|

دوچرخه سواری ، پیام آور تندرستی و پاکی

جاذبه‌های دوچرخه فراوان است. این وسیلۀ نقلیۀ تک‌نفره، از انبوهیِ بارِ ترافیک می‌کاهد، آلودگیِ هوا را کم می‌کند، چاقی را برطرف می‌سازد، تناسبِ فیزیکیِ بدن را بهبود می‌بخشد، دی‌اکسید کربن که عاملِ تغییرِ آب و هواست منتشر نمی‌کند و خریدِ آن برای میلیون‌ها نفر از مردم جهان که استطاعتِ خرید اتومبیل را ندارند، میسّر است. دوچرخه می‌تواند تحرّک را افزایش دهد و در همان حال، از ازدحام و فضای لازم برای آمد و شد بکاهد. به‌طور معمول، شش دوچرخه می‌تواند در فضایی که یک اتومبیل در خیابان اشغال می‌کند حرکت کند. از نظرِ پارکینگ، امتیاز دوچرخه از این هم بیشتر است؛ زیرا 20 دوچرخه را می‌توان در محلّ پارکِ یک اتومبیل، جای داد. دوچرخه، پادزهرِ ایده‌آلِ آلودگیِ هواست. وقتی اتومبیل را روشن می‌کنیم، در ابتدا موتورِ آن به ناکارآمدترین شکل، کار می‌کند. هنگامی‌که موتور، گرم شد، بهتر کار می‌کند و سوخت را پاکیزه‌تر می‌سوزانَد؛ امّا تا آن‌وقت، سفرهای کوتاهِ درون‌شهریِ ما تمام شده‌ است. فعّالیّتِ بدنیِ منظّمی که انسان با دوچرخه انجام می‌دهد، از شیوع بیماری‌های قلبی و خطرِ آرتروز می‌کاهد و نظامِ ایمنیِ بدن را تقویت می‌کند. میلیون‌ها نفر از مردم، ماهانه، مبلغی می‌پردازند تا به مراکزِ بدنسازی بروند و اغلب برای رساندنِ خود به آن باشگاه‌ها، رانندگی می‌کنند تا در آن‌جا، سوار دوچرخه‌های ثابت شوند و سعی می‌کنند از همان سودمندی‌های دوچرخه‌سواریِ معمولی برخوردار شوند. دوچرخه که وزنِ آن، به‌طورِ متوسّط، چیزی حدودِ 13 کیلوگرم است، از نقطه‌نظرِ مهندسی، اعجازی در کارایی به‌حساب می‌آید. در مقایسه، اتومبیل که یک تا دو تُن مواد را غالباً برای رفت و آمدِ یک نفر به‌کار می‌برَد، به‌طورِ فوق العاده‌ای ناکارآمد است. در بسیاری از مناطق جهان، شهرها به دلایلِ متعدّدی دوباره به دوچرخه روی آورده‌اند. کلیدِ بروزِ عینیِ قابلیّت‌های دوچرخه، ایجادِ نظامِ حمل و نقلِ سازگار با دوچرخه است. این بدان معناست که باید هم راهِ مخصوصِ دوچرخه‌رو، ایجاد شود و هم در خیابان‌ها، قسمت خاصّی برای تردّدِ دوچرخه‌ها طرّاحی گردد‌. طرّاحی باید به‌گونه‌ای باشد که هم کسانی که با دوچرخه تردّد می‌کنند و هم کسانی که برای تفریح، دوچرخه‌سواری می‌نمایند، از آن منتفع شوند. اکنون پا به سده‌ای نوین گذاشته‌ایم. ساکنان شهرها چه در کشورهای صنعتی و چه در کشورهای در حال توسعه، پیوسته به نحوِ فزاینده‌ای به این نکته پی می‌برند که بین «اتومبیل» و «شهر»، تناقضی ذاتی وجود دارد. اتومبیل که با خود، نویدِ تحرّکِ بیشتر را به همراه ‌آورد و در جوامعِ عمدتاً روستایی، عملاً موجبِ افزایشِ تحرّک نیز شد، قادر به افزایشِ تحرّک در مردم شهر نیست.
در واقع، از نقطۀ معیّنی به بعد، هرچه مردم می‌کوشند تا با رانندگی در شهر، به تحرّک بیشتری دست یابند، به‌طورِ فزاینده‌ای از تحرّکشان کاسته می‌شود. مایۀ مسرّت است که مدیرعامل سازمان ترافیک شهرداری مشهد، از افتتاح 50 ایستگاه کرایه دوچرخه در بیست و ششم آذرماه جاری که روز جهانی «حمل و نقل» می‌باشد، خبر داده‌است. امیدمان این است که با گسترش استقبالِ شهروندانِ عزیز از این وسیلۀ نقلیۀ ارزشمند، فرهنگِ تردّد با آن، جایگزینِ روندِ گرایش به سمتِ خودروهای دودزا گردد.
