توسعه پایه دار و پایدار خراسان جنوبی
دکتر سید محمدعلی حافظی . پزشک ، پژوهشگر و فعال اجتماعی
چرا پايه دار؟ چون موقعيتهاي هر استان، خاص همان منطقه است لذا برنامهريزيها بايد بر آن اساس صورت گيرد. براي مثال در مناطق مرزي، مرکز استان بايد فاصله معقولي تامرز داشته باشد. صنايع بزرگ نيز بايد حد خود را در اين زمينه رعايت کنند. چرا پايدار؟ اصولا برنامهريزي واقع بينانه بر مبناي شايستگيها وپتانسيل نهفته هر ديار صورت ميگيرد. وسعت، جمعيت، ميزان بارندگي، وضعيت آب وهوا، معادن موجود و... نمونههايي از موجودي هر استان است که اگر به آن توجه نشود برنامهها با فرسايش همراه خواهد شد وپايدار نخواهد بود. خراسان جنوبي باهمه شايستگيها، شرايط ژئوپوليتيک وسابقه تاريخي که داشته، استاني نسبتا جوان است. در هشت سال گذشته اداره پوپوليستي فرصتي به کار زيربنايي نداد. شرايط اقتصادي منسجمي فراهم نبود. بودجهها به سوي توسعه ساختار اداري وهزينههاي جاري هدايت شد واستفاده بهينهاي از منابع صورت نگرفت. تاتسهيلات لازم فراهم نباشد، تجهيزات فني دقيق تهيه نشود، در محل مناسب کارگزاري نگردد، متخصصان پاسخگوپروژه را سرپرستي نکنند، پشتيباني کافي وجود نداشته باشد، سازمانهاي حقوقي ناظر بيدار نباشند، ساختار ارتقاي سيستم وطرحهاي ادامه کار
در نظر گرفته نشود، زنجيره توسعه پايدار حاصل نميشود.
اگر به الگوهاي موفق توسعه بنگريم، اولين نکتهاي که درمقايسه جلب توجه ميکند، ضعف آموزشي نيروي انساني ماست. به فرهنگ کار کمتر بها دادهايم. از ابتدايي به مامي آموزند: بابا آب داد. مامان نان داد، آن مرد آمد. آن مرد با اسب آمد. باور کردهايم مردي با اسب ميايد و از کنار چشمه ما رابه بالاي ابرها ميبرد. در قصري رويايي مستقر ميکند، به شرايطي خواهيم رسيد که همه چيز مهیاست. کاري جز استراحت وخوشگذراني نخواهيم داشت.
حتي تقويم ما براي کار و توليد برنامهريزي نشده است. تعطيلات رسمي ما از بسياري کشورهاي جهان بيشتر است. اقتصاد ما نه تنها توليد محور نيست که مصرف محور است. به مصرفکننده يارانه ميدهيم. وقتي جامعه براي قند، شکر، روغن، کره، ... يارانه ميگيرد، چرا آمار مبتلايان به قند وانواع چربي خون بالا نرود؟ وقتي نمک بسيار ارزان در دسترس است، آمار مبتلايان به فشار خون بالا زيادخواهد بود. وقتي زير ساختهاي بيماريزاي فوق الذکربالا رفت، آمار بيماران، مصرف داروها، اشغال تختهاي بيمارستاني، معلوليتهاي جسمي وآسيبهاي روحي جامعه اوج خواهد گرفت. اين شرايط، توسعه پايدار را مختل خواهد کرد زيرا سلامت محوري از پيش نيازهاي برنامهريزي است.
در دنياي مدرن، از ابتدا دانش آموزان ياد ميگيرند: پدر کار ميکند. مادر کار ميکند. من کار خواهم کرد. درآن صورت ديگر کار را وظيفه چهارپايان نخواهيم شناخت ودر ضرب المثلها آن را به کار نخواهيم برد. هنگامي که کار وتلاش فرهنگ غالب شد، جامعه در مسير توليد قرار خواهد گرفت ومصرف گرايي راپشت سرخواهيم گذاشت.باور دارم پالايش فرهنگي از اصوليترين اقدامات زير بنايي ماست در غيراين صورت توسعههاي اقتصادي واجتماعي، کوتاه مدت بوده وپايدار نخواهد شد. تا زماني که چشم اميد همه به درآمد نفت وذخاير زير زميني باشد که هيچ يک ازما نقشي در توليد آن نداشتهايم و استخراج آن دايمي نخواهد بود، صحبت از توسعه پايدار تعارفي بيش نيست. زماني که توليدکنندگان ما بر مصرفکنندگان سبقت بگيرند، نشانه مثبت پيشرفت خواهد بود.
