مردی برای همه زمانها
فضلالله صلواتی
مردان موفق و پایدار، آنها که عمر خود را برای اعتلای معارف بشری و تعالیبخشیدن به تفکر انسانی صرف میکنند، همیشه خاطرات و اندیشههایشان زنده و جاویدان است. تولد و مرگشان مبنای حرکت و از فرازهای تاریخ است.
علی شریعتی، خدامردی بود که یک عمر برای مردم زیست. در هر شرایطی میخواست که از دریچههای مختلف، حقایق انسانی را برای جوامع بشری بازگوید و آنچه از حقیقت دریافت کرده بود، برای همگان واشکافد.
دامنه معارف اسلامی و اندیشههای آن، به قدری وسیع و پردامنه است که هرکس از هر گوشهای پرتویی از آن منابع نور را برگیرد، باز هم شعاع آن خورشید تابناک بسیار است و در هر خانه و مزرعه و کوه و دشتی پرتویی از آن موجود است و هرکس در خانه خود گمان میکند که مهر درخشان تنها از اوست و خانه او را روشن کرده است، هرکسی میخواهد نور خانه خود را تحلیل و اندازهگیری و بررسی کند.
چه بسیار برای آفتاب عالمتاب سخنها گفته شده و تفسیرها به عمل آمده و مرحوم شریعتی گوشهای از جلوه معرفت الهی را که شامل حالش شده بود بهصورت درخشان و در همهجا مطرح کرد.
مطالعات و درسهای شرق و غرب را درهمآمیخته آنگاه با کولهباری از ایمان و دانش به تحلیل مسایل اسلامی پرداخته است.
کسانی در همهچیز و همهجا اظهارنظر میکنند و به حقایقی که از عمق آنها بیخبرند، ایراد میگیرند و میخواهند نقدی و ایرادی و طنزی داشته باشند. شاید به این وسیله خود را مطرح کنند و نشان دهند که کسی هستند.
دکتر علی شریعتی را از آن هنگام که من با خانواده ایشان آشنا بودم و به پدر بزرگوارش استاد محمدتقی شریعتی، آن مفسر قرآن و اسلامشناس بزرگ، ارادت میورزیدم، میشناختم که چگونه عاشق علم بود، دوست میداشت که روزبهروز برفراگرفتههای خود بیفزاید. به عالمان، عشق میورزید؛ مخلصان و خدمتگزاران مردم را باور داشت. بهدنبال آگاهان اجتماع و درسخواندههای جدی حرکت میکرد. او صمیمی و قاطع بهدنبال حق میگشت. در همهجای دنیا و از زبان همه اندیشمندان و متفکران میخواست که واقعیتها را بشنود، از عمق جان توجه به حقیقتها داشت به دنیا و مافیها بیتوجه بود. از حق میگفت. اگر از اسلام راستین سخن به میان میآورد و از دردهای جامعه رنج میبرد، اگر با مردان انقلاب مینشست و از حق دم میزد، هرگز بهخاطر ریاست و مقام و سمتی نبود که دیگران برای آن سرودست میشکستند و حق را زیر پا میگذاشتند. او درد جامعه داشت. سوز درون او سوز مردم بود، به قول خودش پاچالهای کاسبی را رها میکرد و حق را میجست و از حق میگفت و محو در حق میشد و بالاخره جان را در راه حق فدا کرد.
مردم دوستش میداشتند، از دورترین نقطهها مانند اصفهان و قم با اتوبوس خود را میرسانیدند. باشد که ساعتی پای سخنان او بنشینند و از نوآوریهایش و از تحلیلهای جدیدش بهره گیرند.
شریعتی که مورد استقبال همگان قرار گرفته بود، همیشه حرفی برای گفتن داشت، شنونده احساس میکرد که دریافتی از گفتار او داشته است و اوقاتش بیهوده از دست نرفته است. مجموعه معلوماتی را که از موسسات علمی ایران و دانشگاه سوربن فرانسه و از پدر بزرگوارش که مرادش نیز بود و 14قرن مظلومیت تشیع را در چهره او میدید و همه را تقدیم جوانان شیفته گفتارش میکردکه پربار بود و پرمحتوا. کتابهایش هنوز تازگی دارد. مطالبش هنوز نو و شیرین است؛ افراد را به خود جذب میکند؛ آگاهیبخش و هشدار دهنده است. اسلامی را بیان میکند که عاری از خرافات و مورد قبول همه دانشگاهیان و واقعگرایان و عقلگرایان است. در شرایطی که چه بسیار ماهوارهها و سایتها به مبارزه با اسلام اصیل پرداختهاند و برخی اخبار جعلی و روایات نادرست را بهانه قرار میدهند و سادهاندیشان و افراد کممطالعه را به انحراف میکشانند، کتابهای مرحوم شریعتی هنوز پاسخگو بسیاری از انحرافات و کجاندیشیهاست و شاید مناسب باشد که جوانان را به مطالعه آثار او راهنما باشیم.
