برگزاری کرسی آزاد اندیشی در دانشگاه بیرجند
سجاد عابدی شهری . فعال دانشجویی
چندروز قبل کرسي آزادانديشي با موضوع«بررسي سياست خارجي دولت يازدهم» توسط انجمن اسلامي دانشجويان مستقل، دردانشگاه بيرجند برگزار گرديد. در اين جلسه که سومين کرسي آزادانديشي در دانشگاه بيرجند بود، دو گروه به نمايندگي از دو طيف غالب دانشگاه به مباحثه پرداختند. پيش از اين دو کرسي ديگر با موضوعات«مقاومت؛ آري يا خير؟!» و« آزادي» برگزار شده بود که به دليل مشکلات موجود در برگزاري، با استقبال خوبي مواجه نشد و در نهايت هم بحث به نتيجه خاصي نرسيد.البته اين سوال وجود دارد که چرا درحالي که در سالهاي گذشته جلسهاي براي بررسي عملکرد دولتهاي نهم و دهم برگزار نشده، تنها پس از سه ماه از تشکيل دولت يازدهم و در حالي که چند روزي از تکميل کابينه نگذشته بود، اين جلسه برگزار شده است!! در اين جلسه، بحث بيشتر حول مذاکرات ايران با کشورهاي اروپايي و علي الخصوص آمريکا بود. گروه نخست که به عنوان گروه منتقد سياستهاي خارجي دولت در جلسه حاضر شده بودند، اعتقاد داشتند حل ضعفهاي داخلي کشور بر بهبود شرايط سياست خارجي اولويت دارد و مذاکره تنها يکي از چند ابزار قابل استفاده در اين راه ميباشد که در حال حاضر نياز مبرمي به آن وجود ندارد و با
توجه به اينکه آمريکا سابقه روشني در مذاکره و عمل به توافقات ندارد، نميتوان به نتيجه بخش بودن مذاکرات اميدوار بود. از سوي ديگر، گروه دوم که به عنوان موافق در جلسه حاضر گرديده بود، باتبيين شرايط حاکم بر کشور و وضعيت نامناسب اقتصادي و مقايسه وضعيت کشور در دو دورهاي که مذاکره در دستور کار بوده و دورهاي که تمام درهاي مذاکره بسته بود، استفاده از ابزاري مانند مذاکره را بهترين راه براي برون رفت از شرايط کنوني دانسته و با تاکيد بر لزوم حمايت از تيم مذاکره کننده، طبق فرمايش مقام معظم رهبري، انجام هرگونه عملي در راستاي تضعيف تيم مذاکرهکننده و ملتهب نمودن فضا را، گام بر داشتن همسو با دشمنان کشور بر شمردند. در ادامه، منتقدين، با برشمردن چندي از جنايات آمريکا در طول تاريخ و سابقه دشمني اين کشور با جمهوري اسلامي، معتقد بودند که دلخوش کردن به مذاکرات و نتيجه آن، امري غيرعقلاني و نادرست است و صرف توان کشور و اميدوار نمودن مردم به نتيجه مذاکرات، نتيجه عکس خواهد داشت. گروه دوم يعني موافقان مذاکره، با اشاره به اين نکته که با توجه به تغيير در شيوه برخورد دولت آمريکا با جمهوري اسلامي، ميتوان به توافق براي کسب امتياز و
تامين منافع ملي اميدوار بود، مذاکره را بهترين راه براي بررسي اين مهم و جايگزيني ديپلماسي صلح محور به جاي ديپلماسي جنگطلبانه ميدانستند. پس از اين، ميکروفون به ميان دانشجويان حاضر در جلسه برده شد و حضار از هر دو گروه سوالاتي پرسيدند. يکي از دانشجويان حاضر در جلسه با اشاره به وضعيت نابسامان صنعت ملي، داشتن زير ساختهاي مناسب اقتصادي را لازمه گزينش راهکار مقاومت دانسته و نتيجه عدم توجه به اين نکته را مشکلات اقتصادي کشور در هشت سال گذشته و ايجاد سختيهاي معيشتي براي مردم دانست و در انتها از گروه اول پرسيد که با توجه به شرايط فعلي کشور، چه راهکاري ميتواند جايگزين مذاکره شود؟! هرچند اين سوال بارها توسط گروه دوم و تعدادي ديگر از دانشجويان مکررا پرسيده شد، اما پاسخ مناسبي از سوي منتقدين دولت ارايه نگرديد و اين سوال تا پايان جلسه بيپاسخ ماند. شخصي ديگر از دانشجويان ابراز داشت که اگرچه در دولت نهم و دهم از ارايه آمارهاي اجتماعي خودداري ميشد، آيا اين روال در دولتهاي قبلي متفاوت بود؟ و در ادامه از گروه دوم خواست تا ادعاي خود را مبني بر اينکه بخش اعظمي از اين مشکلات مربوط به دولتهاي نهم و دهم بودرا ثابت نمايند.