در اکثر آثارم چون: " مولاناآتشفشان انديشه"، "شميم شکوفه"، " تاريخ پزشکي بيرجند"، " نازشست"، "چهارسو"، " افسانه" و... مفصل ومشروح، زواياي مختلف اين دغدغه را شکافته و تشريح کردهام.
خواهم که از پندار تو روزي دريدن پردهها
برخرمن هرپيشه وانديشه اخگر چون توان
اگر به الگوهاي موفق توسعه بنگريم، اولين نکتهاي که درمقايسه جلب توجه ميکند، ضعف آموزشي نيروي انساني ماست. به فرهنگ کار کمتر بها دادهايم. از ابتدايي به مامي آموزند: بابا آب داد. مامان نان داد، آن مرد آمد. آن مرد با اسب آمد. باور کردهايم مردي با اسب ميايد و از کنار چشمه ما رابه بالاي ابرها ميبرد. در قصري رويايي مستقر ميکند، به شرايطي خواهيم رسيد که همه چيز مهیاست. کاري جز استراحت وخوشگذراني نخواهيم داشت.
حتي تقويم ما براي کار و توليد برنامهريزي نشده است. تعطيلات رسمي ما از بسياري کشورهاي جهان بيشتر است. اقتصاد ما نه تنها توليد محور نيست که مصرف محور است. به مصرفکننده يارانه ميدهيم. وقتي جامعه براي قند، شکر، روغن، کره، ... يارانه ميگيرد، چرا آمار مبتلايان به قند وانواع چربي خون بالا نرود؟ وقتي نمک بسيار ارزان در دسترس است، آمار مبتلايان به فشار خون بالا زيادخواهد بود. وقتي زير ساختهاي بيماريزاي فوق الذکربالا رفت، آمار بيماران، مصرف داروها، اشغال تختهاي بيمارستاني، معلوليتهاي جسمي وآسيبهاي روحي جامعه اوج خواهد گرفت. اين شرايط، توسعه پايدار را مختل خواهد کرد زيرا سلامت محوري از پيش نيازهاي برنامهريزي است.
در دنياي مدرن، از ابتدا دانش آموزان ياد ميگيرند: پدر کار ميکند. مادر کار ميکند. من کار خواهم کرد. درآن صورت ديگر کار را وظيفه چهارپايان نخواهيم شناخت ودر ضرب المثلها آن را به کار نخواهيم برد. هنگامي که کار وتلاش فرهنگ غالب شد، جامعه در مسير توليد قرار خواهد گرفت ومصرف گرايي راپشت سرخواهيم گذاشت.باور دارم پالايش فرهنگي از اصوليترين اقدامات زير بنايي ماست در غيراين صورت توسعههاي اقتصادي واجتماعي، کوتاه مدت بوده وپايدار نخواهد شد. تا زماني که چشم اميد همه به درآمد نفت وذخاير زير زميني باشد که هيچ يک ازما نقشي در توليد آن نداشتهايم و استخراج آن دايمي نخواهد بود، صحبت از توسعه پايدار تعارفي بيش نيست. زماني که توليدکنندگان ما بر مصرفکنندگان سبقت بگيرند، نشانه مثبت پيشرفت خواهد بود.
در اکثر آثارم چون: " مولاناآتشفشان انديشه"، "شميم شکوفه"، " تاريخ پزشکي بيرجند"، " نازشست"، "چهارسو"، " افسانه" و... مفصل ومشروح، زواياي مختلف اين دغدغه را شکافته و تشريح کردهام.