از همان دوران زندهبودن شریعتی، عدهای به بعضی نوشتهها و گفتههای وی ایرادهایی داشتند که دکتر شریعتی مدعی بیخطایی و نداشتن اشتباه نبود. پرکار و فعالی هست که خطایی از وی سر نزده باشد و مسلمانان را آن اعتقاد است که جز قرآن مجید، دیگر کتابها دور از خطا نیستند و غیر از پیامبران و اولیای آنان، کسی مدعی معصومیت نیست که بعضی فرق اسلامی، عصمت پیامبران و جانشینان آنها را نیز تایید نمیکنند. پس ما چگونه استادی را که در برهه کوتاه از زمان آثار ارزندهای را پدید آورد عاری از خطا بدانیم؟ اشتباه و خطا لازمه هر تحقیق و پژوهشی است. شریعتی خود نیز به آن معترف بود و ناظر بودم که به علامه جعفری میفرمود: «من با مبارزه با انحرافات لااله را گفتم و شما باید که اِلاالله را اثبات کنید و در وصیت خود آورده که استاد محمدرضا حکیمی، هرگونه اصلاحی را که صلاح میدانند در آثار من انجام دهند و اینها نهایت تواضع و فروتنی آن نابغه زمان بود که در برابر عالمان، شاگرد و در برابر خودباوران و خودپسندان خوددار و منتقد و برای دانشجویان راهنما و روشنگر بود.
خودخواهان و ستمگران آگاهیبخشی او را تحمل نمیکردند و آسودهاش نمیگذاشتند. چهبسیار اهانتها، سرزنشها، تهمتها و زندانهایی را که به خاطر حقگویی بر او تحمیل کردند و چارهای جز تسلیم و رضا نداشت بالاخره جان را بر سر عقیده نهاد و پویای راه شهادت شد. خدایش غریق رحمت بیمنتهای خود بفرماید.
علی شریعتی، خدامردی بود که یک عمر برای مردم زیست. در هر شرایطی میخواست که از دریچههای مختلف، حقایق انسانی را برای جوامع بشری بازگوید و آنچه از حقیقت دریافت کرده بود، برای همگان واشکافد.
دامنه معارف اسلامی و اندیشههای آن، به قدری وسیع و پردامنه است که هرکس از هر گوشهای پرتویی از آن منابع نور را برگیرد، باز هم شعاع آن خورشید تابناک بسیار است و در هر خانه و مزرعه و کوه و دشتی پرتویی از آن موجود است و هرکس در خانه خود گمان میکند که مهر درخشان تنها از اوست و خانه او را روشن کرده است، هرکسی میخواهد نور خانه خود را تحلیل و اندازهگیری و بررسی کند.
چه بسیار برای آفتاب عالمتاب سخنها گفته شده و تفسیرها به عمل آمده و مرحوم شریعتی گوشهای از جلوه معرفت الهی را که شامل حالش شده بود بهصورت درخشان و در همهجا مطرح کرد.
مطالعات و درسهای شرق و غرب را درهمآمیخته آنگاه با کولهباری از ایمان و دانش به تحلیل مسایل اسلامی پرداخته است.
کسانی در همهچیز و همهجا اظهارنظر میکنند و به حقایقی که از عمق آنها بیخبرند، ایراد میگیرند و میخواهند نقدی و ایرادی و طنزی داشته باشند. شاید به این وسیله خود را مطرح کنند و نشان دهند که کسی هستند.
