامت و اراده به فناست. آنچه که عالم بقا را به ادراک می کشاند، فنا جویی است. مطالعه زندگانی همه نوابغ علمی، دینی، عرفانی، ادبی و هنری نشان می دهد که اسوه های شهامت و دلیری به معنای واقعی کلمه بوده اند، که البته ربطی به ماجراجویی که محصول شکم سیری و حماقت است، ندارد.
حرف آخر اینکه، خواستیم نشان دهیم که قدرت تفکر را هیچ قدرتی نمی تواند مهار کند .یعنی امکان رشد انسان در هیچ شرایطی از بین نمی رود، بلکه در شرایط شاقه، ناب تر و عمیق تر می شود؛ و این به معنای عدالت و بلکه لطف خداست که هیچ کس نمی تواند انسان را گمراه نماید و به لحاظ روانی به قتل برساند. همان طور که تنها جهش فرهنگی و معنوی انقلاب ما، در دوران هشت سال جنگ تحمیلی رخ نمود. ما طرفدار جنگ نیستیم، ولی زندگی، یک جنگ بی امان است و هر که از آن بگریزد، نفله و تباه می شود. انسان بزدل، حتی ثروتمند هم نمی شود، تا چه رسد به دانشمند شدن. در دوران صلح، فقط می توان اسلحه ساخت. تنها در دوران جنگ و تحریم است که فکر بکر پدید می آید. فکر «صلح و اتحاد با جهان»!!!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.