جاذبه‌های دوچرخه فراوان است. این وسیلۀ نقلیۀ تک‌نفره، از انبوهیِ بارِ ترافیک می‌کاهد، آلودگیِ هوا را کم می‌کند، چاقی را برطرف می‌سازد، تناسبِ فیزیکیِ بدن را بهبود می‌بخشد، دی‌اکسید کربن که عاملِ تغییرِ آب و هواست منتشر نمی‌کند و خریدِ آن برای میلیون‌ها نفر از مردم جهان که استطاعتِ خرید اتومبیل را ندارند، میسّر است. دوچرخه می‌تواند تحرّک را افزایش دهد و در همان حال، از ازدحام و فضای لازم برای آمد و شد بکاهد. به‌طور معمول، شش دوچرخه می‌تواند در فضایی که یک اتومبیل در خیابان اشغال می‌کند حرکت کند. از نظرِ پارکینگ، امتیاز دوچرخه از این هم بیشتر است؛ زیرا 20 دوچرخه را می‌توان در محلّ پارکِ یک اتومبیل، جای داد. دوچرخه، پادزهرِ ایده‌آلِ آلودگیِ هواست. وقتی اتومبیل را روشن می‌کنیم، در ابتدا موتورِ آن به ناکارآمدترین شکل، کار می‌کند. هنگامی‌که موتور، گرم شد، بهتر کار می‌کند و سوخت را پاکیزه‌تر می‌سوزانَد؛ امّا تا آن‌وقت، سفرهای کوتاهِ درون‌شهریِ ما تمام شده‌ است. فعّالیّتِ بدنیِ منظّمی که انسان با دوچرخه انجام می‌دهد، از شیوع بیماری‌های قلبی و خطرِ آرتروز می‌کاهد و نظامِ ایمنیِ بدن را تقویت می‌کند. میلیون‌ها نفر از مردم، ماهانه، مبلغی می‌پردازند تا به مراکزِ بدنسازی بروند و اغلب برای رساندنِ خود به آن باشگاه‌ها، رانندگی می‌کنند تا در آن‌جا، سوار دوچرخه‌های ثابت شوند و سعی می‌کنند از همان سودمندی‌های دوچرخه‌سواریِ معمولی برخوردار شوند. دوچرخه که وزنِ آن، به‌طورِ متوسّط، چیزی حدودِ 13 کیلوگرم است، از نقطه‌نظرِ مهندسی، اعجازی در کارایی به‌حساب می‌آید. در مقایسه، اتومبیل که یک تا دو تُن مواد را غالباً برای رفت و آمدِ یک نفر به‌کار می‌برَد، به‌طورِ فوق العاده‌ای ناکارآمد است. در بسیاری از مناطق جهان، شهرها به دلایلِ متعدّدی دوباره به دوچرخه روی آورده‌اند. کلیدِ بروزِ عینیِ قابلیّت‌های دوچرخه، ایجادِ نظامِ حمل و نقلِ سازگار با دوچرخه است. این بدان معناست که باید هم راهِ مخصوصِ دوچرخه‌رو، ایجاد شود و هم در خیابان‌ها، قسمت خاصّی برای تردّدِ دوچرخه‌ها طرّاحی گردد‌. طرّاحی باید به‌گونه‌ای باشد که هم کسانی که با دوچرخه تردّد می‌کنند و هم کسانی که برای تفریح، دوچرخه‌سواری می‌نمایند، از آن منتفع شوند. اکنون پا به سده‌ای نوین گذاشته‌ایم. ساکنان شهرها چه در کشورهای صنعتی و چه در کشورهای در حال توسعه، پیوسته به نحوِ فزاینده‌ای به این نکته پی می‌برند که بین «اتومبیل» و «شهر»، تناقضی ذاتی وجود دارد. اتومبیل که با خود، نویدِ تحرّکِ بیشتر را به همراه ‌آورد و در جوامعِ عمدتاً روستایی، عملاً موجبِ افزایشِ تحرّک نیز شد، قادر به افزایشِ تحرّک در مردم شهر نیست.
در واقع، از نقطۀ معیّنی به بعد، هرچه مردم می‌کوشند تا با رانندگی در شهر، به تحرّک بیشتری دست یابند، به‌طورِ فزاینده‌ای از تحرّکشان کاسته می‌شود. مایۀ مسرّت است که مدیرعامل سازمان ترافیک شهرداری مشهد، از افتتاح 50 ایستگاه کرایه دوچرخه در بیست و ششم آذرماه جاری که روز جهانی «حمل و نقل» می‌باشد، خبر داده‌است. امیدمان این است که با گسترش استقبالِ شهروندانِ عزیز از این وسیلۀ نقلیۀ ارزشمند، فرهنگِ تردّد با آن، جایگزینِ روندِ گرایش به سمتِ خودروهای دودزا گردد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.