دکتر علی شریعتی را از آن هنگام که من با خانواده ایشان آشنا بودم و به پدر بزرگوارش استاد محمدتقی شریعتی، آن مفسر قرآن و اسلامشناس بزرگ، ارادت میورزیدم، میشناختم که چگونه عاشق علم بود، دوست میداشت که روزبهروز برفراگرفتههای خود بیفزاید. به عالمان، عشق میورزید؛ مخلصان و خدمتگزاران مردم را باور داشت. بهدنبال آگاهان اجتماع و درسخواندههای جدی حرکت میکرد. او صمیمی و قاطع بهدنبال حق میگشت. در همهجای دنیا و از زبان همه اندیشمندان و متفکران میخواست که واقعیتها را بشنود، از عمق جان توجه به حقیقتها داشت به دنیا و مافیها بیتوجه بود. از حق میگفت. اگر از اسلام راستین سخن به میان میآورد و از دردهای جامعه رنج میبرد، اگر با مردان انقلاب مینشست و از حق دم میزد، هرگز بهخاطر ریاست و مقام و سمتی نبود که دیگران برای آن سرودست میشکستند و حق را زیر پا میگذاشتند. او درد جامعه داشت. سوز درون او سوز مردم بود، به قول خودش پاچالهای کاسبی را رها میکرد و حق را میجست و از حق میگفت و محو در حق میشد و بالاخره جان را در راه حق فدا کرد.
مردم دوستش میداشتند، از دورترین نقطهها مانند اصفهان و قم با اتوبوس خود را میرسانیدند. باشد که ساعتی پای سخنان او بنشینند و از نوآوریهایش و از تحلیلهای جدیدش بهره گیرند.
شریعتی که مورد استقبال همگان قرار گرفته بود، همیشه حرفی برای گفتن داشت، شنونده احساس میکرد که دریافتی از گفتار او داشته است و اوقاتش بیهوده از دست نرفته است. مجموعه معلوماتی را که از موسسات علمی ایران و دانشگاه سوربن فرانسه و از پدر بزرگوارش که مرادش نیز بود و 14قرن مظلومیت تشیع را در چهره او میدید و همه را تقدیم جوانان شیفته گفتارش میکردکه پربار بود و پرمحتوا. کتابهایش هنوز تازگی دارد. مطالبش هنوز نو و شیرین است؛ افراد را به خود جذب میکند؛ آگاهیبخش و هشدار دهنده است. اسلامی را بیان میکند که عاری از خرافات و مورد قبول همه دانشگاهیان و واقعگرایان و عقلگرایان است. در شرایطی که چه بسیار ماهوارهها و سایتها به مبارزه با اسلام اصیل پرداختهاند و برخی اخبار جعلی و روایات نادرست را بهانه قرار میدهند و سادهاندیشان و افراد کممطالعه را به انحراف میکشانند، کتابهای مرحوم شریعتی هنوز پاسخگو بسیاری از انحرافات و کجاندیشیهاست و شاید مناسب باشد که جوانان را به مطالعه آثار او راهنما باشیم.
از همان دوران زندهبودن شریعتی، عدهای به بعضی نوشتهها و گفتههای وی ایرادهایی داشتند که دکتر شریعتی مدعی بیخطایی و نداشتن اشتباه نبود. پرکار و فعالی هست که خطایی از وی سر نزده باشد و مسلمانان را آن اعتقاد است که جز قرآن مجید، دیگر کتابها دور از خطا نیستند و غیر از پیامبران و اولیای آنان، کسی مدعی معصومیت نیست که بعضی فرق اسلامی، عصمت پیامبران و جانشینان آنها را نیز تایید نمیکنند. پس ما چگونه استادی را که در برهه کوتاه از زمان آثار ارزندهای را پدید آورد عاری از خطا بدانیم؟ اشتباه و خطا لازمه هر تحقیق و پژوهشی است. شریعتی خود نیز به آن معترف بود و ناظر بودم که به علامه جعفری میفرمود: «من با مبارزه با انحرافات لااله را گفتم و شما باید که اِلاالله را اثبات کنید و در وصیت خود آورده که استاد محمدرضا حکیمی، هرگونه اصلاحی را که صلاح میدانند در آثار من انجام دهند و اینها نهایت تواضع و فروتنی آن نابغه زمان بود که در برابر عالمان، شاگرد و در برابر خودباوران و خودپسندان خوددار و منتقد و برای دانشجویان راهنما و روشنگر بود.
خودخواهان و ستمگران آگاهیبخشی او را تحمل نمیکردند و آسودهاش نمیگذاشتند. چهبسیار اهانتها، سرزنشها، تهمتها و زندانهایی را که به خاطر حقگویی بر او تحمیل کردند و چارهای جز تسلیم و رضا نداشت بالاخره جان را بر سر عقیده نهاد و پویای راه شهادت شد. خدایش غریق رحمت بیمنتهای خود بفرماید.