گروه دوم اينگونه پاسخ داد که تفاوت دولت اصلاحات با دولتهاي بعدي در اين بود که در زمان اين دولت، زمينه براي فعاليت مصلحان و فعالان اجتماعي فراهم بود و آنها ميتوانستند از طريق رسانههاي جمعي همچون مطبوعات در جامعه اين خواست را ايجاد کنند که دولت پيگير حل مشکلات اجتماعي باشد اما در دولتهاي نهم و دهم اين زمينه روز به روز تنگتر شد. در زمان باقي مانده در انتهاي جلسه، دو گروه به جمعبندي مطالب خود پرداختند و هر دو طرف اعلام علاقهمندي کردند که در صورت امکان، جلسه ديگري براي تکميل بحث برگزارشود. پس از اتمام زمان اختصاص يافته به دو گروه، نوبت به کارشناس جلسه رسيد. با وجود تاکيد هر دو گروه بر جايگاه کارشناس به عنوان مسوول جمعبندي و ارايه کليت مطالب مطرح شده در جلسه، کارشناس به ارايه نظرات و تحليلهاي شخصي خود پرداخت. برگزاري اين جلسه اگرچه فتح باب بسيار خوبي براي تداوم برگزاري اين قبيل برنامهها بود اما باز هم خالي از ايراد و مشکل نبود و ميتوان اميدوار بود با بازتر شدن فضاي دانشگاه، شاهد برگزاري جلسات بهتر و پر محتواتري باشيم که در راستاي افزايش سطح آگاهي دانشجويان مفيد واقع شود.
چندروز قبل کرسي آزادانديشي با موضوع«بررسي سياست خارجي دولت يازدهم» توسط انجمن اسلامي دانشجويان مستقل، دردانشگاه بيرجند برگزار گرديد. در اين جلسه که سومين کرسي آزادانديشي در دانشگاه بيرجند بود، دو گروه به نمايندگي از دو طيف غالب دانشگاه به مباحثه پرداختند. پيش از اين دو کرسي ديگر با موضوعات«مقاومت؛ آري يا خير؟!» و« آزادي» برگزار شده بود که به دليل مشکلات موجود در برگزاري، با استقبال خوبي مواجه نشد و در نهايت هم بحث به نتيجه خاصي نرسيد.البته اين سوال وجود دارد که چرا درحالي که در سالهاي گذشته جلسهاي براي بررسي عملکرد دولتهاي نهم و دهم برگزار نشده، تنها پس از سه ماه از تشکيل دولت يازدهم و در حالي که چند روزي از تکميل کابينه نگذشته بود، اين جلسه برگزار شده است!! در اين جلسه، بحث بيشتر حول مذاکرات ايران با کشورهاي اروپايي و علي الخصوص آمريکا بود. گروه نخست که به عنوان گروه منتقد سياستهاي خارجي دولت در جلسه حاضر شده بودند، اعتقاد داشتند حل ضعفهاي داخلي کشور بر بهبود شرايط سياست خارجي اولويت دارد و مذاکره تنها يکي از چند ابزار قابل استفاده در اين راه ميباشد که در حال حاضر نياز مبرمي به آن وجود ندارد و با
توجه به اينکه آمريکا سابقه روشني در مذاکره و عمل به توافقات ندارد، نميتوان به نتيجه بخش بودن مذاکرات اميدوار بود. از سوي ديگر، گروه دوم که به عنوان موافق در جلسه حاضر گرديده بود، باتبيين شرايط حاکم بر کشور و وضعيت نامناسب اقتصادي و مقايسه وضعيت کشور در دو دورهاي که مذاکره در دستور کار بوده و دورهاي که تمام درهاي مذاکره بسته بود، استفاده از ابزاري مانند مذاکره را بهترين راه براي برون رفت از شرايط کنوني دانسته و با تاکيد بر لزوم حمايت از تيم مذاکره کننده، طبق فرمايش مقام معظم رهبري، انجام هرگونه عملي در راستاي تضعيف تيم