خواهم که از پندار تو روزي دريدن پردهها
برخرمن هرپيشه وانديشه اخگر چون توان
چرا پايه دار؟ چون موقعيتهاي هر استان، خاص همان منطقه است لذا برنامهريزيها بايد بر آن اساس صورت گيرد. براي مثال در مناطق مرزي، مرکز استان بايد فاصله معقولي تامرز داشته باشد. صنايع بزرگ نيز بايد حد خود را در اين زمينه رعايت کنند. چرا پايدار؟ اصولا برنامهريزي واقع بينانه بر مبناي شايستگيها وپتانسيل نهفته هر ديار صورت ميگيرد. وسعت، جمعيت، ميزان بارندگي، وضعيت آب وهوا، معادن موجود و... نمونههايي از موجودي هر استان است که اگر به آن توجه نشود برنامهها با فرسايش همراه خواهد شد وپايدار نخواهد بود. خراسان جنوبي باهمه شايستگيها، شرايط ژئوپوليتيک وسابقه تاريخي که داشته، استاني نسبتا جوان است. در هشت سال گذشته اداره پوپوليستي فرصتي به کار زيربنايي نداد. شرايط اقتصادي منسجمي فراهم نبود. بودجهها به سوي توسعه ساختار اداري وهزينههاي جاري هدايت شد واستفاده بهينهاي از منابع صورت نگرفت. تاتسهيلات لازم فراهم نباشد، تجهيزات فني دقيق تهيه نشود، در محل مناسب کارگزاري نگردد، متخصصان پاسخگوپروژه را سرپرستي نکنند، پشتيباني کافي وجود نداشته باشد، سازمانهاي حقوقي ناظر بيدار نباشند، ساختار ارتقاي سيستم وطرحهاي ادامه کار
در نظر گرفته نشود، زنجيره توسعه پايدار حاصل نميشود.
اگر به الگوهاي موفق توسعه بنگريم، اولين نکتهاي که درمقايسه جلب توجه ميکند، ضعف آموزشي نيروي انساني ماست. به فرهنگ کار کمتر بها دادهايم. از ابتدايي به مامي آموزند: بابا آب داد. مامان نان داد، آن مرد آمد. آن مرد با اسب آمد. باور کردهايم مردي با اسب ميايد و از کنار چشمه ما رابه بالاي ابرها ميبرد. در قصري رويايي مستقر ميکند، به شرايطي خواهيم رسيد که همه چيز مهیاست. کاري جز استراحت وخوشگذراني نخواهيم داشت.
حتي تقويم ما براي کار و توليد برنامهريزي نشده است. تعطيلات رسمي ما از بسياري کشورهاي جهان بيشتر است. اقتصاد ما نه تنها توليد محور نيست که مصرف محور است. به مصرفکننده يارانه ميدهيم. وقتي جامعه براي قند، شکر، روغن، کره، ... يارانه ميگيرد، چرا آمار مبتلايان به قند وانواع چربي خون بالا نرود؟ وقتي نمک بسيار ارزان در دسترس است، آمار مبتلايان به فشار خون بالا زيادخواهد بود. وقتي زير ساختهاي بيماريزاي فوق الذکربالا رفت، آمار بيماران، مصرف داروها، اشغال تختهاي بيمارستاني، معلوليتهاي جسمي وآسيبهاي روحي جامعه اوج خواهد گرفت. اين شرايط، توسعه پايدار را مختل خواهد کرد زيرا سلامت محوري از پيش نيازهاي برنامهريزي است.
در دنياي مدرن، از ابتدا دانش آموزان ياد ميگيرند: پدر کار ميکند. مادر کار ميکند. من کار خواهم کرد. درآن صورت ديگر کار را وظيفه چهارپايان نخواهيم شناخت ودر ضرب المثلها آن را به کار نخواهيم برد. هنگامي که کار وتلاش فرهنگ غالب شد، جامعه در مسير توليد قرار خواهد گرفت ومصرف گرايي راپشت سرخواهيم گذاشت.باور دارم پالايش فرهنگي از اصوليترين اقدامات زير بنايي ماست در غيراين صورت توسعههاي اقتصادي واجتماعي، کوتاه مدت بوده وپايدار نخواهد شد. تا زماني که چشم اميد همه به درآمد نفت وذخاير زير زميني باشد که هيچ يک ازما نقشي در توليد آن نداشتهايم و استخراج آن دايمي نخواهد بود، صحبت از توسعه پايدار تعارفي بيش نيست. زماني که توليدکنندگان ما بر مصرفکنندگان سبقت بگيرند، نشانه مثبت پيشرفت خواهد بود.