مردان موفق و پایدار، آنها که عمر خود را برای اعتلای معارف بشری و تعالیبخشیدن به تفکر انسانی صرف میکنند، همیشه خاطرات و اندیشههایشان زنده و جاویدان است. تولد و مرگشان مبنای حرکت و از فرازهای تاریخ است.
علی شریعتی، خدامردی بود که یک عمر برای مردم زیست. در هر شرایطی میخواست که از دریچههای مختلف، حقایق انسانی را برای جوامع بشری بازگوید و آنچه از حقیقت دریافت کرده بود، برای همگان واشکافد.
دامنه معارف اسلامی و اندیشههای آن، به قدری وسیع و پردامنه است که هرکس از هر گوشهای پرتویی از آن منابع نور را برگیرد، باز هم شعاع آن خورشید تابناک بسیار است و در هر خانه و مزرعه و کوه و دشتی پرتویی از آن موجود است و هرکس در خانه خود گمان میکند که مهر درخشان تنها از اوست و خانه او را روشن کرده است، هرکسی میخواهد نور خانه خود را تحلیل و اندازهگیری و بررسی کند.
چه بسیار برای آفتاب عالمتاب سخنها گفته شده و تفسیرها به عمل آمده و مرحوم شریعتی گوشهای از جلوه معرفت الهی را که شامل حالش شده بود بهصورت درخشان و در همهجا مطرح کرد.
مطالعات و درسهای شرق و غرب را درهمآمیخته آنگاه با کولهباری از ایمان و دانش به تحلیل مسایل اسلامی پرداخته است.
کسانی در همهچیز و همهجا اظهارنظر میکنند و به حقایقی که از عمق آنها بیخبرند، ایراد میگیرند و میخواهند نقدی و ایرادی و طنزی داشته باشند. شاید به این وسیله خود را مطرح کنند و نشان دهند که کسی هستند.
دکتر علی شریعتی را از آن هنگام که من با خانواده ایشان آشنا بودم و به پدر بزرگوارش استاد محمدتقی شریعتی، آن مفسر قرآن و اسلامشناس بزرگ، ارادت میورزیدم، میشناختم که چگونه عاشق علم بود، دوست میداشت که روزبهروز برفراگرفتههای خود بیفزاید. به عالمان، عشق میورزید؛ مخلصان و خدمتگزاران مردم را باور داشت. بهدنبال آگاهان اجتماع و درسخواندههای جدی حرکت میکرد. او صمیمی و قاطع بهدنبال حق میگشت. در همهجای دنیا و از زبان همه اندیشمندان و متفکران میخواست که واقعیتها را بشنود، از عمق جان توجه به حقیقتها داشت به دنیا و مافیها بیتوجه بود. از حق میگفت. اگر از اسلام راستین سخن به میان میآورد و از دردهای جامعه رنج میبرد، اگر با مردان انقلاب مینشست و از حق دم میزد، هرگز بهخاطر ریاست و مقام و سمتی نبود که دیگران برای آن سرودست میشکستند و حق را زیر پا میگذاشتند. او درد جامعه داشت. سوز درون او سوز مردم بود، به قول خودش پاچالهای کاسبی را رها میکرد و حق را میجست و از حق میگفت و محو در حق میشد و بالاخره جان را در راه حق فدا کرد.
مردم دوستش میداشتند، از دورترین نقطهها مانند اصفهان و قم با اتوبوس خود را میرسانیدند. باشد که ساعتی پای سخنان او بنشینند و از نوآوریهایش و از تحلیلهای جدیدش بهره گیرند.
شریعتی که مورد استقبال همگان قرار گرفته بود، همیشه حرفی برای گفتن داشت، شنونده احساس میکرد که دریافتی از گفتار او داشته است و اوقاتش بیهوده از دست نرفته است. مجموعه معلوماتی را که از موسسات علمی ایران و دانشگاه سوربن فرانسه و از پدر بزرگوارش که مرادش نیز بود و 14قرن مظلومیت تشیع را در چهره او میدید و همه را تقدیم جوانان شیفته گفتارش میکردکه پربار بود و پرمحتوا. کتابهایش هنوز تازگی دارد. مطالبش هنوز نو و شیرین است؛ افراد را به خود جذب میکند؛ آگاهیبخش و هشدار دهنده است. اسلامی را بیان میکند که عاری از خرافات و مورد قبول همه دانشگاهیان و واقعگرایان و عقلگرایان است. در شرایطی که چه بسیار ماهوارهها و سایتها به مبارزه با اسلام اصیل پرداختهاند و برخی اخبار جعلی و روایات نادرست را بهانه قرار میدهند و سادهاندیشان و افراد کممطالعه را به انحراف میکشانند، کتابهای مرحوم شریعتی هنوز پاسخگو بسیاری از انحرافات و کجاندیشیهاست و شاید مناسب باشد که جوانان را به مطالعه آثار او راهنما باشیم.