مذاکرهکننده و ملتهب نمودن فضا را، گام بر داشتن همسو با دشمنان کشور بر شمردند. در ادامه، منتقدين، با برشمردن چندي از جنايات آمريکا در طول تاريخ و سابقه دشمني اين کشور با جمهوري اسلامي، معتقد بودند که دلخوش کردن به مذاکرات و نتيجه آن، امري غيرعقلاني و نادرست است و صرف توان کشور و اميدوار نمودن مردم به نتيجه مذاکرات، نتيجه عکس خواهد داشت. گروه دوم يعني موافقان مذاکره، با اشاره به اين نکته که با توجه به تغيير در شيوه برخورد دولت آمريکا با جمهوري اسلامي، ميتوان به توافق براي کسب امتياز و
تامين منافع ملي اميدوار بود، مذاکره را بهترين راه براي بررسي اين مهم و جايگزيني ديپلماسي صلح محور به جاي ديپلماسي جنگطلبانه ميدانستند. پس از اين، ميکروفون به ميان دانشجويان حاضر در جلسه برده شد و حضار از هر دو گروه سوالاتي پرسيدند. يکي از دانشجويان حاضر در جلسه با اشاره به وضعيت نابسامان صنعت ملي، داشتن زير ساختهاي مناسب اقتصادي را لازمه گزينش راهکار مقاومت دانسته و نتيجه عدم توجه به اين نکته را مشکلات اقتصادي کشور در هشت سال گذشته و ايجاد سختيهاي معيشتي براي مردم دانست و در انتها از گروه اول پرسيد که با توجه به شرايط فعلي کشور، چه راهکاري ميتواند جايگزين مذاکره شود؟! هرچند اين سوال بارها توسط گروه دوم و تعدادي ديگر از دانشجويان مکررا پرسيده شد، اما پاسخ مناسبي از سوي منتقدين دولت ارايه نگرديد و اين سوال تا پايان جلسه بيپاسخ ماند. شخصي ديگر از دانشجويان ابراز داشت که اگرچه در دولت نهم و دهم از ارايه آمارهاي اجتماعي خودداري ميشد، آيا اين روال در دولتهاي قبلي متفاوت بود؟ و در ادامه از گروه دوم خواست تا ادعاي خود را مبني بر اينکه بخش اعظمي از اين مشکلات مربوط به دولتهاي نهم و دهم بودرا ثابت نمايند.
گروه دوم اينگونه پاسخ داد که تفاوت دولت اصلاحات با دولتهاي بعدي در اين بود که در زمان اين دولت، زمينه براي فعاليت مصلحان و فعالان اجتماعي فراهم بود و آنها ميتوانستند از طريق رسانههاي جمعي همچون مطبوعات در جامعه اين خواست را ايجاد کنند که دولت پيگير حل مشکلات اجتماعي باشد اما در دولتهاي نهم و دهم اين زمينه روز به روز تنگتر شد. در زمان باقي مانده در انتهاي جلسه، دو گروه به جمعبندي مطالب خود پرداختند و هر دو طرف اعلام علاقهمندي کردند که در صورت امکان، جلسه ديگري براي تکميل بحث برگزارشود. پس از اتمام زمان اختصاص يافته به دو گروه، نوبت به کارشناس جلسه رسيد. با وجود تاکيد هر دو گروه بر جايگاه کارشناس به عنوان مسوول جمعبندي و ارايه کليت مطالب مطرح شده در جلسه، کارشناس به ارايه نظرات و تحليلهاي شخصي خود پرداخت. برگزاري اين جلسه اگرچه فتح باب بسيار خوبي براي تداوم برگزاري اين قبيل برنامهها بود اما باز هم خالي از ايراد و مشکل نبود و ميتوان اميدوار بود با بازتر شدن فضاي دانشگاه، شاهد برگزاري جلسات بهتر و پر محتواتري باشيم که در راستاي افزايش سطح آگاهي دانشجويان مفيد واقع شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.