در اکثر آثارم چون: " مولاناآتشفشان انديشه"، "شميم شکوفه"، " تاريخ پزشکي بيرجند"، " نازشست"، "چهارسو"، " افسانه" و... مفصل ومشروح، زواياي مختلف اين دغدغه را شکافته و تشريح کردهام.
خواهم که از پندار تو روزي دريدن پردهها
برخرمن هرپيشه وانديشه اخگر چون توان
اگر به الگوهاي موفق توسعه بنگريم، اولين نکتهاي که درمقايسه جلب توجه ميکند، ضعف آموزشي نيروي انساني ماست. به فرهنگ کار کمتر بها دادهايم. از ابتدايي به مامي آموزند: بابا آب داد. مامان نان داد، آن مرد آمد. آن مرد با اسب آمد. باور کردهايم مردي با اسب ميايد و از کنار چشمه ما رابه بالاي ابرها ميبرد. در قصري رويايي مستقر ميکند، به شرايطي خواهيم رسيد که همه چيز مهیاست. کاري جز استراحت وخوشگذراني نخواهيم داشت.
حتي تقويم ما براي کار و توليد برنامهريزي نشده است. تعطيلات رسمي ما از بسياري کشورهاي جهان بيشتر است. اقتصاد ما نه تنها توليد محور نيست که مصرف محور است. به مصرفکننده يارانه ميدهيم. وقتي جامعه براي قند، شکر، روغن، کره، ... يارانه ميگيرد، چرا آمار مبتلايان به قند وانواع چربي خون بالا نرود؟ وقتي نمک بسيار ارزان در دسترس است، آمار مبتلايان به فشار خون بالا زيادخواهد بود. وقتي زير ساختهاي بيماريزاي فوق الذکربالا رفت، آمار بيماران، مصرف داروها، اشغال تختهاي بيمارستاني، معلوليتهاي جسمي وآسيبهاي روحي جامعه اوج خواهد گرفت. اين شرايط، توسعه پايدار را مختل خواهد کرد زيرا سلامت محوري از پيش نيازهاي برنامهريزي است.
در دنياي مدرن، از ابتدا دانش آموزان ياد ميگيرند: پدر کار ميکند. مادر کار ميکند. من کار خواهم کرد. درآن صورت ديگر کار را وظيفه چهارپايان نخواهيم شناخت ودر ضرب المثلها آن را به کار نخواهيم برد. هنگامي که کار وتلاش فرهنگ غالب شد، جامعه در مسير توليد قرار خواهد گرفت ومصرف گرايي راپشت سرخواهيم گذاشت.باور دارم پالايش فرهنگي از اصوليترين اقدامات زير بنايي ماست در غيراين صورت توسعههاي اقتصادي واجتماعي، کوتاه مدت بوده وپايدار نخواهد شد. تا زماني که چشم اميد همه به درآمد نفت وذخاير زير زميني باشد که هيچ يک ازما نقشي در توليد آن نداشتهايم و استخراج آن دايمي نخواهد بود، صحبت از توسعه پايدار تعارفي بيش نيست. زماني که توليدکنندگان ما بر مصرفکنندگان سبقت بگيرند، نشانه مثبت پيشرفت خواهد بود.
در اکثر آثارم چون: " مولاناآتشفشان انديشه"، "شميم شکوفه"، " تاريخ پزشکي بيرجند"، " نازشست"، "چهارسو"، " افسانه" و... مفصل ومشروح، زواياي مختلف اين دغدغه را شکافته و تشريح کردهام.
خواهم که از پندار تو روزي دريدن پردهها
برخرمن هرپيشه وانديشه اخگر چون توان
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.