از همان دوران زندهبودن شریعتی، عدهای به بعضی نوشتهها و گفتههای وی ایرادهایی داشتند که دکتر شریعتی مدعی بیخطایی و نداشتن اشتباه نبود. پرکار و فعالی هست که خطایی از وی سر نزده باشد و مسلمانان را آن اعتقاد است که جز قرآن مجید، دیگر کتابها دور از خطا نیستند و غیر از پیامبران و اولیای آنان، کسی مدعی معصومیت نیست که بعضی فرق اسلامی، عصمت پیامبران و جانشینان آنها را نیز تایید نمیکنند. پس ما چگونه استادی را که در برهه کوتاه از زمان آثار ارزندهای را پدید آورد عاری از خطا بدانیم؟ اشتباه و خطا لازمه هر تحقیق و پژوهشی است. شریعتی خود نیز به آن معترف بود و ناظر بودم که به علامه جعفری میفرمود: «من با مبارزه با انحرافات لااله را گفتم و شما باید که اِلاالله را اثبات کنید و در وصیت خود آورده که استاد محمدرضا حکیمی، هرگونه اصلاحی را که صلاح میدانند در آثار من انجام دهند و اینها نهایت تواضع و فروتنی آن نابغه زمان بود که در برابر عالمان، شاگرد و در برابر خودباوران و خودپسندان خوددار و منتقد و برای دانشجویان راهنما و روشنگر بود.
خودخواهان و ستمگران آگاهیبخشی او را تحمل نمیکردند و آسودهاش نمیگذاشتند. چهبسیار اهانتها، سرزنشها، تهمتها و زندانهایی را که به خاطر حقگویی بر او تحمیل کردند و چارهای جز تسلیم و رضا نداشت بالاخره جان را بر سر عقیده نهاد و پویای راه شهادت شد. خدایش غریق رحمت بیمنتهای خود بفرماید.
علی شریعتی، خدامردی بود که یک عمر برای مردم زیست. در هر شرایطی میخواست که از دریچههای مختلف، حقایق انسانی را برای جوامع بشری بازگوید و آنچه از حقیقت دریافت کرده بود، برای همگان واشکافد.
دامنه معارف اسلامی و اندیشههای آن، به قدری وسیع و پردامنه است که هرکس از هر گوشهای پرتویی از آن منابع نور را برگیرد، باز هم شعاع آن خورشید تابناک بسیار است و در هر خانه و مزرعه و کوه و دشتی پرتویی از آن موجود است و هرکس در خانه خود گمان میکند که مهر درخشان تنها از اوست و خانه او را روشن کرده است، هرکسی میخواهد نور خانه خود را تحلیل و اندازهگیری و بررسی کند.
چه بسیار برای آفتاب عالمتاب سخنها گفته شده و تفسیرها به عمل آمده و مرحوم شریعتی گوشهای از جلوه معرفت الهی را که شامل حالش شده بود بهصورت درخشان و در همهجا مطرح کرد.
مطالعات و درسهای شرق و غرب را درهمآمیخته آنگاه با کولهباری از ایمان و دانش به تحلیل مسایل اسلامی پرداخته است.
کسانی در همهچیز و همهجا اظهارنظر میکنند و به حقایقی که از عمق آنها بیخبرند، ایراد میگیرند و میخواهند نقدی و ایرادی و طنزی داشته باشند. شاید به این وسیله خود را مطرح کنند و نشان دهند که کسی هستند.
دکتر علی شریعتی را از آن هنگام که من با خانواده ایشان آشنا بودم و به پدر بزرگوارش استاد محمدتقی شریعتی، آن مفسر قرآن و اسلامشناس بزرگ، ارادت میورزیدم، میشناختم که چگونه عاشق علم بود، دوست میداشت که روزبهروز برفراگرفتههای خود بیفزاید. به عالمان، عشق میورزید؛ مخلصان و خدمتگزاران مردم را باور داشت. بهدنبال آگاهان اجتماع و درسخواندههای جدی حرکت میکرد. او صمیمی و قاطع بهدنبال حق میگشت. در همهجای دنیا و از زبان همه اندیشمندان و متفکران میخواست که واقعیتها را بشنود، از عمق جان توجه به حقیقتها داشت به دنیا و مافیها بیتوجه بود. از حق میگفت. اگر از اسلام راستین سخن به میان میآورد و از دردهای جامعه رنج میبرد، اگر با مردان انقلاب مینشست و از حق دم میزد، هرگز بهخاطر ریاست و مقام و سمتی نبود که دیگران برای آن سرودست میشکستند و حق را زیر پا میگذاشتند. او درد جامعه داشت. سوز درون او سوز مردم بود، به قول خودش پاچالهای کاسبی را رها میکرد و حق را میجست و از حق میگفت و محو در حق میشد و بالاخره جان را در راه حق فدا کرد.
مردم دوستش میداشتند، از دورترین نقطهها مانند اصفهان و قم با اتوبوس خود را میرسانیدند. باشد که ساعتی پای سخنان او بنشینند و از نوآوریهایش و از تحلیلهای جدیدش بهره گیرند.
شریعتی که مورد استقبال همگان قرار گرفته بود، همیشه حرفی برای گفتن داشت، شنونده احساس میکرد که دریافتی از گفتار او داشته است و اوقاتش بیهوده از دست نرفته است. مجموعه معلوماتی را که از موسسات علمی ایران و دانشگاه سوربن فرانسه و از پدر بزرگوارش که مرادش نیز بود و 14قرن مظلومیت تشیع را در چهره او میدید و همه را تقدیم جوانان شیفته گفتارش میکردکه پربار بود و پرمحتوا. کتابهایش هنوز تازگی دارد. مطالبش هنوز نو و شیرین است؛ افراد را به خود جذب میکند؛ آگاهیبخش و هشدار دهنده است. اسلامی را بیان میکند که عاری از خرافات و مورد قبول همه دانشگاهیان و واقعگرایان و عقلگرایان است. در شرایطی که چه بسیار ماهوارهها و سایتها به مبارزه با اسلام اصیل پرداختهاند و برخی اخبار جعلی و روایات نادرست را بهانه قرار میدهند و سادهاندیشان و افراد کممطالعه را به انحراف میکشانند، کتابهای مرحوم شریعتی هنوز پاسخگو بسیاری از انحرافات و کجاندیشیهاست و شاید مناسب باشد که جوانان را به مطالعه آثار او راهنما باشیم.
از همان دوران زندهبودن شریعتی، عدهای به بعضی نوشتهها و گفتههای وی ایرادهایی داشتند که دکتر شریعتی مدعی بیخطایی و نداشتن اشتباه نبود. پرکار و فعالی هست که خطایی از وی سر نزده باشد و مسلمانان را آن اعتقاد است که جز قرآن مجید، دیگر کتابها دور از خطا نیستند و غیر از پیامبران و اولیای آنان، کسی مدعی معصومیت نیست که بعضی فرق اسلامی، عصمت پیامبران و جانشینان آنها را نیز تایید نمیکنند. پس ما چگونه استادی را که در برهه کوتاه از زمان آثار ارزندهای را پدید آورد عاری از خطا بدانیم؟ اشتباه و خطا لازمه هر تحقیق و پژوهشی است. شریعتی خود نیز به آن معترف بود و ناظر بودم که به علامه جعفری میفرمود: «من با مبارزه با انحرافات لااله را گفتم و شما باید که اِلاالله را اثبات کنید و در وصیت خود آورده که استاد محمدرضا حکیمی، هرگونه اصلاحی را که صلاح میدانند در آثار من انجام دهند و اینها نهایت تواضع و فروتنی آن نابغه زمان بود که در برابر عالمان، شاگرد و در برابر خودباوران و خودپسندان خوددار و منتقد و برای دانشجویان راهنما و روشنگر بود.
خودخواهان و ستمگران آگاهیبخشی او را تحمل نمیکردند و آسودهاش نمیگذاشتند. چهبسیار اهانتها، سرزنشها، تهمتها و زندانهایی را که به خاطر حقگویی بر او تحمیل کردند و چارهای جز تسلیم و رضا نداشت بالاخره جان را بر سر عقیده نهاد و پویای راه شهادت شد. خدایش غریق رحمت بیمنتهای خود بفرماید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.